Sabi ng asawa ko, nasa “business trip” raw siya, pero noong pumunta ako sa ospital para bisitahin ang kaibigan kong may sakit, bigla kong narinig ang boses niya sa likod ng pinto… at ang narinig ko ay talagang nanlamig ako.

Sabi ng asawa ko, nasa “business trip” daw siya, pero noong pumunta ako sa ospital para bisitahin ang kaibigan kong may sakit, bigla kong narinig ang boses niya sa likod ng pinto… at ang narinig ko ay nagpakaba sa akin.

Nang umagang iyon, tila mas maputla ang Madrid kaysa dati, pero kakaiba pa rin ang saya ng mood ko.

Ako si Sofia at inaayos ko ang kurbata ng asawa kong si Ricardo habang nakatayo siya nang tuwid sa harap ng napakalaking salamin sa aming suite.

Ang aming marangyang bahay sa La Moraleja ay naging tahimik na saksi sa limang taon ng aking pinaniniwalaang kaligayahan. Kahit papaano… iyon ang aking inakala hanggang sa araw na iyon.

“Sigurado ka bang ayaw mong maghanda ako ng kahit ano para sa biyahe?” malambing kong tanong, sabay tapik sa malapad niyang dibdib.

“Malayo ang Valencia.”

Advertisements

Ngumiti si Ricardo, ang ngiting palaging nagpapawala ng aking mga pag-aalala. Mabagal niya akong hinalikan sa noo.

“Hindi, mahal. Nagmamadali ako. Gusto ng kliyente sa Valencia ng isang agarang pagpupulong ngayong gabi. Mahalaga ang proyektong ito para sa aking portfolio. Gusto kong patunayan sa iyong ama na kaya kong magtagumpay nang hindi nagtatago sa likod ng iyong pangalan.”

Tumango ako, proud sa kanya. Si Ricardo ay isang “masipag” na asawa… gayong ang totoo ay ang pera para sa kanyang kumpanya, ang Mitsubishi Montero na kanyang minamaneho, at ang mga designer suit na kanyang suot ay pawang nagmula sa akin: mula sa mga dibidendo ng kumpanyang minana ko at ngayon ay pinapatakbo ko.

Pero kahit kailan hindi ko siya pinagdudahan. Sa isang pagsasama, kung ano ang akin ay kanya na rin… ‘di ba?

“Mag-ingat ka,” sabi ko sa kanya. “Mag-text ka sa akin pagdating mo sa hotel.”

Pumayag siya, kinuha ang mga susi, at umalis. Pinanood ko siyang maglaho sa likod ng inukit na pintong roble at nakaramdam ako ng bahagyang nakakabagabag na kirot sa aking dibdib.

Isang babala na hindi ko pinansin. Marahil ay dahil lang iyon sa guilt relief na ako lang ang nasa bahay nang ilang araw.

Nang hapon ding iyon, pagkatapos ng ilang miting sa opisina, naisip ko si Laura, ang matalik kong kaibigan simula noong kolehiyo.

Nagpadala siya sa akin ng mensahe noong isang araw na sinasabing na-admit siya sa isang ospital sa Segovia dahil sa acute typhoid fever.

Mag-isa lang si Laura sa lungsod na iyon, hindi pamilyar sa akin. Noon pa man ay sinisikap ko na siyang tulungan. Akin na ang maliit na bahay na tinitirhan niya, at dahil sa habag ay hinayaan ko siyang tumira doon nang walang renta.

“Kawawa naman si Laura,” bulong ko. “Nakakalungkot siguro.”

Tiningnan ko ang oras: alas-dos. Biglang bumungad sa akin ang hapon, at may naisip ako: bakit hindi ko ito bisitahin? Ilang oras lang naman ang layo ng Segovia kung maayos ang trapiko.

Maaari mo siyang sorpresahin ng paborito niyang nilaga at isang basket ng sariwang prutas.

Tinawagan ko ang drayber ko, si José, at saka ko naalala na tumawag pala ako para sabihing may sakit ako. Kaya kinuha ko ang pulang Mercedes ko at nagmaneho, habang iniisip ang pagliwanag ng mukha ni Laura nang makita niya ako.

Plano ko pa ngang tawagan si Ricardo mamaya at sabihin sa kanya kung gaano siya kagaling na asawa. Naririnig ko na ang pagbati niya sa akin.

Alas-singko ng hapon ay nakarating ako sa parking lot ng isang eleganteng pribadong ospital sa Segovia. Sinabi sa akin ni Laura na nasa VIP suite 305 siya.

VIP.

Iyon pa lang ay nakapagpa-alangan na ako. Hindi nagtatrabaho si Laura. Paano niya kayang bayaran ang ganoong klase ng kwarto? Pero mabilis na napawi ng aking optimismo ang aking mga hinala. Marahil ay may ipon siya. At kung wala, hindi mahalaga. Ako ang magbabayad.

Hawak ang basket ng prutas, naglakad ako sa mga pasilyo na amoy antiseptiko, kahit na mukhang malinis at mamahalin ang lahat. Umalingawngaw ang mga yabag ko sa marmol.

