Lihim kong itinaas ang sanggol na itinapon ng aking panginoong maylupa sa bush dahil lamang sa ipinanganak siya na may madilim na balat

😱👶 Lihim kong itinaas ang sanggol na iniutos ng aking panginoong maylupa na itapon sa bush lamang dahil ipinanganak siya na may madilim na balat, anak niya at isang itim na bukid sa bukid … Ngunit labing walong taon mamaya, nang bumalik ang batang lalaki kasama ang medalyon na nakabitin ako sa kanyang leeg, naintindihan ng ginang na ang kasalanan na inilibing niya ay humihinga pa rin. ⁇ ⁇ ⁇

Hindi ko nakawin ang batang iyon.

Iniligtas ko siya.

Ang pangalan ko ay Bernarda Castañeda, at noong 1884 ay naglilingkod ako sa Hacienda El Naranjal, malapit sa Córdoba, Veracruz. Naghugas siya ng damit, ground mais, nalinis ang mga bulwagan ng malaking bahay at natulog sa isang silid na walang window kasama ang ibang mga kababaihan na natutong magsalita nang mahina upang manatiling buhay.

Ang pangalan ng may-ari ay si Doña Amalia Robles.

Advertisements

Puti, maayos, edukado upang mag-utos nang hindi pinalaki ang kanyang tinig. Ang bawat tao’y nasa bukid ay hinalikan ang kanyang kamay, ngunit ang mga sa amin na nagtrabaho sa ilalim ng araw ay alam na ang kamay na iyon ay maaari ring sirain ang iyong buhay sa pamamagitan lamang ng pagturo.

Ang lalaki ay si Balthazar.

Ang isang itim na paa, matangkad, tahimik, na may isang likod na minarkahan ng mga lumang whips at mahinahon na mga mata. Nagtrabaho siya sa mga patlang ng tubo at hindi kailanman tiningnan si Doña Amalia nang siya ay dumaan, ngunit nakita ko ang mga oras na ipinadala niya para sa kanya sa gabi sa bodega ng kape. Nakita ko siyang bumalik kasama ang kanyang shirt na naka-button nang masama. Nakita ko kung paano siya, mga buwan mamaya, ay nagsimulang itago ang kanyang tiyan sa ilalim ng mas malawak na damit.

Nang dumating ang kapanganakan, si Don Joaquín, ang kanyang asawa, ay nasa negosyo ng pagsasara ng Xalapa. Ang malaking bahay ay naamoy ng dugo, brandy at takot. Ang komadrona ay nakatanggap muna ng isang malinaw na batang babae, pagkatapos ay isang maliit, maputla na batang lalaki. Ngunit ang pangatlo ay ipinanganak na naiiba.

Moreno.

Malakas.

Sa kulot na buhok na natigil sa kanyang noo.

Nakita siya ni Doña Amalia sa isang segundo lamang at ang kanyang mukha ay naging bato.

“Hindi iyon umiiral, ” aniya.

Tumingin ang komadrona.

“Ma’am, huminga nang maayos.

“Pagkatapos ay itigil ang paghinga palayo rito. ”

Tinawagan nila ako mula sa kusina. Nang pumasok ako, inilagay nila ang sanggol sa aking mga braso na nakabalot sa isang stain sheet. Siya ay mainit, buhay, naghahanap ng suso gamit ang kanyang bibig. Hindi siya malakas na umiyak. Bahagya siyang gumawa ng isang maliit na tunog, na parang alam na niya na sa bahay na iyon kahit na mapanganib ang paghinga.

“Bernarda, ” sabi ni Doña Amalia, “dalhin mo siya sa bundok. ” Kung siya ay nagising na buhay, hindi mo.

Naramdaman ko ang aking mga paa.

“Madam …

“At kung nagtanong si Balthazar, sabihin sa kanya na siya ay ipinanganak pa rin. ” Kung bubuksan niya muli ang kanyang bibig, ibinebenta ko siya sa timog bago ang mga rooster uwak.

Iyon ay kapag naintindihan ko na hindi ko nais na burahin ang bata.

Nais din niyang burahin ang ama.

Lumabas ako kasama ang sanggol na malapit sa aking dibdib, tumawid sa bakuran, kuwadra at dumi ng dumi sa ilalim ng isang dilaw na buwan. Sa likuran ko ay ang malaki, maliwanag, malinis, pekeng bahay. Sa harap ko, ang madilim na bundok.

Ngunit hindi ako pumunta sa bangin.

Nagpunta ako sa kubo ng aking comadre na si Petra, isang biyuda na nakatira malapit sa ilog at gumaling sa mga halamang gamot na hindi kayang bayaran ng isang doktor. Doon namin itinago ang bata. Pinangalanan ko siyang Mateo, dahil kailangan niya ng isang pangalan bago subukan ng mundo na maging kahihiyan siya.

Sa loob ng labing walong taon ay pinalaki ko siya hangga’t maaari.

Sa araw na nagsilbi siya sa hacienda. Sa gabi ay lumakad siya sa ilog na may gatas, stale tinapay, naka-patch na damit, at ninakaw na mga talento ng isang buhay na nararapat niyang malaman. Hindi alam ni Balthazar sa una. Nang matuklasan niya ito, hindi siya sumigaw. Siya lamang ang lumuhod sa harap ng batang lalaki at sumigaw habang umiiyak ang mga kalalakihan na huli na ang kanilang mga kaluluwa.

Lumaki si Mateo, matalino, kasama ang mga kamay ng kanyang ama at mga mata ng kanyang ina. Natuto siyang magbasa gamit ang mga lumang papel mula sa administrasyon at upang mabilang nang mas mahusay kaysa sa mga foremen. Palagi akong nakabitin ang parehong medalyon ng tanso sa paligid ng kanyang leeg: isa na natagpuan ko sa pagitan ng mga sheet ng panganganak, kasama ang mga inisyal ni Doña Amalia na nakaukit sa loob.

Ang araw na namatay si Don Joaquín, ang hacienda ay napuno ng mga abogado, tagapagmana at murmurs. Si Doña Amalia ay lumitaw na nakasuot ng itim, feigning pain, handa na ipamahagi ang lupa sa pagitan ng dalawang bata na ipinakita niya sa mundo.

Pagkatapos ay tumawid si Matthew sa looban.

Hindi na siya isang nakatagong anak.

Siya ay isang tao.

Kinilala siya ng ginang bago siya nagsalita.

At nang buksan ni Mateo ang medalyon sa harap ng abogado, walang larawan sa loob.

May isang maliit na piraso ng papel, na nakasulat sa aking lumang sulat-kamay:

“Ito ang anak na iniutos ni Doña Amalia na papatayin. ”

Ano ang nangyari sa susunod …? Bahagi 2: …..

Bahagi 2:

Tumigil ang abogado sa paglipat ng kanyang panulat. Sa looban ng hacienda, kahit na ang mga kabayo ay tila nananatili pa rin. Tiningnan ni Doña Amalia ang bukas na medalyon na parang hindi ito lumang tanso, ngunit isang libingan na pinalaki lamang sa harap ng lahat. Hindi nanginginig si Mateo. Oo. Ang aking mga kamay ay nakatago sa ilalim ng aking shawl, at naramdaman ko ang labing walong taon ng paglalakad sa gabi sa kubo ni Petra ay lumuhod.

“Iyon ay isang hindi pagkakamali, ” Sinabi ni Doña Amalia, ngunit ang tinig ay hindi lumabas sa tinig ng kanyang ginang. Lumabas ito sa isang cornered na babae. “Ang batang iyon ay walang karapatang pumasok sa bahay na ito.

Pinigilan ni Mateo ang medalyon nang mahinahon. “Hindi ako dumating upang humingi ng pahintulot. Dumating ako upang tanungin kung bakit inutusan niya ang isang bagong panganak na papatayin.

Ang dalawang kinikilalang anak ni Doña Amalia na sina Tomás at Aurelio, ay tumingin sa bawat isa nang walang pag-unawa. Handa silang mga kalalakihan, edukado sa mga mamahaling paaralan, nasanay sa mga peon na nagpapababa ng kanilang mga ulo. Pinabayaan ni Tomás ang isang matigas na pagtawa. “Sino ito upang makipag-usap sa aking ina na ganyan? ” Si Balthazar, na nasa background sa mga manggagawa, ay gumawa ng isang hakbang. Hindi ko pa siya nakita na tumingin nang diretso sa malaking bahay. Sa araw na iyon ginawa niya.

“Anak ko siya, ” aniya.

Ang salita ay nahulog tulad ng isang machete. Ang ilang mga peons ay tumawid sa kanilang sarili. Isang maid ang bumagsak ng isang jug. Binuksan ni Doña Amalia ang kanyang bibig, ngunit hindi siya nakakahanap ng mabilis na kasinungalingan. Biglang bumangon si Aurelio. “Ina, sabihin na hindi ito totoo. Hindi niya siya tiningnan. Tumingin siya kay Mateo. Hindi sa pag-ibig. Hindi nagkasala. Sa poot na natuklasan ng nais niyang burahin.

Ang abogado na si Don Evaristo, ay tinanggal ang kanyang lalamunan. “Mrs Robles, kung mayroong isang akusasyon ng pagtatangka na infanticide at pagtatago ng kapanganakan, hindi ko maipagpapatuloy ang pagbabasa ng kalooban nang hindi nag-iiwan ng isang tala. Si Doña Amalia ay lumingon sa kanya. “Inupahan ka ng aking asawa. Hindi para sa mga lingkod o bastards. “Ito ay tiyak para sa kapakanan ng iyong asawa, ” sumagot siya, mas matatag, “na dapat kong suriin ang lahat na nakakaapekto sa sunud-sunod.

Pagkatapos ay kumuha si Mateo ng isa pang piraso ng papel. Hindi ito sa akin. Ito ay mula sa Petra. Namatay ang aking comadre ng dalawang taglamig bago, ngunit iniwan niya ang katotohanan na isinulat sa kanyang baluktot na sulat-kamay: ang araw, oras, ang stain sheet, ang banta, ang pangalan ni Bernarda na dalhin ang bata sa bundok at binabago ang landas sa ilog. Nag-iwan din siya ng isang marka ng paa ng sanggol, na ginawa gamit ang uling at langis, sa tabi ng paglalarawan ng medalyon. Hindi ko alam na dala ni Mateo ang liham na iyon. Halos tiningnan niya ako, na parang humihingi ng kapatawaran sa paglalantad sa akin. Tumango ako. Walang malinis na paraan upang manatiling nakatago.

Itinaas ni Doña Amalia ang kanyang kamay upang sampalin siya, ngunit nakialam si Baltasar. Hindi niya ito hinawakan. Nasa harap lang siya. Bumalik siya na parang ang kanyang balat ay maaari pa ring mantsa sa kanya. “Ikaw, ” dumura siya. Dapat umalis ka na kapag inutusan kita. Malambot na nagsalita si Balthasar, ngunit narinig siya ng lahat. “Nanatili ako dahil hindi ko alam na huminga ang aking anak. Kung alam ko, kahit na ang kanyang mga aso ay pipigilan ako.

Tinawag ni Thomas ang mga foremen. Lumapit ang dalawang lalaki, ngunit ang mga manggagawa sa bukid ng tubo ay sumulong din. Sa kauna-unahang pagkakataon, nakita ng malaking bahay na ang isang order ay hindi sapat upang ilipat ang mga katawan na pagod sa takot. Itinago ng abogado ang mga papel ng kalooban at tinanong na walang lumabas. “Iniwan ni Don Joaquín ang isang sugnay na mabubuksan kung sakaling may pagtatalo sa dugo, ” aniya. Si Doña Amalia ay naging maputla. “Hindi iyon umiiral. “Mayroon itong, ” Tumugon si Don Evaristo. At ito ay naselyohang may pirma mo, ma.

Kinuha niya ang isang makapal, madilaw-dilaw na sobre. Ang selyo ay nasira ang waks mula sa mga taon. Nabasa niya nang malakas: “Kung sa oras ng aking kamatayan ang anumang pag-angkin ay isinampa tungkol sa mga hindi nakikilalang mga bata sa loob ng aking bahay, susuriin ito bago ipamahagi ang lupain. Naghinala ako ng maraming taon na itinago ni Amalia ang isang bagay na ipinanganak mula sa akin sa gabi ng panganganak. Kung nabubuhay ang batang iyon, hindi siya gagamot bilang isang bagay o kahihiyan. ”

Ang kinikilalang mga bata ay tumigil sa paghinga. Si Doña Amalia ay kumapit sa likuran ng isang upuan. Naramdaman ko na ang nakaraan ay nagbubukas ng higit pa kaysa sa naisip ni Mateo. Alam ni Don Joaquín. Hindi lahat, marahil. Ngunit sapat na upang mag-iwan ng isang pinto na nakatago sa parehong papel na inilaan ng kanyang balo na isara ang hacienda.

Ang abogado ay nagpatuloy: “Bernarda Castañeda ay malalaman ang higit sa sinuman. Huwag parusahan siya dahil sa pagsunod sa Diyos kaysa sa aking bahay. ” Napuno ang aking mga mata. Sa loob ng labing walong taon naisip ko na kung nagsalita ako ay mai-hang up ako sa kasalanan ng ibang tao. At ang isang patay na tao ay nakilala lamang, huli at wala sa kanyang sariling duwag, na hindi ako nagnanakaw ng isang bata. Iniligtas ko siya.

Sigaw ni Doña Amalia na ang kalooban ay hindi totoo. Nais ni Tomás na mapunit ang sobre. Pinigilan siya ni Mateo, hinawakan ang kanyang pulso ng isang mahinahon na puwersa. “Hindi ako dumating upang kunin ang ibinigay sa iyo ng iyong ama, ” aniya. Dumating ako upang kunin mula sa kanya ang karapatang magpatuloy sa pagtawag sa aking kasalanan sa buhay.

Si Aurelio, ang bunso, ay naupo na parang siya ay tumatanda na bigla. “Inay, pinatay mo ba siya? ” Hindi siya sumagot. Tiningnan niya ang koridor, sa mga pintuan, sa anumang exit na hindi katotohanan. Ngunit pagkatapos ay isang matandang babae na nagsilbi bilang isang laban sa harap ko, si Jacinta, ay lumabas mula sa mga manggagawa. “Naghugas ako ng sheet na iyon, ” aniya. At nakita ko ang bata. Nakita ko rin na ang ginang ay nagbibigay ng mga barya sa komadrona upang sabihin na siya ay ipinanganak pa rin.

Ang komadrona ay hindi na buhay, ngunit ang kanyang mga silences ay nagsimulang masira sa bibig ng ibang tao. Ang isang waiter ay naalala si Balthazar na naka-lock ng tatlong araw pagkatapos ng kapanganakan. Naalala ng isang lutuin si Doña Amalia na nagsusunog ng mga damit ng sanggol sa kalan. Ang bawat patotoo ay maliit, hindi kumpleto, ngunit magkasama silang nabuo ng isang landas ng abo nang diretso sa kanya.

Si Doña Amalia, nang siya ay napapaligiran, ay ginawa ang lagi niyang ginawa: hinahangad niyang sirain ang mga hindi niya makontrol. Itinuro niya sa akin ang kanyang daliri. Sinuway ako ni Bernarda. Nagnakaw siya ng isang anak na lalaki mula sa aking bahay. Sa loob ng maraming taon itinago niya ito upang darating ngayon upang makakuha ng pera mula sa akin. Siya ay isang magnanakaw.

Humakbang ako. Nagsusunog ang aking mga binti, ngunit nagsalita ako. “Oo, ma’am. Nagnakaw ako ng kamatayan mula sa kanya. Binato ko ang kasiyahan ng paggising sa susunod na araw na naniniwala na ang isang sanggol ay lumabas sa bush. At kung iyon ang gumagawa sa akin ng isang magnanakaw, nawa’y tanggapin ako ng Diyos nang buo ang aking mga kamay.

Ibinaba ni Mateo ang kanyang ulo. Sumigaw si Balthazar nang hindi nagtatago. Isinara ni Don Evaristo ang kalooban at sinabi na dadalhin niya ang kaso sa awtoridad ng distrito. Nagprotesta si Tomás. Hindi ginawa ni Aurelio. Tiningnan niya si Mateo na parang nakikita niya sa kauna-unahang pagkakataon ang totoong mukha ng kanyang bahay.

Bago kumalat ang lahat, lumapit si Doña Amalia kay Mateo. Hindi na siya mukhang isang mabuting babae. Mukha siyang pagkawasak sa isang itim na damit. “Kahit na huminga ka, hindi ka naging anak ko. Tiningnan siya ni Mateo nang walang poot. Galit na galit siya. “Alam ko, ” sumagot siya. Ang aking ina ay ang lumakad sa gabi sa labing walong taon para kumain ako. At ang aking ama ang sumigaw nang malaman niya na mayroon ako. Ikaw lang ang babaeng nagsilang sa akin at nais na ilibing ako.

Nang gabing iyon, nang tahimik ang hacienda, dumating si Mateo sa aking silid na walang bintana. Siya ay lumuhod sa harap ko tulad ng noong siya ay bata pa at sinabi: “Ina Bernarda, kung bukas ay nakilala nila ako o itinanggi ko, alam ko na kung sino ang anak ko. Pinilit ko ang kanyang kulot na buhok, tulad ng kapag magkasya ito sa aking kandungan. Ngunit bago kami sumagot, narinig namin ang mga kumatok sa pintuan. Ito ay si Aurelio, maputla, na may isang lumang susi sa kanyang kamay. “Inutusan ng aking ina ang mga kuwadra na sarado at si Balthazar ay aalisin mula sa likuran. Sinabi niya na kung ang itim ay nawala bago madaling araw, walang magiging ama upang magpatotoo.

Ano ang nangyari sa susunod …?

Bahagi 3:

Tumakbo kami sa mga kuwadra nang walang lampara, ginagabayan ng ingay ng mga hindi mapakali na hayop. Ang hacienda sa gabi ay palaging isang malaking hayop: huminga ito sa mga corridors, na-creaked sa mga beam, nagtago ng mga yapak sa likod ng bawat pintuan. Ngunit noong umaga ng umaga ay hindi na ito natatakot na lumakad sa akin. Ito ay galit. Si Aurelio ay nasa harap ng susi, si Mateo sa likuran niya, at hawak ko ang aking shawl upang hindi mahulog sa mamasa-masa na lupa.

Natagpuan namin ang Balthazar na nakatali sa isang post, na ang kanyang bibig ay binugbog at ang kanyang mga kamay ay nakatali sa likod ng kanyang likuran. Dalawang foremen ang nagbabantay sa pintuan. Nang makita nila si Aurelio, nag-atubili sila. Nang makita nila si Mateo, itinaas nila ang kanilang mga machetes. Ngunit hindi sila nag-iisa. Si Jacinta, ang tagapaghugas ng pinggan, ay nagising sa mga manggagawa ng patlang ng tubo. Dumating sila nang hindi sumigaw, may mga stick, tool at isang lumang desisyon sa kanilang mga mata. Walang dapat magbigay ng mga order. Ibinaba ng mga foremen ang kanilang mga sandata bago dumaloy ang dugo.

Halos hindi mahawakan ni Balthasar. Hindi binura ni Mateo ang kanyang mga kamay. Hindi nila yakapin ang bawat isa sa una. Tumingin sila sa bawat isa, na parang labing walong taon ng kawalan ay nangangailangan ng pahintulot na hawakan. Pagkatapos ay kinuha ni Balthasar ang mukha ng kanyang anak sa kanyang mga kamay at umiyak laban sa kanyang noo. “Patawad sa akin, ” aniya. Patawad sa akin sa hindi alam. Ipinikit ni Mateo ang kanyang mga mata. “Hindi mo ako pinabayaan. Iyon ay sapat na para sa akin upang magsimula.

Dinala kami ni Aurelio sa bodega ng dokumento. Sinabi niya na pinanatili ng kanyang ama ang mga lumang papel doon, hindi sa tanggapan ni Doña Amalia. Kabilang sa mga kontrata ng tubo, mga account sa baka at dilaw na mga titik, nakakita kami ng isang notebook ni Don Joaquín. Hindi ito talaarawan ng sentimental na tao. Sila ay mga dry tala, petsa, hinala, pagbabayad. Sa isang pahina sinabi nito: “Ipinanganak ni Amalia ang tatlo. Inilahad niya ang dalawa. Si Balthasar ay ipinadala sa timog na hiwa bago madaling araw, ngunit bumalik. Iniiwasan ako ni Bernarda na tumingin sa akin. May lihim sa aking bahay. ” Sa isa pa: “Kung ang bata ay nabubuhay, ganoon din ang aking duwag. ”

Wala itong katwiran. Si Don Joaquín ay kahina-hinala at tahimik. Ngunit napatunayan ng kuwaderno na si Doña Amalia ay hindi kumilos sa isang simpleng sandali ng kahihiyan. Inutusan niya, binayaran, nagsinungaling at nagpapanatili ng kasinungalingan sa loob ng maraming taon. Natanggap ni Don Evaristo ang mga papel sa madaling araw. Sa mga patotoo, isang medalyon, isang liham mula kay Petra, isang kuwaderno at isang sugnay, kinuha niya ang kaso sa Córdoba. Walang malinis na hustisya. Hindi kailanman kapag ang kayamanan ay nakaupo sa mga korte nang maraming taon. Ngunit may iskandalo. At para sa isang babaeng tulad ni Doña Amalia, ang iskandalo ay isang bilangguan na walang mga bar.

Nahati ang mga kinikilalang bata. Ipinagtanggol ni Tomás ang kanyang ina hanggang sa huli, hindi sa pag-ibig, ngunit dahil alam niya na ang kanyang mana ay maaaring lumayo sa kanya. Ipinahayag ni Aurelio ang katotohanan. Sinabi niya na nakita niya na tinanggal ang utos ng kanyang ina na si Baltasar, na narinig niya ang mga banta at pumayag siyang suspindihin ang pamamahagi hanggang sa malutas ang karapatan ni Mateo. Sinumpa siya ni Doña Amalia sa harap ng lahat. Ibinaba niya ang kanyang ulo, ngunit hindi umatras.

Hindi hiniling ni Mateo na kunin ang apelyido na Robles. Nagulat iyon sa mga abogado. “Hindi ko nais ang pangalan ng taong nais burahin ako, ” aniya. Nais kong maitala na ipinanganak ako, na nakatago ako at hindi ako pag-aari ng sinuman. Hiningi niya ang isang bahagi ng lupain na maaaring nararapat na kabilang sa kanya, hindi manirahan sa malaking bahay, ngunit upang magtayo ng isang paaralan sa ilog, kung saan matututunan ng mga anak ng mga manggagawa na basahin nang hindi nagnanakaw ng mga lumang papel mula sa administrasyon tulad niya nagawa. Ngumiti si Don Evaristo sa kauna-unahang pagkakataon. “Iyon ay magalit nang higit sa isang boss. “Iyon ang dahilan kung bakit ipinapayong gawin ito, ” sagot ni Matthew.

Ipinadala si Doña Amalia upang manirahan sa isang tahanan ng pamilya sa Xalapa habang tumatagal ang proseso. Hindi siya naka-lock para sa pagtatangka na pagpatay dahil nararapat ang mundo. Tinawag nila siyang may sakit, nagagalit, isang biktima ng nerbiyos. Mga magagandang salita upang masakop ang isang lumang kalupitan. Ngunit nawalan siya ng utos ng hacienda. Nawalan siya ng pagsunod sa mga lingkod. Nawala ang kanyang katahimikan. At kung minsan ang pagkawala ng katahimikan ay ang simula ng parusa.

Ayaw ni Baltasar na manatili sa El Naranjal. Masyadong maraming gabi, napakaraming beatings, sobrang ninakaw na buhay. Sumama siya kay Mateo at ako sa kubo ni Petra, na naayos namin sa mga bagong board. Nagpatuloy ako sa pagluluto, paghuhugas, pagalingin. Ngunit hindi na siya natulog sa isang silid na walang window. Ginawa ako ni Mateo ng isang bintana mismo, nakatingin sa ilog. “Upang hindi ako huminga muli, ” sinabi niya sa akin. Sa aking edad, nalaman ng isa na ang kalayaan ay maaari ring makapasok sa isang maliit na butas sa dingding.

Dalawang taon na ang paaralan upang makabalik sa mga paa nito. Hindi ito malaki. Tile bubong, kahoy na bangko, isang talahanayan para sa mga libro at isang kampanilya na gawa sa lumang metal. Itinuro ni Mateo ang mga account at pagbabasa sa umaga. Itinuro ni Baltasar kung paano magtrabaho ang lupain nang hindi baluktot ang dignidad ng isang tao. Gumawa ako ng atole para sa mga bata. Ang ilang mga bosses ay nag-scoffed. Sinabi nila na ang pagtuturo sa mga anak ng mga manggagawa na basahin ay ang paghahasik ng paghihimagsik. Siguro tama sila. Ang pagbabasa ay gumagawa ng maraming mga kadena na nagsisimulang makita.

Isang araw dumating si Aurelio gamit ang isang kahon. Nagdala siya ng mga damit ng sanggol, isang sheet na mantsa ng oras at isang liham mula kay Doña Amalia. Ayaw kong basahin ito. Ginagawa ni Mateo. Ang liham ay hindi humingi ng kapatawaran. Sinabi niya na ang isang babae ng kanyang klase ay hindi maaaring payagan ang isang madilim na anak na sirain ang kanyang pangalan, na siya ay pinag-aralan upang mapanatili ang karangalan, na maunawaan ng Diyos. Tiniklop ni Mateo ang papel at itinapon ito sa kalan. “Maaaring basahin ng Diyos ang abo, ” aniya. Walang nagsalita.

Pagkalipas ng mga taon, nang mamatay si Doña Amalia, nagpadala sila ng babala. Nais ni Thomas na pumunta si Matthew sa libing upang isara ang kwento sa hitsura ng isang pamilya. Hindi umalis si Mateo. Ni si Balthazar. Nag-iisa ako, hindi sa libing, ngunit upang pumasa sa harap ng malaking bahay. Nakita kong sarado ito, tahimik, kasama ang mga corridors na puno ng alikabok. Naisip ko ang tungkol sa gabi ng panganganak, tungkol sa mainit na sanggol sa ilalim ng sheet, tungkol sa aking takot, tungkol sa madilim na bush. Kung sumunod siya, walang makakaalam. Si Doña Amalia ay namatay na iginagalang. Si Balthasar ay tumanda nang walang anak. Hindi sana binuksan ni Matthew ang anumang mga paaralan. At sana magdala ako ng multo sa aking mga bisig sa libingan.

Bumalik ako sa ilog bago ang gabi. Nagbabasa si Mateo kasama ang isang pangkat ng mga bata. Sinusuot niya ang medalyon ng tanso sa paligid ng kanyang leeg, hindi na bilang patunay, ngunit bilang isang memorya. Minsan sasabihin niya sa akin na nais niyang matunaw ito upang makagawa ng isang maliit na kampanilya. Tinanong ko siya hindi. Hindi dahil sa mahal niya ang bagay na iyon, ngunit dahil sa loob nito ay isinulat ang unang katotohanan ay nangahas siyang lumabas sa looban: “Ito ang anak na iniutos ni Doña Amalia na papatayin. ”

Lumaki si Mateo nang walang malaking bahay, ngunit may isang buong pangalan. Nang walang apelyido ng puting ginang, ngunit may isang buhay na ama at isang napiling ina. Dahil ang dugo ay maaaring magdala ng mundo, oo, ngunit hindi ito palaging nagmamalasakit. Minsan ang ina ay ang babaeng sumuway sa isang order ng kamatayan at naglalakad sa ilog na may isang sanggol na nakatago sa ilalim ng shawl.

Hindi ko nakawin ang batang iyon. Iniligtas ko siya. At nang bumalik siya ng labing walong taon mamaya sa looban ng hacienda, kasama ang kanyang likuran nang diretso at nakabukas ang kanyang medalyon, hindi siya dumating upang humingi ng isang lugar sa mga tumanggi sa kanya. Dumating siya upang ipakita na walang kasalanan na inilibing ng takot ay patay kung may nangahas na panatilihin itong paghinga.

 

n

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *