Sa isang iglap, hindi ko siya naintindihan.

“…dahil alam na ni Kapoor ang tungkol sa nawawalang pera.”

Sa isang iglap, hindi ko siya naintindihan.

Nawawala ang pera?

Nagkalmot ang mga lapis ng mga bata sa kwarto. Tumunog ang ceiling fan sa itaas namin. Sa labas, may bumusina ng scooter na nagreklamo dahil sa trapiko.

Napatitig ako sa aking asawa.

Advertisements

“Anong pera?”

Pinikit ni Arjun ang kanyang mga mata.

Doon ko nalaman.

Hindi nahulaan.

Alam.

Dinurog ng pangyayari ang puso ko.

Pero ang takot sa mukha niya ay may ibang nararamdaman.

“Nandini,” sabi niya, “makinig kang mabuti. Nakagawa ako ng isang pagkakamali.”

Tumawa ako.

Kakaiba ang tunog nito sa sarili kong bibig.

“Isa?”

Naninikip ang kanyang panga.

“Huwag mong gawin ito ngayon. Babaguhin ni Kapoor ang lahat.”

“Babaliin ba ng boss mo nang hindi sinasadya ang voice note na ipinadala mo?”

“Hindi ito tungkol sa voice note.”

“Kung gayon, ipaliwanag mo.”

Tumingin siya sa kwarto ng mga bata at hininaan ang boses.

“Hindi dito.”

Humakbang ako palapit.

“Kung gayon, sabihin mo nang mahina.”

Napalunok siya.

“‘Yung babae sa audio na ‘yan… Priya ang pangalan niya.”

“Binabati kita. May pangalan na siya.”

Napangiwi ang mukha niya.

“Nagtatrabaho siya sa accounting.”

Nanikip ang tiyan ko.

“Mga account mo sa opisina?”

Tumango siya.

“At si Ginoong Kapoor?”

“May hinala siya noong nakaraang linggo.”

“Parang ano?”

Hinimas ni Arjun ang kanyang noo. Nanginginig na ang kanyang mga kamay ngayon.

Hindi dahil sa pagkakasala.

Mula sa kalkulasyon.

“Nagkaroon ng problema sa pagbabayad ng vendor.”

“Bayad ng nagtitinda?”

“Maliit na pagsasaayos.”

Tiningnan ko siya.

“Huwag mo akong insultuhin gamit ang pananalitang pang-opisina. Sabihin mo ang totoong salita.”

Wala siyang sinabi.

Kaya sinabi ko ito para sa kanya.

“Pandaraya.”

Nanlaki ang mga mata niya.

“Huwag mong gamitin ang salitang iyan.”

“Bakit? Nakikinig ba ito?”

Humakbang siya palapit sa akin. “Nandini, hindi mo naiintindihan. Si Priya ang humawak sa mga paglilipat. Inaprubahan ko lang ang mga inihain niya.”


Tinitigan ko siya nang masama.

Apat na minuto ang nakalipas, jaan na siya.

Ngayon, accounts staff na siya.

Napakabilis palitan ng pangalan ng mga lalaki ang pangalan ng mga babae kapag pumasok ang bilangguan sa silid.

“Magkano?” tanong ko.

Umiwas siya ng tingin.

“Magkano, Arjun?”

“Dalawampu’t walong lakh.”

Halos manghina ang mga tuhod ko, pero hindi ko hinayaan.

Dalawampu’t walong lakh.

Higit pa sa natitirang utang sa bahay namin.

Higit pa sa ipon ng aking ama para sa pagreretiro.

Mahigit pitong taon na bayarin sa paaralan.

“Ninakaw mo ang dalawampu’t walong lakhs mula sa iyong kumpanya?”

“Sabi ko hindi ako nagnanakaw. Naglipat si Priya ng pera sa pamamagitan ng mga pekeng tindero. Pumirma ako dahil sabi niya pansamantala lang daw iyon.”

“Pansamantalang pagnanakaw?”

Tumigas ang mukha niya.

“Nag-eenjoy ka ba dito?”

“Hindi,” sabi ko. “Unti-unti kong natutuklasan ang asawa ko.”

Napahawak siya sa sandalan ng isang upuan.

“Walang ebidensya si Kapoor. Ngayon, ipinadala mo sa kanya ang audio, at gagamitin niya ito.”

“Anong patunay ang nasa audio?”

Natahimik si Arjun.

Binuksan ko ang telepono ko.

Agad siyang sumulong.

“Huwag mo nang laruin ‘yan.”

Sinabi nito sa akin kung saan pipindutin.

Binuksan ko ulit ang voice note.

Napuno ng sarili niyang boses ang silid.

“Jaan… huwag kang mag-panic tungkol sa Sabado. Sasabihin kong may hapunan sa opisina sa Koregaon Park. Iniisip ni Kapoor na makikipagkita ako sa tindero ni Kamat. Pagkatapos niyan, dalawang buwan na lang. Kapag nabayaran na ang huling bayad, magiging mas madali na ang lahat.”

Pinahinto ko ang audio.

Tindero ng Kamat.

Hindi ko ito napansin kanina.

Dahil noong unang pagkakataon, isa akong asawang nakarinig ng pagtataksil.

Ngayon, isa akong babaeng nakikinig ng ebidensya.

Tumingala ako.

“Sino si Kamat?”

Namutla ang mukha ni Arjun.

“Wala.”

“Totoo ba si Kamat?”

Hindi siya sumagot.

Nag-vibrate ang phone ko.

Ginoong Kapoor.

Sa pagkakataong ito, hindi na ito isang mensahe.

Ito ay isang tawag.

Bumulong si Arjun, “Huwag mong sagutin.”

Sumagot ako.

“Nandini,” sabi ni Mr. Kapoor, na may kontrol sa boses, “kasama mo ba si Arjun?”

“Oo.”

“Ilagay mo sa speaker.”

Ginawa ko.

Parang gusto ni Arjun na magwala sa loob ng pader.

Nagpatuloy si G. Kapoor, “Arjun, tinatanong kita sa harap ng iyong asawa. Pinahintulutan mo ba ang mga pagbabayad sa Kamat Hospitality Supplies?”

Napaawang ang bibig ni Arjun.

Walang tunog.

Tumalas ang boses ni Mr. Kapoor.

“Ginawa mo ba?”

Bumulong si Arjun, “Sir, maipapaliwanag ko po.”

“Hindi iyan ang tanong.”

Katahimikan.

Tapos may sinabi si Mr. Kapoor na nagpalamig sa balat ko.

“Walang Kamat Hospitality. Peke ang GST number. Ang bank account ay pagmamay-ari ng pinsan ni Priya Deshmukh. At inaprubahan ng iyong login ang bawat transaksyon.”

Pinikit ni Arjun ang kanyang mga mata.

Tiningnan ko ang lalaking nakasama ko sa kama sa loob ng labing-apat na taon.

Ang lalaking nagreklamo kapag mahal ang mga gulay.

Ang lalaking nagsabi sa akin na maghintay muna bago bumili ng bagong sapatos para sa anak namin dahil “kapos sa pera.”

Ang lalaking nagnanakaw ng dalawampu’t walong lakh habang ginagamit ko ulit ang mga uniporme sa paaralan at hinihiwa ang mga prutas sa mas maliliit na piraso.

Muling nagsalita si G. Kapoor.

“Nandini, pakitago ang audio. Makikipag-ugnayan sa iyo ang aking legal team. Arjun, huwag kang papasok sa opisina bukas. Suspendido ang iyong pagpasok.”

Naputol ang linya.

Nanatiling hindi gumagalaw si Arjun.

Tapos humarap siya sa akin.

“Masaya ka na ngayon?”

Ayan na.

Hindi kahihiyan.

Sisihin.

Lagi mong sisihin ang babaeng may hawak ng salamin.

“Hindi sinasadyang nagpadala ka ng kriminal na pag-amin sa iyong kerida,” mahina kong sabi. “Huwag mong ibigay sa akin ang singil para sa iyong katangahan.”

Lumapit siya.

“Dapat kinausap mo muna ako.”

“Nakinig ako sa iyo nang apat na minuto at dalawampu’t dalawang segundo. Sapat na iyon.”

Hininaan niya ang kanyang boses. “Kung magiging kaso ito ng pulisya, maaapektuhan nito ang mga bata.”

Ang mga bata.

Ngayon ay naalala na niya ang mga ito.

Hindi noong tinawag niya ang mga ito na mga problema sa iskedyul.

Hindi noong plinano niya ang Sabado kasama si Priya.

Hindi noong inaprubahan niya ang mga pekeng vendor.

Ngayon.

Nang ang mga kahihinatnan ay nangailangan ng maliliit na katawan upang magtago.

Napatingin ako sa pinto ng kwarto nila.

Siyam na taong gulang ang anak kong si Aarav.

Labindalawa noon ang anak kong si Tara.

Sapat na ang edad para makarinig ng katahimikan.

Bata pa sila para sisihin ang sarili nila kung ako’y naging pabaya.

Kaya hindi ako sumigaw.

Naglakad ako papunta sa kwarto at binuksan ang pinto.

“Tapusin mo na ang takdang-aralin. Pupunta tayo sa bahay ni Masi.”

Agad na tumingala si Tara.

“Bakit?”

“Dahil sinabi ko.”

Nakita niya ang mukha ko at hindi na nagtalo.

Ang mga anak ng malungkot na pagsasama ay nagiging eksperto sa pagbabasa ng panahon.

Sumunod sa akin si Arjun.

“Hindi mo sila kukunin.”

Lumingon ako.

“Isa pang pangungusap at tatawagan ko ang pulis mula sa sala na ito.”

Bumuka ang kaniyang mga labi.

Pagkatapos ay isinara.

Mabuti.

Sa wakas ay nagawa siyang matalino ng takot.

Nag-impake ako ng dalawang bag para sa eskwela, mga gamot, uniporme, mga charger, mga Aadhaar card, mga birth certificate, at ang maliit na gintong kadena na ibinigay ng nanay ko kay Tara.

Nakatanaw si Arjun mula sa pintuan.

Hindi na siya kamukha ng asawa ko ngayon at mas kamukha niya na lang isang nakakandadong kwarto na minsan kong napagkamalan na bahay.

Nang makaalis na kami, sabi niya, “Nandini, pakiusap.”

Sa unang pagkakataon nang gabing iyon, nabasag ang boses niya.

Muntik na akong lumingon.

Halos.

Ang labing-apat na taon ay hindi isang damit na basta na lang huhubarin.

May mga kawit ito sa balat.

Pero naalala ko ang boses niya na nagsasabing, “Pagkatapos matulog ni Nandini, tatawagan kita.”

Kaya nagpatuloy ako sa paglalakad.

Sa flat ng ate kong si Kavya, sa wakas ay umiyak na rin ako.

Hindi malakas.

Hindi maganda.

Naupo ako sa sahig ng banyo habang nasa bibig ko ang dupatta ko para hindi marinig ng mga bata, at umiyak ako hanggang sa sumakit ang dibdib ko.

Naupo si Kavya sa labas ng pinto.

Hindi niya ako hiniling na buksan.

Ang sabi lang niya, “Umorder ako ng pagkain. Umiyak muna ako. Kain pagkatapos.”

Kaya nga kailangan ang mga kapatid na babae.

Kinabukasan, dumating ang ina ni Arjun sa gusali ni Kavya.

Hindi nag-iisa.