Hindi takot ang naramdaman ng puso ko, kundi kinakabahan.

Tumunog ang elevator sa ikatlong palapag. Natagpuan ko ang kwarto 305 sa dulo ng isang tahimik at medyo liblib na pasilyo. Habang papalapit ako, napansin kong hindi naman lubusang nakasara ang pinto, nakabukas lang.

Itinaas ko ang kamay ko para tumawag… at natigilan ako.

Isang tawanan ang nagmula sa loob.

At isang boses ng lalaki—mainit, mapaglaro, at pamilyar—ang nagpatigil sa akin.

“Ibuka mo ang bibig mo, mahal. Narito na ang maliit na eroplano…”

Kumabog ang dibdib ko. Hinalikan ng boses na iyon ang noo ko nang umagang iyon. Nangako sa akin ang boses na iyon ng Valencia.

Hindi. Hindi iyon posible.

Nanginginig akong lumapit sa siwang ng pinto at pigil ang hininga habang sumisilip sa loob.

Parang kidlat na tumama sa akin ang eksena.

Nakaupo si Laura sa kama, malusog, masigla, hindi maputla. Nakasuot siya ng satin pajama, hindi hospital gown. At sa tabi niya, matiyagang pinapakain ang kanyang mga piraso ng mansanas, ay si Ricardo.

Ang aking asawa.

Ang kanyang mga titig ay matamis, dedikado, tulad noong simula ng aming pagsasama.

“Napaka-spoiled ng asawa ko,” bulong ni Ricardo habang pinupunasan ang sulok ng mga labi ni Laura gamit ang kanyang hinlalaki.

Ang aking asawa.

Nagsimulang umugoy ang pasilyo. Kinailangan kong sumandal sa pader para hindi mahulog.

Pagkatapos ay ang boses ni Laura, matamis, malungkot, matalik, ay lumutang na parang lason.

“Kailan mo sasabihin kay Sofia? Sawang-sawa na akong magtago. Isa pa… ilang linggo na akong buntis. Kailangan nating kilalanin ang anak natin.”

Buntis.
Ang anak natin.

Parang may kidlat na tumama sa dibdib ko.

Ibinaba ni Ricardo ang kanyang plato, hinawakan ang mga kamay ni Laura, at hinalikan ang mga daliri nito na parang isa siyang reyna.

Pagpasensyahan mo na. Kung hihiwalayan ko si Sofia ngayon, mawawala ang lahat sa akin. Matalino siya; lahat ay nasa pangalan niya. Ang kotse, ang relo, ang kapital ng proyekto… lahat ng iyon ay kanya.”

Bahagya siyang tumawa, halos humanga sa aking kapakinabangan.

“Pero huwag kang mag-alala. Dalawang taon na tayong palihim na kasal.”

Sumimangot si Laura.

“Kaya patuloy ka pa ring magiging parasito niya? Sabi mo proud ka doon.”

Isang relaks at may kumpiyansang tawa ang pinakawalan ni Ricardo.

“Eksakto dahil proud ako. Kailangan ko ng mas maraming kapital.” Inililipat ko na ang pera mula sa kumpanya mo papunta sa account ko: mga sobrang gastos, mga gawa-gawang proyekto. Makikita mo.

Kapag nakapag-ipon na tayo ng sapat para sa bahay at negosyo,

Iiwan ko na siyang parang lumang medyas. Sawang-sawa na akong magpanggap na mabait sa kanya. Ang kontrol niya. Mas mabuti ka pa… masunurin ka.

Tumawa nang mahina si Laura.

“At ligtas ba ang bahay sa Segovia? Hindi ba’t aangkinin ito ni Sofia?”

“Ligtas naman,” sagot niya. “Wala pa sa pangalan ko ang titulo, pero inosente si Sofia. Iniisip niyang bakante ang bahay. Hindi niya alam na ang ‘kawawang kaibigan’ na tinutulungan niya ay ang reyna sa puso ng kanyang asawa.”

Sabay silang tumawa: isang malinaw, magaan, at malupit na tawa.

Humigpit ang pagkakahawak ko sa basket kaya bumaon sa balat ko ang hawakan nito. Gusto kong gibain ang pinto. Gusto ko siyang bunutin, sampalin hanggang sa makalimutan niya kung paano magsinungaling.

Ngunit isang tinig, isang lumang payo na narinig ko noon pa man, ang tumusok sa aking galit:

Kung umatake ang kalaban, huwag lumaban nang padalos-dalos. Umatake sa oras na hindi nila inaasahan. Sirain ang pundasyon, pagkatapos ay gibain ang buong istruktura.

Nanginginig ang kamay kong pumasok sa bulsa ko. Kinuha ko ang pinakabagong telepono ko, inilagay ito sa silent, at nagsimulang mag-record. Maingat kong itinutok ang kamera sa butas.

Ni-record ko lahat.

