adama ni Beatrice ang kawalan ng laman bago niya lubos na naunawaan ito. Malinis ang apartment. Malayo masyadong malinis. Walang pinggan sa lababo. Ang kulay-abo na kumot ng kanyang ama ay wala sa sopa. Ang kanyang tsinelas ay wala sa kama. Ni ang lumang radyo kung saan dati siyang nakikinig sa jazz sa mga hapon. Ang katahimikan lamang.
Si Andrew ay dumaan sa sala nang dahan-dahan habang ang locksmith ay nakaimpake ang kanyang mga tool. “Wala na siya … ” nag-mutter siya.
Ngunit hindi sumagot si Beatrice. Dahil sa talahanayan ay naglalagay ng isang bagay na mas masahol kaysa sa isang paalam. Tatlong sobre. Ang bawat isa ay may mga pangalan na nakasulat sa nanginginig na sulat-kamay ni Frank Herrera: “Beatrice ” “Lily at Rachel ” “G. Steven Salgado, Abugado sa Batas ”
At sa tabi ng sobre ni Beatrice ay ang mga resulta ng medikal na pagsubok. Kinuha muna sila ni Andrew. Nabasa niya ang isang linya. Pagkatapos ay isa pa. At ang kulay ay pinatuyo mula sa kanyang mukha. “Bea … ” Nanatili siyang hindi gumagalaw. “Ang iyong ama ay may cancer. ”
Hindi tumigil ang mundo. Iyon ay magiging isang awa. Ang refrigerator ay patuloy na humuhugot. Ang trapiko ay patuloy na umuungal sa labas. Ang isang tao sa ibang apartment ay naka-on sa musika. Ngunit sa loob ng Beatrice, may nagsimula na mag-shatter tulad ng mabagal na baso. “Hindi … ” bumulong siya.
Napalunok nang husto si Andrew. “Yugto ng apat. ”
Sinuntok ni Beatrice ang mga papel mula sa kanyang mga kamay. Nabasa niya nang walang pag-unawa. Medikal na jargon. Mga Scans. Metastasis. Pangangalaga sa palliative. At sa ilalim, na may salungguhit ng doktor: “Ang pasyente ay nangangailangan ng saliw ng pamilya. ”
Nabigo siya ng kanyang mga binti. Pumasok siya sa upuan kung saan nakita niya ang kanyang ama na kumakain sa katahimikan nang maraming beses. Ang eksaktong parehong lugar kung saan siya ay sumigaw sa kanya: “Kami lamang ang naglagay sa iyo ng awa. ” Nakaramdam siya ng pagduduwal.
Si Lily, ang kanyang pinakalumang anak na babae, ay lumitaw mula sa likuran ng kanyang telepono ay nasa kamay pa rin niya. “Nagpakita pa ba si Lolo? ” Walang sumagot.
Nakita ni Rachel ang mga sobre. “Ano yan? ” Huminga si Andrew. “Mga sulat nila. ”
Si Beatrice ay nanginginig nang husto hindi niya mabubuksan. Kaya ginawa ito ni Andrew para sa kanya. Sa loob ay isang maingat na nakatiklop na sheet ng papel. Isa lang. Ngunit ito ay tumimbang ng higit pa sa buong bahay.
“Beatrice:
Patawad sa akin dahil sa pagiging isang pasanin. Alam kong napapagod ka na sa akin, at hindi ko nais na ang aking mga huling araw ay maging sanhi ng higit pang mga argumento. Hindi kita masisisi. Sa palagay mo mayroon kang oras upang mapanatili ang pagiging isang ama, ngunit may darating na sandali kapag ang iyong mga anak ay tumigil sa pangangailangan mo, at naiwan kang nakatayo sa gitna ng buhay, hindi alam kung saan ilalagay ang iyong mga kamay.
Laging alam ng iyong ina kung paano makikipag-usap sa iyo. Hindi ko natutunan. Siguro na ang dahilan kung bakit kami nag-drift.
Ayaw kong sabihin sa iyo ang tungkol sa cancer sa ganitong paraan. Naisip ko na baka mahal mo pa rin ako ng kaunti at lalakad ako sa ospital, tulad ng noong ikaw ay isang maliit na batang babae at natatakot kang pumasok sa tanggapan ng dentista. Ngunit nakita ko kung gaano ka pagod. At naintindihan ko.
Hindi na ako kukuha ng higit pa sa iyong puwang. Pupunta ang apartment sa iyong mga anak na babae. Naayos na ito sa abogado.
Gusto ko lang tanungin ka ng isang bagay: Kapag iniisip mo ako, subukang alalahanin ako bago ako makatanda. Bago ang mga tabletas. Bago ang clumsiness. Bago ako makarating.
Tandaan mo na inaayos ko ang iyong bisikleta. Nagdadala ng iyong mga gamit sa paaralan. Nagtatrabaho ang aking sarili sa kamatayan na nagtatrabaho sa obertaym para lamang bilhin ka ng kulay rosas na damit na nais mo para sa iyong pageant sa paaralan. Dahil iyon mismo ang naaalala ko sa iyo: napakaliit, may magulo na buhok, mahigpit na hawakan ang aking kamay.
Pag-ibig, Tatay. ”
Nang matapos ang pagbabasa ni Andrew, naramdaman ng kusina na nasira mula sa loob sa labas. Si Beatrice ay hindi na umiiyak nang tahimik. Doble siya, umiiyak. Isang pangit, hilaw na sigaw. Sa mga tunog na tila lumalabas mula sa kanyang pagkabata.
Si Lily ay nagsimulang umiyak din. Hindi lubos na nauunawaan ni Rachel, ngunit nakaramdam siya ng takot. “Nanay … mamamatay ba si Lolo? ”
Tinakpan ni Beatrice ang kanyang bibig. Dahil sa kauna-unahang pagkakataon, naintindihan niya ang isang hindi mabata na katotohanan: Ang kanyang ama ay napunta doon upang magpaalam. At itinapon niya siya.
Sa loob ng tatlong araw, wala silang narinig mula kay Frank. Kinuha ng pulisya ang ulat. Humingi sila ng litrato. Sinuri nila ang mga ospital. Mga istante. Mga Morgues. Wala.
Tumigil si Beatrice sa pagtulog. Ang bawat sulok ng lungsod ay nakaramdam ng mapanganib sa kanya. Ang bawat matatandang lalaki na nakaupo sa isang bench ay gumawa ng kanyang slam sa preno. Ang bawat hindi kilalang tawag ay paralisado ang kanyang puso. Sinimulan ni Andrew ang nawawalang trabaho upang manatili sa kanya. At sa gabi, kapag natutulog ang mga batang babae, naririnig niya ang kanyang pag-iyak sa banyo. “Pinatay ko siya … ” uulitin niya. “Pinatay ko siya. ”
Ngunit mayroon pa ring mas masahol na darating. Sa ika-apat na araw, tinawag ang abogado, si Steven Salgado. “Kailangan kitang pumasok. ”
Naamoy ng tanggapan ang mga lumang papeles at malamig na kape. Ang abugado ay isang kulay-abo na buhok na mukhang dinala niya ang napakaraming mga lihim. Nang makita niya si Beatrice, tumingin siya pababa. “Dumating ang iyong ama upang makita ako dalawang linggo na ang nakalilipas. ”
Naramdaman niya ang suntok. “Dalawang linggo na ang nakalilipas? ” “Oo. In-update niya ang kanyang kalooban. ” Hinugot niya ang isang folder. “Iniwan ni G. Herrera ang napaka-tiyak na mga tagubilin kung sakaling mawala siya o lumipas. ”
Halos makahinga si Beatrice. “Nasaan siya? ”
Dahan-dahang inalog ng abogado ang kanyang ulo. “Hindi ko alam. ” Pagkatapos ay binuksan niya ang folder. “Ngunit alam ko kung bakit siya umalis. ”
Humugot siya ng isa pang liham. Ang isang ito ay hinarap sa abogado.
“Steven:
Kung ang aking anak na babae ay naghahanap para sa akin, bigyan siya ng mga dokumento ngunit maghintay ng tatlong araw bago ibigay ang susi. Kailangan ko ang katahimikan upang magtagal para sa kanya ng kaunting panahon. Hindi sa paghihiganti. Kaya lang naiintindihan niya kung ano ang nararamdaman ng isang bahay kapag ang taong nagmamahal dito ay wala na doon. ”
Si Beatrice ay sumabog sa mga hikbi muli. Ang abugado ay nagpatuloy: “Ibinenta ng iyong ama ang apartment. ”
Tumingin si Andrew, nagulat. “Ano? ” “Ang lahat ng pera ay inilipat sa isang pasilidad ng tirahan para sa mga batang may cancer sa Indianapolis. ”
Lumalapad ang mga mata ni Beatrice. “Lahat ng ito? ” “Oo. ” Napalunok nang husto ang abogado. “Sinabi niya na mas gusto niyang tulungan ang mga bata na nais pa ring mabuhay … sa halip na panatilihin ang pakiramdam tulad ng isang kaguluhan kung saan hindi na niya nais. ”
Ang pangungusap ay pinutol tulad ng isang kutsilyo. Dahil totoo ito. Ginawa niya siyang naramdaman nang eksakto sa ganoong paraan.
Nang gabing iyon, may nakita si Beatrice sa iba pang mga bagay ng kanyang ama. Isang metal lata. Sa loob ay mga litrato. Daan-daang sa kanila. Hinawakan siya ni Frank bilang isang sanggol. Frank sa Pasko bihis bilang isang murang Santa Claus. Natulog si Frank sa isang upuan matapos magtrabaho ng isang dobleng shift. Si Frank ang humahawak sa kanyang diploma sa kolehiyo habang umiiyak nang may pagmamalaki.
At sa ilalim ng lahat ng mga larawan ay isang nakatiklop na napkin. Nakasulat sa sulat-kamay ni Pearl: “Frank: Kung tumatanda tayo sa isang araw, pangako sa akin na hindi namin titigilan ang pagsasalita nang mabait sa aming anak na babae, kahit na lumaki siya. Nakalimutan ng mga bata. Hindi ginagawa ng mga magulang. ”
Nadama ni Beatrice na handa na sumabog ang kanyang dibdib. Dahil siya nagkaroon nakalimutan. Nakalimutan niya ang mga oras na uuwi ang kanyang ama na amoy tulad ng dumi sa alkantarilya upang magbayad para sa matrikula ng kanyang paaralan. Nakalimutan niya nang ibenta niya ang kanyang mga tool upang bumili ng kanyang mga braces. Nakalimutan niya na hindi siya muling nag-asawa matapos mamatay si Pearl dahil sinabi niya na “walang nagmamahal kay Bea sa paraang ginawa ng kanyang ina. ” Nakalimutan niya ang lahat. Hanggang sa huli na.
Lumipas ang isang linggo. Pagkatapos dalawa. Walang bakas.
Ang mga apo ay tumigil sa paggamit ng kanilang mga telepono nang labis. Sinimulan ni Lily ang pag-print ng mga flyers gamit ang larawan ng kanilang lolo. Natulog si Rachel na clutching ang lumang dyaket na naiwan niya. Tumahimik si Andrew. At nagsimulang mag-edad si Beatrice. Tunay na edad. Ang paraan ng pagkakasala ay may edad na isang tao.
Maagang isang umaga, tumunog ang telepono. St. Vincent Hospital, Indianapolis. Natagpuan nila ang isang matandang lalaki na walang malay malapit sa isang istasyon ng bus. Walang pagkakakilanlan. Sa advanced cancer. Ngunit may malay. “Hiningi niya si Beatrice Herrera. ”
Nagmaneho siya ng tatlong oras, umiiyak sa buong paraan. Pagdating niya sa ospital, mukhang mas maliit siya. Fragile. Marami pang nag-iisa.
Natulog si Frank, naka-hook up sa oxygen. Mayroon siyang labis na balbas at ang kanyang mga kamay ay natatakpan sa mga bruises mula sa mga IV. Ang parehong mga kamay na naayos ang mga tubo sa loob ng apatnapu’t walong taon. Ang parehong mga kamay na nagsuklay ng kanyang buhok para sa elementarya.
Lumapit si Beatrice, nanginginig. “Tatay … ”
Dahan-dahang binuksan niya ang kanyang mga mata. At nang makita siya, ngumiti lang siya ng kaunti. Para bang may kakayahan pa rin siyang magpatawad sa kanya. Iyon ang pinaka-nakakasakit sa kanya.
“Naaawa ako … ” siya ay humihikbi. “Mangyaring, patawarin mo ako … ”
Huminga si Frank ng kahirapan. “Huwag umiyak, sweetheart. ” “Mahal kita … Mahal kita … ”
Bahagya siyang pinamamahalaang upang itaas ang isang kamay upang hawakan ang kanyang ulo, tulad ng noong siya ay isang maliit na batang babae. “Alam ko. ”
Ngunit hinimas ni Beatrice ang kanyang ulo nang labis. “Hindi, hindi mo alam … Akala ko hindi ko … ”
Tumahimik si Frank ng ilang segundo. Pagkatapos ay tumingin siya sa bintana. “Minsan nagsisimula kaming mawala ang mga matandang tao bago tayo mamatay. ”
Bumagsak ulit siya. “Huwag mo akong iwanan, Tatay … ”
Malungkot siyang ngumiti. “Iyon mismo ang naramdaman ko nang mamatay ang iyong ina. ”
Tumahimik ang silid. Isang iba’t ibang uri ng katahimikan. Hindi isa sa pag-aalipusta. Hindi isa sa kawalang-interes. Ito ay isang katahimikan na puno ng pag-ibig na dumating sa huli.
Ilang sandali ay isinara ni Frank ang kanyang mga mata. “Dumating ba ang mga batang babae? ” “Oo … nasa ibaba sila kasama si Andrew. ”
Dahan-dahang tumango siya. “Mabuti. ”
Pagkatapos ay huminga siya ng malalim. Tulad ng kung ang hangin ay tumimbang ng isang tonelada. “Bea … ” “Oo, Tatay? ” “Salamat sa darating. ”
Hinalikan niya ang kanyang mga kamay habang umiyak siya. At naintindihan niya ang isang bagay na mapunit ang kanyang kaluluwa nang walang hanggan: Ang ilang mga kapatawaran ay dumating. Ngunit hindi nila mabubura ang sandali kung ang isang mahal sa buhay ay naramdaman na ganap na nag-iisa sa harap namin.