Kasama ang kanyang nakatatandang kapatid na lalaki at ang mukha ng isang babaeng may dalang karangalan ng pamilya na parang sandata.

Binuksan ni Kavya ang pinto.

Itinulak ng biyenan ko papasok.

“Nandini, anong ginawa mo?”

Nagtitimpla ako ng tsaa.

Hindi ako lumingon.

“Magandang umaga rin sa iyo, Aai.”

Pumasok siya sa kusina.

“Maaaring nagkamali ang anak ko, pero ang pagpapadala ng audio na iyon sa mga tagalabas? Ang amo niya? Nababaliw ka na ba?”

Nagsalin ako ng tsaa sa tatlong tasa.

“Tinawagan ng anak mo ang ibang babae na si jaan at sabay-sabay na pinag-usapan ang mga pekeng tindero. Siguro tanungin mo siya tungkol sa iniisip niya.”

Napaawang ang bibig niya.

“Nadudulas ang mga lalaki. Pinoprotektahan ng mga babae ang mga pamilya.”

Tiningnan ko siya noon.

“Hindi, Aai. Pinoprotektahan ng mga babae ang mga bata. Ang mga pamilyang nangangailangan ng kasinungalingan para mabuhay ay nararapat mamatay.”

Itinaas niya ang kanyang kamay.

Nasalo ng ate ko ang pulso niya sa ere.

Malamig ang boses ni Kavya. “Subukan mo iyan sa bahay ko.”

Sandaling sandali, mukhang gulat na gulat ang biyenan ko.

Tapos pinapahiya.

Tapos delikado.

Lumingon siya pabalik sa akin.

“Sa tingin mo ba ligtas ka rito? Sinabi sa akin ni Arjun ang lahat. Pumasok din sa account mo ang mga bayad ng kumpanya.”

Tumigil ang hininga ko.

“Ano?”

Bahagya siyang ngumiti.

Oo.

Ayan na.

Ang lason na dala niya.

“Sabi niya ginamit ni Priya ang mga dokumento mo. Ang PAN mo. Ang luma mong bank account. Kapag may dumating na pulis, may darating din na pangalan mo.”

Nadulas ang tasa ng tsaa mula sa kamay ko at nabasag sa sahig.

Hindi na umimik si Kavya.

Naririnig ko ang sarili kong tibok ng puso.

Ang luma kong bank account.

Yung isa na isinara ko.

O akala ko nagsara na ako.

Dalawang taon na ang nakalilipas, sinabi ni Arjun na kailangan ng isang account para sa auto-debit ng bayarin sa paaralan. May mga pinirmahan akong mga form na inilagay niya sa harap ko habang nagluluto ng almusal. Sabi niya KYC lang daw iyon.

KYC.

Ilang babae na ang naglagay ng sarili nilang mga patibong sa tabi ng mga gas stove?

Tumunog ang telepono ko.

Tagapagtanggol na si Reema Sethi.

Tinawagan siya ni Kavya nang hatinggabi.

Sagot ko habang nanginginig ang mga kamay.

“Reema,” sabi ko, “Sa tingin ko ginamit niya ang mga dokumento ko.”

Agad na nagbago ang boses niya.

“Huwag kang mag-panic. Ipadala mo sa akin ang lahat ng bank statement mo. May pinirmahan ka ba kamakailan?”

“Dalawang taon na ang nakalipas. Siguro muling pag-activate ng account. Hindi ko alam.”

“Makinig kang mabuti sa akin,” sabi niya. “Huwag mong kausapin si Arjun. Huwag mong kausapin ang pamilya niya nang mag-isa. At huwag mong burahin ang kahit ano.”

Inagaw ng biyenan ko ang telepono.

Pumwesto si Kavya sa pagitan namin.

Narinig ni Reema ang ingay.

“Nandoon ba ang pamilya niya?”

“Oo.”

“Ilagay mo ako sa speaker.”

Ginawa ko.

Mahinahon at matalas ang boses ni Reema.

“Gng. Joshi, anumang pagtatangka na pagbantaan ang aking kliyente o idawit siya gamit ang mga pekeng dokumento ay isasama sa reklamo.”

Galit na sabi ng biyenan ko, “Sino ka?”

“Ang abogadong sumasagot kapag ang mga babae ay tumigil sa pagiging magalang.”

Ngumiti si Kavya.

Umalis ang biyenan ko pagkalipas ng sampung minuto, pero may sinabi pa siya sa pinto.

“Kung madapa si Arjun, hindi siya mag-iisa na mahuhulog.”

Naniwala ako sa kanya.

Hindi dahil makapangyarihan siya.

Dahil ang mga pamilyang may sala ay hindi pinoprotektahan ang katotohanan.

Pinoprotektahan nila ang isa’t isa hanggang sa ang pinakamahinang tao ay maging kapaki-pakinabang sa sakripisyo.

Pagsapit ng hapon, dumating na ang mga bank statement.

Si Reema ang unang nakahanap nito.

Isang hindi aktibong savings account na nakapangalan sa akin ang muling na-activate labingwalong buwan na ang nakalilipas.

Na-update na ang address sa opisina ni Arjun.

Binago ang email.

Binago ang numero ng telepono.

Tatlong deposito.

Tatlong pag-atras.

Kabuuang halaga: labing-apat na lakh rupees.

Ang pangalan ko.

Ang PAN ko.

Ang pirma ko habang natutulog.

Nakaupo ako roon at nakatitig sa PDF habang tinutulungan ni Tara si Aarav sa pagbaybay sa katabing kwarto.

Labing-apat na libo.

Kalahati ng ninakaw na pera ay naipasa sa akin.

Hindi ko pa ito nakita noon.

Hindi ko ito kailanman ginalaw.

Pero sa papel, nakatayo na ako sa tabi niya sa krimen.

Nang gabing iyon, nagsampa si Reema ng reklamo sa pulisya para sa maling paggamit ng pagkakakilanlan, pamemeke, at pang-aabusong pinansyal.

Nagsampa ng sarili nitong reklamo ang kompanya ni G. Kapoor.

Pagsapit ng gabi, tumigil na sa pagtawag si Arjun.

Hindi ginawa ni Priya.

Dumating ang una niyang mensahe noong 11:06 ng gabi.

“Nagsisinungaling ang asawa mo. Siya ang nagplano ng lahat.”

Tinitigan ko ito.

Tapos may isa pang mensahe.

“Sabi niya kung may mangyaring mali, ikaw ang mananagot dahil ang mga account ay nasa pangalan mo.”

Nanlamig ang mga kamay ko.

Pangatlong mensahe.

“May mga kopya ako. Pero kailangan ko ng proteksyon.”

Nag-type ako ng, “Bakit ako maniniwala sa iyo?”

Sumagot siya na may dalang litrato.

Si Arjun ay nakaupo sa isang café.

Sa tapat niya, ang biyenan ko.

Sa pagitan nila, isang file.

Nabasa ko ang pangalan ko sa file.

NANDINI JOSHI – AWTORISASYON SA PAGBANGKO.

Nagpadala si Priya ng isang huling mensahe.

“Binuksan ng biyenan mo ang account. Ginamit lang ito ni Arjun.”

Tumagilid ang silid.

Aai.

Yung babaeng nagsabi sa akin na pinoprotektahan ng mga babae ang mga pamilya.

Yung babaeng pumunta sa delivery room ko at niyakap si Tara bago ako.

Ang babaeng nagpapakain sa mga anak ko ng mga batang lalaki at humahawak sa ulo ko sa mga pista.

Tinulungan niya akong gawing scapegoat sa pinansyal na aspeto.

Kinabukasan, dumating ang mga pulis sa opisina ni Arjun.

Pagsapit ng gabi, pumunta sila sa bahay namin.

Hindi para arestuhin ako.

Para itala ang aking pahayag.

Sinabi na sa kanila ni Arjun na ako ang namamahala ng mga “side account.”

Siyempre.

Nanloko siya na parang mangingibig, nagnakaw na parang magnanakaw, at nagsinungaling na parang asawang umaasa pa rin ng hapunan.

Nang tanungin ng opisyal kung kilala ko si Priya Deshmukh, sinabi ko, “Gamit lang ang voice note na para sa kanya.”

Hindi siya ngumiti.

Ngunit huminto ang kaniyang panulat.

May paraan ang ebidensya para mapakinggan kahit ang mga pagod na lalaki.

Pagkalipas ng tatlong araw, pumasok ako sa istasyon ng pulis kasama si Reema.

Nakaupo si Arjun sa isang bangkong kahoy.

Hindi nag-ahit.

Galit.

Takot.

Naupo sa tabi niya si Priya.

Mas bata pa ang itsura niya kaysa sa inaasahan ko.

Hindi inosente.

Pero takot.

Ang biyenan ko ay nakaupo sa sulok, iniiwasan ang mga mata ko.

Mas masakit iyon kaysa sa gusto ko.

Naglagay si Reema ng mga kopya ng mga pekeng bank form sa mesa ng inspektor.

Pagkatapos ay tumayo si Priya.

Nanginginig ang boses niya.

“Sir, gusto ko po sanang magbigay ng pahayag.”

Matalim na tiningnan siya ni Arjun.

“Priya, tumahimik ka nga.”

Itinaas ng inspektor ang kanyang ulo.

“Hayaan mo siyang magsalita.”

Sandaling tumingin sa akin si Priya.

“Nakarelasyon ko si Arjun. Hindi ko itinatanggi. Pero kanya ang pekeng plano ng vendor. Binuksan ang account sa pangalan ni Nandini madam bago pa ako sumali sa kumpanya. Sinabi niya sa akin na alam ng asawa niya. Kalaunan ay sinabi niya sa akin na hindi niya alam, pero nang mga panahong iyon ay lumipat na ang pera.”

Tumayo si Arjun.

“Nagsisinungaling siya!”

Sumigaw ang biyenan ko, “Arjun, maupo ka!”

Naglabas si Priya ng pen drive.

“May mga chat ako, recording, at mga na-scan na dokumento. Pumirma ang nanay niya sa introducer form para sa bangko.”

Nalungkot ang mukha ng biyenan ko.

“Ai?” bulong ni Arjun.

Sa unang pagkakataon, nagmukha siyang pinagtaksilan.

Muntik na akong matawa sa ironiya.

Kaya niyang pagtaksilan ang isang asawa, ngunit hindi niya kayang tanggapin na pagtataksilan siya batay sa ebidensya.

Kinuha ng inspektor ang pen drive.

Pagkatapos ay sinabi ni Priya, “May isa pa.”

Tumingin ang lahat sa kanya.

Binuksan niya ang bag niya at may kinuhang maliit na sobre.

Sa loob ay isang ulat ng sonography.

Lumiliko ang tiyan ko.

Hindi.

Hindi, hindi rin iyon.

Napuno ng luha ang mga mata ni Priya.

“Labindalawang linggo na akong buntis.”

Natahimik ang istasyon ng pulis.

Napaupo ulit si Arjun sa bangko.

Gumawa ng ingay ang biyenan ko na parang may natapakan ang hininga niya.

Inilagay ni Priya ang isang kamay sa kanyang tiyan.

“At sinabi sa akin ni Arjun kahapon na sabihin kong hindi kanya ang bata. Sabi niya kung makulong siya, hindi na siya maaaring magkaroon ng isa pang responsibilidad.”

Malabo ang kwarto.

Akala ko tapos na ang pagtataksil sa pag-imbento ng mga hugis.

Mali ako.

Tumingin sa akin si Arjun pagkatapos.

Hindi kay Priya.

Sa akin.

“Nandini,” bulong niya.

Na parang ako pa rin yung babaeng nag-ayos ng nasira niya.

Na para bang tatayo ako at ililigtas siya mula sa kanyang kerida, sa kanyang ina, sa kanyang hindi pa isinisilang na anak, sa kanyang panloloko, sa kanyang mga kasinungalingan.

Tinitigan ko siya nang matagal.

Tapos sabi ko, “Maling voice note ang ipinadala mo sa tamang babae.”

Nabasag ang mukha niya.

Hindi maganda.

Hindi lubusan.

Pero sapat na.

Sa pagtatapos ng linggong iyon, si Arjun ay sinuspinde, pagkatapos ay inaresto dahil sa pandaraya sa pananalapi at pamemeke. Ang kanyang ina ay tinanong. Si Priya ay naging isang tumutulong na saksi. Ang aking pangalan ay tinanggal sa listahan ng mga suspek matapos mapatunayan ng mga digital log na hindi ko kailanman na-access ang account.

Ngunit ang kawalang-malay ay hindi agad nakapagbabalik ng tulog.

May mga gabi pa rin akong nagigising na akala ko nagvibrate ang phone ko.

May mga umaga pa rin, hindi ko sinasadyang nakakagawa ng apat na tasa ng tsaa.

Dahan-dahang nagtanong ang mga bata.

Maingat.

Parang takot silang baka isigaw ng katotohanan.

Sinagot ko kung ano ang kaya nilang dalhin.

Hindi kung ano ang makakadurog sa kanila.

Pagkalipas ng isang buwan, ipinatawag ako ni Reema sa kanyang opisina.

“May kailangan kang makita,” sabi niya.

Sa kanyang mesa ay nakapatong ang isang selyadong pakete mula sa internal audit ng kumpanya.

May isa pang dokumento sa loob.

Hindi ito bank form.

Hindi invoice ng vendor.

Isang patakaran sa seguro sa buhay.

Kinuha walong buwan na ang nakalipas.

Kay Arjun.

Nominado: Nandini Joshi.

Mga premium na binayaran mula sa pekeng account ng vendor.

Nanlamig ang dugo ko.

“Bakit niya ako gagawing nominado?”

Malungkot ang mukha ni Reema.

“Hindi para makinabang ka. Para idamay ka.”

Hindi ko naintindihan.

Pagkatapos ay ipinakita niya sa akin ang isang mensaheng na-recover mula sa mga binurang chat ni Arjun.

Isang mensahe para kay Priya.

Pagkatapos ng huling paglipat, kung may mangyari sa akin, si Nandini ang kukuha ng insurance at mananagot. Malinis na ang labasan para sa amin.

Nawala ang upuan ko sa ilalim ko.

“Ano ang ibig sabihin ng ‘may mangyayari sa akin’?”

Bago pa makasagot si Reema ay tumunog na ang telepono ko.

Hindi kilalang numero.

Kinuha ko.

Bumulong ang isang babae, “Mrs. Joshi, huwag mong hayaang tawagin nilang pagpapakamatay kung mamatay si Arjun habang nasa kustodiya.”

Nanigas ang kamay ko sa pagkakahawak sa telepono.

“Sino ito?”

Hirap na hirap huminga ang babae.

“Magtanong ka tungkol sa unang empleyadong nakahanap ng Kamat account. Hindi siya nagbitiw. Nawala siya.”

Tapos naputol ang pila.

Nagkatitigan kami ni Reema.

Sa labas ng bintana ng kanyang opisina, umaandar ang trapiko sa Pune na parang walang nagbago.

Pero sa kamay ko, parang mas mabigat ang telepono kaysa sa pagtataksil.

Dahil nabunyag ng relasyon ng aking asawa ang kanyang panloloko.

Nabunyag ng kaniyang pandaraya ang kaniyang ina.

At ngayon, sa likod ng lahat ng ito, mayroong isang nawawalang lalaki, isang pekeng tindero, at isang plano kung saan kahit si Arjun ay maaaring isa na lamang piraso na handa nang tanggalin ng isang tao.

Kung ang katapangan ni Nandini, ang pagtataksil ni Arjun, at ang voice note na nagbukas ng isang nakabaong krimen sa pananalapi ay nagpatibok ng iyong puso, isulat ang iyong nararamdaman sa mga komento at sundan ang pahina—dahil ang maling mensahe ay nakarating sa tamang babae, at ang susunod na sikreto ay maaaring mas nakamamatay kaysa sa relasyon.

Nawala ang telepono sa aking mga daliri at lumapag sa mesa ni Reema na may mahinang tunog.

Nawala ang telepono sa aking mga daliri at lumapag sa mesa ni Reema na may mahinang tunog.

Hindi gumalaw ang dalawa sa amin.

Sa labas, isang lalaking nakasakay sa scooter ang sumigaw sa isang drayber ng kotse. May tumawa malapit sa tea stall. Walang kahihiyan na nagpatuloy ang lungsod, tulad ng ginagawa ng mga lungsod, kahit na ang buhay ng isang babae ay napunta na sa pagpatay.

Kinuha ni Reema ang telepono at tiningnan ang numero.

Pribado.

Walang bakas.

Tumingin siya sa akin. “Pupunta tayo sa pulis.”

“Hindi,” sabi ko.

Tumaas ang kilay niya.

Narinig ko ang sarili kong boses at napagtanto kong kalmado lang pala ito.

Masyadong kalmado.

“Pupunta muna tayo sa Kapoor.”

Dahan-dahang sumandal si Reema.

“Nandini.”

“Isipin mo,” sabi ko. “Arestado si Arjun. Nakikipagtulungan si Priya. Nabunyag na ang nanay niya. Bakit may tatawag sa akin ngayon? Bakit ako babala tungkol sa pagkamatay ni Arjun habang nasa kustodiya maliban na lang kung may natatakot sa nalalaman niya?”

Nagbago ang ekspresyon ng mukha ni Reema.

Natutunan ko ang ekspresyong iyan kamakailan lang.

Ganoon ang tingin ng mga tao noong ang takot ko ay naging lohika.

“Maaaring alam niya ang tungkol sa nawawalang empleyado,” aniya.

“At marahil ay alam na ng empleyadong iyon ang tungkol kay Kamat bago pa malaman ni Arjun.”

Dumiretso kami sa opisina ni Kapoor.

Hindi papunta sa reception.

Hindi sa pamamagitan ng magagalang na pamamaraan.

Tinawagan ni Reema ang kanyang legal head at gumamit ng mga salitang mas mabilis na nagbukas ng mga pinto kaysa sa nagagawa ng respeto.


Madali.

Panganib sa kustodiya.

Nawawalang empleyado.

Konspirasyon sa kriminal na gawain.

Naghihintay na si Mr. Kapoor sa conference room pagpasok namin.

Mukha siyang mas matanda kaysa sa narinig niya sa telepono. Mamahaling damit. Pagod na mga mata. Isang lalaking dating nakaupo sa dulo ng mga mesa, ngayon ay nakatayo na dahil parang hindi ligtas ang upuan.

“Nakatanggap ka ba ng tawag?” tanong niya.

Sumagot si Reema. “Ikwento mo muna sa amin ang tungkol sa empleyadong nakahanap kay Kamat.”

Naninikip ang kanyang panga.

Kaya totoo iyon.

Naramdaman ko ang lamig na dumaloy pababa sa mga braso ko.

“Sandeep More ang pangalan niya,” sabi ni Kapoor. “Junior audit executive. Dalawampu’t anim. Tahimik na batang lalaki. Napakatalino.”

“Nasaan siya?” tanong ko.

Tumingin si Kapoor sa dingding na salamin, pagkatapos ay bumalik ang tingin sa amin.

“Nag-resign siya tatlong buwan na ang nakalipas.”

Natawa ako minsan.

Kahit ako ay nahihiya sa tunog.

“Ginoong Kapoor, labing-apat na taon na akong nilinlang ng mga propesyonal. Sana’y pagbutihin mo pa.”

Tumigas ang mukha niya, tapos lumambot.

“Hindi siya nagbitiw,” mahinang sabi ni Kapoor. “Naglaho siya.”

Binuksan ni Reema ang kanyang kuwaderno.

“Kailan?”

“Dalawang araw pagkatapos, lumapit siya sa akin na may mga alalahanin tungkol sa pagdoble ng mga tindero. Natagpuan niya ang Kamat Hospitality at dalawa pang kahina-hinalang tindero.”

“Dalawa pa?” tanong ko.

Hindi agad sumagot si Kapoor.

Sapat na ang katahimikang iyon para maging sagot.

“Magkano ang pera?” tanong ni Reema.

Kinuskos ni Kapoor ang kanyang mga mata.

“Ang aming unang pagtatantya ay dalawampu’t walong lakh. Matapos palawakin ang audit, maaaring malapit na ito sa dalawang crore.”

Nanatiling hindi gumagalaw ang katawan ko.

Dalawang crore.

Hindi natisod si Arjun sa isang lawa.

Lumalangoy siya sa isang balon na mas malalim kaysa sa kaniyang kasakiman.

“Bakit hindi mo iniulat na nawawala si Sandeep?” tanong ni Reema.

Namula ang mukha ni Kapoor. “Nag-file kami. Nag-file rin ang pamilya niya. Sabi ng pulis, nasa hustong gulang na siya, baka umalis dahil sa personal na dahilan. Tapos may dumating na email ng resignation mula sa account niya. Pinroseso ito ng HR.”

“Sino ang nagproseso nito?” tanong ko.

Tumingin si Kapoor sa nakasarang pinto.

“Priya.”

Pinikit ko ang aking mga mata.

Siyempre.

Lahat ay nahawakan ang iisang maruming sinulid.

Nagpatuloy si Kapoor, “Nang lumitaw ang panloloko, akala ko tinakot siya nina Arjun at Priya. Pero pagkatapos ng sinabi mo…”

Hindi niya natapos.

Walang gustong maglagay ng kamatayan sa silid hangga’t hindi ito inaanyayahan ng patunay.

Yumuko si Reema.

“Gusto ko ang file ni Sandeep, resignation email, audit notes, access logs, at lahat ng kahina-hinalang pangalan ng vendor. Ngayon na.”

Nag-alangan si Kapoor.

Tumayo ako.

“Ginoong Kapoor, ginamit ang pangalan ko para magnakaw ng pera mula sa inyong kumpanya. Natulog ang mga anak ko sa tabi ng mga papeles na panloloko nang hindi nila nalalaman. Ang nawawala ninyong empleyado ang maaaring tanging dahilan kung bakit wala ako sa kulungan. Kung poprotektahan ninyo ang imahe ng inyong kumpanya ngayon, susunugin ko ito sa publiko bago matapos ang pagbuo ng isang pangungusap ng inyong legal team.”

Nanlaki ang mga mata niya.

Isang buwan na ang nakalipas, hihingi sana ako ng tawad sa tono ko.

Namatay ang babaeng iyon katabi ng isang voice note.

Pinindot ni Kapoor ang intercom.

“Dalhin ang file ni Sandeep More. Kumpletong access logs. At tawagan ang internal audit.”

Sa loob ng isang oras, natakpan na ng papel ang mesa ng kumperensya.

Mga pangalan.

Mga Account.

Mga numero ng GST.

Mga pekeng vendor.

Mga Kagamitan sa Pagtanggap ng Bisita ng Kamat.

Mga Solusyon sa Opisina ng Vedant.