Hinahalikan ni Ricardo ang tiyan ni Laura. Ang kanilang “lihim na kasal.” Ang kanyang pag-amin tungkol sa paglustay ng pondo mula sa aking kumpanya. Ang kanyang pagtawa sa aking pagkabukas-palad. Lahat ng ito, malinaw at walang awa, sa 4K.

Limang minuto na parang limang habang-buhay.

Pagkatapos ay umatras ako at umalis, unti-unting humahampas, nilulunok ang mga hikbi na kumakamot sa aking lalamunan. Sa isang bakanteng silid-hintayan, sa wakas ay naupo ako, nakatitig sa video na nagpe-play sa screen.

Tumulo ang mga luha, sandali.

Pinatuyo ko ang mga ito gamit ang likod ng aking kamay.

Hindi naman basura ang pag-iyak.

“Kaya pala sa lahat ng ito…” bulong ko, nanginginig ang boses ko habang lumalamig ang pag-ibig, “…natutulog akong may kasamang ahas.”

Si Laura, ang kaibigang itinuring kong kapatid, ay isa lamang nakangiting linta. Naalala ko ang mga peke niyang luha noong sinabi niyang wala siyang perang pambili ng pagkain, at kung paano ko siya binigyan ng extrang credit card.

Naalala ko ang mga dahilan ni Ricardo, na nagsabing “masyadong maraming oras ng trabaho,” malamang ay ginugol ko sa bahay na tinitirhan ko, kasama ang babaeng tinutuluyan ko.

Ang sakit ay tumigas na parang yelo.

Binuksan ko ang app ng bangko ko. Mayroon akong ganap na access sa lahat, pati na ang trading account na “pinamamahalaan” ni Ricardo, dahil ako ang tunay na may-ari. Mabilis na gumalaw ang mga daliri ko.

Suriin ang iyong balanse.

€30,000 na dapat sana’y pondo para sa mga proyekto.

Tingnan ang mga transaksyon.

Mga paglilipat sa mga boutique. Alahas. Isang klinikang ginekologiko sa Segovia.

“Magsaya ka sa pagtawa mo,” bulong ko. “Habang kaya mo pa.”

“Hindi kita kokomprontahin sa silid na iyan.” Napakadali lang niyan: luha, pagmamakaawa, mga dahilan, mumurahing teatro.

Hindi.

Gusto niya ng pagdurusa na kaakibat ng pagtataksil.

Tumayo ako, inayos ang dyaket ko, at itinuon ang tingin sa pasilyo papunta sa room 305 na parang isa itong pakay.

“Mag-enjoy ka sa honeymoon mo sa ospital,” bulong ko. “Dahil bukas… magsisimula na ang impyerno mo.”

Sa labas, sa loob ng kotse ko, hindi ko pa nga pinaandar ang makina bago ko tinawagan si Hector, ang pinagkakatiwalaan kong IT at security boss.

“Magandang umaga, Hector,” sabi ko sa mahinahong boses na hindi na parang akin.

“Gng. de la Vega? Ayos lang ba ang lahat?”

“Kailangan ko ang tulong mo ngayong gabi. Apurahan. Kompidensyal.”

“Lagi naman po, ginang.”

Una: harangan ang platinum card ni Ricardo. Pangalawa: i-freeze ang trading account na pinamamahalaan niya, kung sakaling magkaroon ng biglaang internal audit. Pangatlo: ipaalam sa legal team upang makapaghanda sila para sa pagbawi ng asset.

Sandaling katahimikan. Matalino si Hector para hindi magtanong kung bakit.

Nauunawaan ko. Kailan natin isasagawa?

Ngayon. Agad-agad. Gusto kong dumating ang notification kapag sinubukan kong magbayad para sa isang bagay.

—Ako na ang bahala.

“Isa pa,” dagdag ko. “Maghanap ka ng pinakamagaling na panday ng kandado. At kumuha ng dalawang malalakas na guwardiya. Pupuntahan natin ang bahay sa Segovia bukas ng umaga.”

—Nasa inyong paglilingkod, ginang.

Binaba ko na ang tawag, pinaandar ang kotse, at tumingin sa rearview mirror.

Wala na ang babaeng umiiyak sa pasilyong iyon.

Tanging si Sofia, ang pangkalahatang tagapamahala, ang natitira, na sa wakas ay natutunan na ang halaga ng awa.

Nag-vibrate ang telepono ko: isang mensahe sa WhatsApp galing kay Ricardo.

“Mahal ko, nakarating na ako sa Valencia. Pagod na pagod ako. Matutulog na ako. Halik. Mahal kita.”

Tumawa ako nang mahina, tuyot, at walang tuwa.

Pagkatapos ay isinulat ko ang aking sagot nang buong kalmado.

“Sige, mahal. Matulog ka nang mahimbing. Panaginip ka, dahil bukas ay baka magising ka sa isang… nakakagulat na katotohanan. Mahal din kita.”

Para magpadala.

At nang magdilim ang screen, isang pilit na ngiti ang sumilay sa aking mga labi.

Opisyal nang nagsimula ang laro.

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *