Ang streamer ay lumukso sa likod ng upuan, na dumudulas sa isang pares ng madilim na salaming pang-araw, habang ang kalahati ng presinto ay nakatitig na parang ang isang dayuhan ay hinawakan lamang. Hindi ko maintindihan kung ano ang nangyayari. Sa totoo lang, naisip kong baka nagkamali sila sa ibang tao. Ang tattooed guy sa tabi ko ay tumigil sa pakikipag-usap kaagad at kahit na ituwid ang kanyang pustura, sinusubukan na magmukhang mas mababa tulad ng isang manggugulo. Ang matikas na tao ay patuloy na nakatitig sa akin, ang kanyang pagpapahayag ay seryoso, na parang inihahambing niya ang aking mukha sa isang lumang memorya.
“Sigurado ka Autumn Song? ” paulit-ulit niya.
Dahan-dahang tumango ako.
Ang mga mata ng streamer ay napunta sa hindi kapani-paniwalang malawak. “Walang paraan … talagang kamukha niya si Nanay. ”
Nakaramdam ako ng kakaibang paghigpit sa aking dibdib nang sabihin niya iyon. Nanay. Hindi “ang ginang. ” Hindi “ang iyong ina. ” Nanay.
Ang matikas na tao ay kumuha ng isa pang hakbang na mas malapit. “Ako si Adrian. ”
Ang pinakaluma. Ang pinansiyal na mogul. At sa totoo lang, ang una kong naisip ay na naamoy niya ang paraan na masyadong mahal upang maging kapatid ko. Hindi magagawang madilim na suit. Makinang relo. Ang pagod na mukha ng isang tao na natutulog nang kaunti at nag-uutos ng labis. Ngunit ang kanyang mga mata … mayroon siyang eksaktong mata ng aking ina. Iyon ay disarmed sa akin ng kaunti.
Ang streamer ay sumugod kaagad at niyakap ako nang hindi man lang nagtanong. Ginawa niya ito nang napakabilis na ang aking plastic tote bag ay halos dumulas mula sa aking mga kamay.
“Ako si Gael, ” sinabi niya na may isang grin. “Ang pangatlo. Well, technically, ang paborito ng internet. ”
Pinapanood pa rin ng mga pulis ang lahat ng may kabuuang pagkagulo. Ang tattooed guy ay mukhang labis siyang ikinalulungkot na sinusubukan na matumbok sa akin limang minuto ang nakakaraan. Nanatili akong ganap na nagyelo. Sapagkat habang sila ay mukhang sila ay naglalakad na lamang sa isang marangyang magazine … Nakasuot ako ng isang matandang hoodie, ang aking buhok ay magulo na nakatali, at ang aking mga sneaker ay nasasakop sa dumi mula sa mahabang paglalakbay.
Tumingin si Adrian sa napakalaking bag ko. “Iyon ba ang lahat ng iyong dinala? ”
Tumango ako.
At may lumipat sa kanyang pagpapahayag. Hindi ito naaawa. Ito ay sakit. Tulad ng kung sa eksaktong sandaling iyon ay tunay na nauunawaan niya kung paano ako nabuhay sa lahat ng mga taon.
Agad na hinawakan ni Gael ang bag mula sa akin. “Mabigat ang bagay na ito. Ano ang mayroon ka dito? Rocks? ”
“Damit. ”
Tiningnan ako ng streamer, nagtataka. “Isang bag lang? ”
Hindi ako sumagot. Sa totoo lang, nagsisimula akong makaramdam ng kahihiyan na mayroon lamang sa harap nila. Pagkatapos, may nangyari na hindi ko lubos inaasahan. Inalis ni Adrian ang kanyang mamahaling jacket ng suit at hinatak ito sa aking kandungan dahil nanginginig ako mula sa maulan na panahon. Hindi niya sinabi ang isang salita. Ang maliit na kilos na iyon ay tumama sa akin ng hindi kapani-paniwalang mahirap. Dahil naramdaman ito tulad ng isang bagay na gagawin ni Nanay.
Hindi mapigilan ni Gael na tumingin sa akin. “Mukha kang katulad niya kapag sumimangot ka ng kaunti. ”
Pinalayo ko ang aking kilay. “Paano mo malalaman? ”
Malambot na ngumiti ang streamer. “Ginamit ni Nanay upang ipakita sa amin ang mga larawan mo sa tuso. ”
Nakaramdam ako ng isang bagay na nasa loob ko. “Talagang pinag-uusapan niya ako? ”
Sa oras na ito ay si Adrian ang sumagot mula sa harap ng upuan. “Bawat solong taon. ”
Agad akong tumingin sa labas ng bintana dahil nakaramdam ako ng luha na maayos. Ang buong buhay ko, naisip kong hindi alam ng aking mga kapatid na mayroon ako. Ngunit ginawa nila. At nagbago ang lahat.
Pagdating namin sa bahay, sa wakas ay naiintindihan ko kung gaano sila mayaman. Hindi lamang ito isang mansyon; ito ay iba pa. Mga guwardya sa seguridad. Napakalaking sprawling grounds. Giant floor-to-ceiling windows. Ang lahat ay tahimik at perpekto, tulad ng isang five-star luxury hotel. Natakot ako kahit na umalis sa sasakyan. Sa totoo lang, naramdaman kong masisira ang isang bagay sa pamamagitan lamang ng paglalakad dito.
Binuksan ni Gael ang aking pintuan. “Ano ang mali? ”
Tumingin ako sa ibaba, tahimik ang boses ko. “Hindi ako kabilang dito. ”
At pagkatapos nito, tumigil ang pag-agos ng streamer. Dahil sa kauna-unahang pagkakataon, tunay na naintindihan niya ang mundo na nagmula ako upang makarating sa kanila.
Bahagi 3: Pag-aaral sa Huminga
Nang unang gabing iyon, bahagya akong nagsalita. Umupo ako ng perpektong tuwid sa isang napakalaking upuan ng silid-kainan habang ang mga kawani ay nagsilbi ng pagkain ay hindi ko alam kung paano ipahayag. Si Adrian ay tumatawag sa mga tawag sa negosyo kahit na sa hapunan, at patuloy na sinusubukan ni Gael na basagin ang mga biro upang masira ang katahimikan, ngunit naramdaman ko pa rin na isang hindi sinasadyang panghihimasok na natitisod sa maling buhay.
Pagkatapos, lumitaw ang pangalawang kapatid. Ang artista. Leonardo Morales.
Naglakad siya papunta sa bahay bandang hatinggabi, nakasuot pa rin ng pampaganda mula sa isang set ng pelikula, at sa totoo lang, naintindihan ko kaagad kung bakit gumawa ng mga video ang mga kababaihan na umiiyak sa kanya sa TikTok. Ngunit hindi iyon ang pinaka-labis na bahagi. Ito ang hitsura sa kanyang mukha nang makita niya ako. Siya ay nagyelo nang lubusan. Pagkatapos, dahan-dahang lumakad siya patungo sa akin, na parang natakot siya na baka takutin niya ako palayo.
“Autumn ka … ”
Hindi man ito tanong. Ito ay puro kalungkutan lamang.
Nagbigay ako ng isang malambot na tumango.
At ang sikat, walang kamali-mali, perpektong bituin ng pelikula ay nagtapos sa pag-iyak habang nakaupo siya mula sa akin sa kusina nang dalawa sa umaga, na nagpapakita sa akin ng isang maliit na kahon ng pag-iingat na puno ng mga lumang guhit na ginamit ng aking ina upang maipadala ang mga ito noong ako ay isang maliit na batang babae. Nasa bawat isa ako sa kanila. Sa mga pigtails. Sa isang uniporme sa paaralan. Ang paghawak ng mga hayop sa bukid. Ngumiti ng nawawalang ngipin.
Nanay ginawa kausapin mo sila tungkol sa akin. Sa lahat ng mga taon na iyon.
Malumanay na hinawakan ni Leonardo ang isa sa mga guhit. “Nais niyang bumalik para sa iyo ng maraming beses. ”
Napalunok ako ng husto. “Kung gayon bakit hindi siya? ”
Wala sa kanila ang sumagot kaagad. At iyon ay nang maunawaan ko ang pinakapangit na bahagi ng buong kwento. Ang pamilya ng aking ama ay hindi lamang magkaroon ng pera; mayroon silang kapangyarihan. Malakas na kapangyarihan. At ginamit nila ang impluwensyang iyon upang mapunit ang isang ina na malayo sa kanyang mga anak dahil ang isang mahirap na babae ay talagang walang pagkakataon laban sa mga abogado na may mataas na presyo, sistematikong koneksyon, at pagbabanta.
Ang mga linggo na sumunod ay hindi kapani-paniwalang surreal. Patuloy akong nagising nang maaga sa labas ng ugali habang ang natitirang bahay ay mabilis pa ring natutulog. Minsan nakatulong ako sa kusina dahil hindi ko alam kung paano umupo pa rin. Iba pang mga oras, nagtago ako sa mga hardin dahil ang lahat ay naramdaman pa rin ng napakalaking para sa akin upang maproseso.
Ngunit iginiit ng aking mga kapatid na hilahin ako.
Itinuro sa akin ni Gael kung paano gumamit ng mga console sa paglalaro, tumatawa sa akin dahil nakakuha ako ng sakit sa paggalaw mula lamang sa paglipat ng anggulo ng camera. Kinuha ako ni Leonardo upang maitago, tahimik na maliit na tindahan ng kape upang hindi kami susundan ng paparazzi. At naiiba si Adrian. Tahimik. Mas mahirap basahin. Ngunit isang umaga ng umaga, natagpuan ko siyang nakaupo nang nag-iisa sa kusina, nakatitig sa isang lumang litrato ni Nanay.
“Galit ka ba sa kanya? ” Malambot akong nagtanong.
Ito ay tumagal sa kanya ng isang mahabang panahon upang sagutin. “Kinamumuhian ko siya ng maraming taon para sa pag-iwan sa amin. ”
Nakaramdam ako ng isang biglaang panginginig. Dahil naintindihan ko ang eksaktong pakiramdam na perpekto.
Huminga ng malalim si Adrian. “At kalaunan, naintindihan ko na hindi siya umalis dahil gusto niya. Pinilit nila siyang piliin kung aling bata ang mai-save niya. ”
Iyon ay ganap na sinira ako. Dahil sa loob ng maraming taon, naisip kong si Nanay ay may mga paborito lamang. Ngunit hindi niya ginawa. Siya ay isang mahirap na babae lamang na nagsisikap na mabuhay laban sa mga taong napakalakas.
Isang Linggo, nagmaneho kami nang magkasama sa aking bayan upang bisitahin ang kanyang libingan. Nagdala si Gael ng napakalaking bouquets ng mga bulaklak. Si Leonardo ay sumigaw halos sa buong paglalakbay. At tumayo si Adrian sa harap ng headstone sa loob ng mahabang panahon nang hindi nagsasabi ng isang salita.
Tumahimik din ako. Dahil sa totoo lang, wala nang naiwan upang hawakan si Nanay. Ginawa niya ang makakaya niya sa napakaliit na mayroon siya.
Bago kami umalis, inilagay ni Adrian ang isang kamay sa headstone at sinabi ang isang bagay na nasa isip ko pa rin. “Patawad sa amin nang matagal upang mahanap ka. ”
At naintindihan ko ang isang bagay na hindi kapani-paniwalang mahalaga. Minsan ang buhay ay naghiwalay sa mga pamilya. Pera. Mag-iingat. Kapangyarihan. Ngunit natutunan ko rin ang isang bagay na mas malakas: kapag ang pag-ibig ay totoo, kahit na ang mga nawalang taon ay nakakahanap ng isang paraan pabalik sa bahay.
Ngayon, nakatira pa rin ako sa lungsod. Hindi ko dinala ang aking plaid plastic tote bag kahit saan pa, kahit na pinapanatili ko pa rin itong ligtas na nakalayo. Sinabi ni Gael na dapat nating ilagay ito sa isang kaso ng salamin sa salamin dahil ang “opisyal na ito ay isang artifact sa kasaysayan ng pamilya. ” Tinatrato pa rin ako ni Leonardo na parang labinlimang taong gulang ako, at nagpapanggap pa rin si Adrian na malamig, kahit na sa bawat solong oras na lumabas ako mag-isa, nagpapadala siya ng isang pribadong driver at humihiling sa aking ibinahaging lokasyon.
At sa totoo lang, pagkatapos ng paglaki ng paniniwala na ako ay ganap na nag-iisa sa mundong ito … natuklasan na may naghihintay sa iyo nang hindi mo alam kahit na nararamdaman ito ng maraming tulad ng pag-aaral kung paano huminga muli.