Mga Serbisyo sa Pasilidad ng Rudra.

Tatlong kompanya.

Tatlong daanan sa pampang.

Ilang pag-apruba.

Paulit-ulit na lumitaw ang login ni Arjun.

Nag-upload ng mga invoice ang sistema ni Priya.

Ngunit isang pangalan ang lumitaw sa kanilang dalawa.

Hindi bilang taga-apruba.

Hindi bilang tagalikha.

Bilang “tagapagpatunay ng onboarding ng vendor.”

A. Joshi.

Tumigil ang tibok ng puso ko.

“Arjun?” tanong ni Reema.

Yumuko si Kapoor.

“Hindi,” dahan-dahan niyang sabi. “Hindi iyan ang kodigo ng empleyado ni Arjun.”

Binuklat niya ang direktoryo.

A. Joshi.

Aparna Joshi.

Ang biyenan ko.

Sa isang iglap, hindi ko maintindihan.

“Hindi naman nagtrabaho rito si Aai,” bulong ko.

Muling tiningnan ni Kapoor ang screen.

“Ang employee code na ito ay pagmamay-ari ng isang contractual consultant na kinuha labingwalong buwan na ang nakalilipas para sa paglilinis ng dokumentasyon ng vendor.”

Natuyo ang bibig ko.

Labingwalong buwan.

Kasabay nito ay muling na-activate ang aking hindi aktibo na account.

Tumingin sa akin si Reema.

“Nasa loob ng rekord ng kumpanya ang biyenan mo.”

“Hindi,” sabi ko. “Isa siyang retiradong klerk sa paaralan. Bihira siyang gumamit ng email.”

Saka ko naalala.

Bumisita siya sa opisina ni Arjun habang nanananghalian.

Buong pagmamalaki niyang sinasabi, “Binigyan ako ng anak ko ng ilang part-time na papeles. Pinapanatili nitong aktibo ang aking isipan.”

Nakangiti ako noon.

Akala ko noon ay matamis.

Madalas binibigyan ang mga babae ng mga hawla at sinasabihan na libangan lang ang mga ito.

Bumalik ang assistant ni Kapoor na may dalang folder.

“Huling tala ng pag-audit ni Sandeep, ginoo.”

Binuksan ito ni Reema.

Sa loob ay may isang papel na sulat-kamay.

Tatlong vendor account ang naka-link sa iisang IP.

Kahina-hinala ang account ni Kamat.

Ginamit bilang pass-through ang hindi aktibong account ni N. Joshi.

Si Consultant A. Joshi ang nag-upload ng KYC.

Kailangang i-verify kung alam ng asawa.

Nakaukit doon ang pangalan ko sa sulat-kamay ni Sandeep.

Hindi kasing kriminal.

Bilang tanong.

Kailangang i-verify kung alam ng asawa.

Nakita ako ng di-kilalang batang iyon sa papel at nagtaka kung alam ko.

Tumulo ang mga luha ko bago ko pa man mapigilan.

Sinubukan niyang itanong ang tanong na hindi pa naitatanong ninuman sa sarili kong pamilya.

Alam ba ito ni Nandini?

Tumunog ang telepono ni Kapoor.

Tumingin siya sa screen at namutla.

“Ano?” tanong ni Reema.

Iniharap niya sa amin ang telepono.

Istasyon ng Pulisya.

Sumagot siya sa speaker.

“Mr. Kapoor,” sabi ng inspektor, nang mahina ang boses, “Nag-collapse si Arjun Joshi sa lockup. Dinala na siya sa Sassoon Hospital.”

Gumuho ang upuan ko pabaliktad.

Hinawakan ni Reema ang pulso ko.

“Buhay pa ba siya?” mataray niyang tanong.

“Sa ngayon,” sabi ng inspektor.

Sa ngayon.

Ang dalawang salitang iyon ang sumunod sa akin hanggang sa ospital.

Amoy phenyl, pawis, at mga lumang panalangin ang koridor.

Nakahiga si Arjun sa kama na may nakatakip na oxygen mask sa mukha. Kulay abo ang kanyang balat. Isang konstable ang nakatayo sa labas. Ang kanyang ina ay nakaupo sa isang plastik na upuan, umuugoy pabalik-balik, ang kanyang saree pallu ay nakabaluktot sa magkabilang kamao.

Nang makita niya ako, tumayo siya.

“Nandini,” sabi niya.

Hindi na mayabang ang boses niya ngayon.

Hilaw iyon.

“Anong ginawa mo?” tanong ko.

Umiling siya. “Hindi ko alam.”

Humakbang ako palapit.

“Wala nang kalahating katotohanan. Hindi ngayon. Ikaw ang naghanap ng mga dokumento ng vendor. Binuksan mo ang account ko. Pumirma ka sa mga introducer form. Natagpuan ito ni Sandeep. Ngayon ay muntik nang mamatay si Arjun. Kaya magsalita ka na parang isang ina kung naaalala mo kung paano.”

Lumukot ang mukha niya.

“Akala ko tinutulungan ko siya.”

“Tinutulungan mo ba siyang i-frame ako?”

“Hindi!” Hinawakan niya ang mga kamay ko, pero lumayo ako. “Sabi niya pareho kayong nagpaplano ng pagtitipid sa buwis. Sabi niya hindi ka raw nakakaintindi ng mga papeles. Sabi niya sa iyo lang daw ang account na iyon para sa pag-ruta ng kita ng negosyo.”

“Kita sa negosyo?”

Tumingin siya sa sahig.

“Sinabi niya sa akin na matigas ang ulo mo. Na tututol ka sa mga pamumuhunan niya. Na ang mga asawang babae ay natataranta dahil sa malalaking plano.”

Tumawa ako nang walang tunog.

Natataranta ang mga asawang babae dahil sa malalaking plano.

Hindi labis na pinag-uusapan ang mga bagay-bagay.

Hindi tungkol sa mga ninakaw na pagkakakilanlan.

Hindi lalampas sa mga istasyon ng pulis.

Mga plano.

“In-upload mo ba ang resignation ni Sandeep?”

Nanigas siya.

Sapat na iyon.

“Ginawa mo ba?”

Nagsimulang bumagsak ang mga luha sa kanyang mukha.

“Pinagawa sa akin ni Arjun na mag-log in mula sa bahay. Ipinadala niya ang draft ng email. Sinabi niyang umalis si Sandeep matapos tumanggap ng suhol at kailangan nang isara ang HR. Hindi ko alam na nawawala siya.”

Humakbang paharap si Reema.

“Ibibigay mo ito nang nakasulat.”

Tiningnan ni Aai si Arjun mula sa salamin.

“Kamumuhian niya ako.”

Tiningnan ko ang aking asawa na nakahiga sa ilalim ng mga ilaw ng ospital, halos patay na dahil sa lason o takot o sa kamay ng ibang tao.

“Ginamit ka na niya,” sabi ko. “Ang poot ay parang bayad lang na nahuhuli sa pagdating.”

Naupo si Aai.

Pagkatapos, sa unang pagkakataon, sinabi niya ang buong katotohanan.

Hindi maganda.

Hindi nang buong tapang.

Pero nang lubusan.

Nagsimula si Arjun sa maliit.

May duplikadong vendor dito.

May naantalang pagbaligtad doon.

Tumulong si Priya dahil mahal niya ito.

Tumulong si Aai dahil sinamba niya ito.

Dumaan ang pera sa luma kong account dahil mukhang hindi naman nakakasira sa paningin ko ang pangalan ng isang asawa.

Natagpuan ni Sandeep ang padron.

Hinarap niya si Arjun.

Nataranta si Arjun.

Tapos may ibang pumasok sa kwento.

Isang lalaking nagngangalang Raghav Bendre.

Konsultant sa panlabas na pananalapi.

Ang taong “nag-ayos” ng mga bagay-bagay.

Maaaring maayos ang kalagayan ng nagsabi kay Arjun Sandeep.

Ang nagpalaki sa pandaraya mula lakhs patungong crores.

Yung bumisita sa bahay namin minsan noong Diwali.

Naalala ko siya.

Malumanay na boses.

Relo na ginto.

Pinuri niya ang tsaa ko.

“Bhabhi, ang mga kamay mo ay mahika,” sabi niya.

Gusto kong hugasan ang aking balat.

Tinawagan agad ni Reema ang inspektor.

Pagsapit ng hatinggabi, naitala ang pahayag ni Aai.

Kinumpirma ng ospital na si Arjun ay binigyan ng pagkain mula sa labas bago siya bumagsak. Ang pakete ay may kasamang pekeng papel mula sa opisina ni Kapoor.

Namutla ang mukha ni Kapoor nang marinig iyon.

“Wala akong ipinadala.”

Tumingin sa kanya si Reema. “Kung gayon, may gustong manahimik muna si Arjun bago niya pinangalanang Bendre.”

Kinabukasan, muling dinala si Priya para sa pagtatanong.

Mukhang pagod na pagod siya.

Nang marinig niya ang tungkol kay Arjun, inilagay niya ang isang kamay sa kanyang tiyan at dahan-dahang umupo.

“Raghav,” bulong niya.

Yumuko si Reema palapit sa kanya. “Paano naman siya?”

Pinikit ni Priya ang kanyang mga mata.

“Sabi niya kung magsasalita si Arjun, lahat ay mamamatay. Sabi niya, nangyayari ang mga aksidente habang nasa kustodiya.”

“May patunay ka ba?”

Tumango siya.

“Ni-record ko siya kahapon. Natakot ako.”

Sa pangalawang pagkakataon sa buhay ko, ang recording ng isang maling babae ang naging sagisag ko.

Pinatugtog ang audio ni Priya sa cabin ng inspektor.

Napuno ng boses ni Raghav Bendre ang silid, malumanay kahit na pinag-uusapan ang pagkawasak.

“Si Arjun ay emosyonal. Ang mga lalaking emosyonal ay nagiging saksi. Huwag mag-alala. Kung siya ay magkasakit, ang kaso ay magiging simpatiya, pagkatapos ay kaguluhan. Ililibing ni Kapoor ang natitira para iligtas ang kanyang kumpanya. Ang asawa ay mananatiling abala sa pagpapatunay ng kawalang-kasalanan. Manahimik ka at ako ang bahala sa kasunduan.”

Tumingin ako kay Kapoor.

Hindi na maputla ang mukha niya.

Galit na galit ito.

Sa loob ng apatnapu’t walong oras, si Raghav Bendre ay naaresto sa paliparan ng Mumbai.

Natagpuan si Sandeep More pagkalipas ng tatlong araw.

Buhay.

Bahagya.

Nagtago sa isang tuluyan malapit sa Nashik gamit ang pekeng pangalan, binugbog, tinakot, at kinumbinsi na mapinsala ang kanyang pamilya kung siya ay babalik.

Nang ibalik siya, nakasalubong ko siya minsan sa labas ng opisina ng mahistrado.

Payat na batang lalaki.

Sira ang salamin sa mata sa isang gilid.

Isang peklat malapit sa kanyang kilay.

Pinagsalikop niya ang mga kamay niya nang makita ako.

“Ginang,” sabi niya, “Sinubukan ko po kayong kontakin. Bago nila kinuha ang telepono ko. Gusto ko po sanang itanong kung alam ninyo.”

Hindi ako nakapagsalita nang ilang sandali.

Pagkatapos ay itinupi ko ang mga kamay ko pabalik.

“Dahil iyan ang tanong mo, malaya na ako.”k

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *