
Gemini đã nói
Nanlamig ang buong katawan ko. Ang boses na iyon ay nanggaling kay Lola Senya, ang nakatatandang kapatid ni Aling Teresa na matagal nang nakaratay sa higaan dahil sa sakit. Akala ng lahat ay ulyanin na siya, pero ang talim ng kanyang titig ay tila sumasaksak sa aking pagkatao.
Hawak niya ang isang kupas na larawan—isang litrato ng isang lalaking pamilyar ang tindig, ngunit malabo ang mukha dahil sa kalumaan.
“Anong ibig mong sabihin, Lola Senya?” tanong ni Marco, na tila naguguluhan din.
Hindi sumagot ang matanda sa kanya. Direkta siyang tumingin sa akin. “Isabella, akala mo ba ay nagkataon lang ang lahat? Akala mo ba ay sapat na ang yaman para takpan ang sikretong itinago ng pamilyang ito sa loob ng tatlong dekada?”
Ang Lihim ng Nakaraan
Lumapit ako, pilit na itinatago ang panginginig ng aking mga kamay. Kinuha ko ang larawan. Pagkakita ko sa lalaki sa litrato, parang tumigil ang mundo. Ang lalaking nasa larawan ay may suot na singsing—isang kakaibang disenyong pampamilya na nakita ko na noon. Nakita ko ito sa daliri ng lalaking tumulong sa akin noong gabing pinalayas ako sa ulan: si Don Teodoro Reyes, ang yumaong ama ng kasalukuyan kong business partner at ang lalaking nag-ampon sa akin sa ibang bansa.
“Si Don Teodoro…” bulong ko.
Tumawa nang mapait si Lola Senya. “Hindi lang siya basta tumulong sa iyo, Isabella. Noong gabing iyon, hindi ka lang basta naglalakad sa ulan. Alam niya kung sino ka. Alam niya kung ano ang dinadala mo.”
Tumingin si Aling Teresa sa kanyang kapatid, punong-puno ng takot ang mga mata. “Ate, manahimik ka na! Wala siyang dapat malaman!”
“Bakit, Teresa?” sigaw ni Lola Senya. “Dahil ba hanggang ngayon ay takot ka pa ring aminin na si Marco ay hindi tunay na Cruz? Na si Marco ay bunga ng pagkakamali ninyo ni Teodoro Reyes noong kabataan ninyo?”
Ang Katotohanang Nakakasuka
Parang gumuho ang langit sa narinig ko. Kung si Marco ay anak ni Don Teodoro, at si Don Teodoro ang kumupkop sa akin at itinuring akong parang tunay na anak… ibig sabihin…
“Magkapatid kami?” halos hindi ko mailabas ang boses ko sa tindi ng pandidiri at gulat.
“Hindi,” paglilinaw ni Lola Senya habang umuubo. “Si Marco ay anak ni Teresa sa ibang lalaki, pero ipinalabas niyang anak ni Teodoro para makahingi ng sustento noon. Pero ang totoo, ang tunay na anak ni Teodoro ay ikaw, Isabella. Ikaw ang nawawalang anak ni Don Teodoro sa unang asawa niya na itinago at ipinanakaw ni Teresa para hindi mo makuha ang mana.”
Lalong naging magulo ang lahat. Kung ako ang tunay na anak ni Don Teodoro, ibig sabihin, ang lahat ng yaman na hawak ko ngayon—ang Reyes Corporation—ay sa akin talaga mula pa noong una. At ang anak ko… ang anak ko kay Marco…
“Ang anak mo,” patuloy ni Lola Senya, “ay hindi lamang apo ni Teresa. Siya ang magpapatuloy ng dugong Reyes na pilit nilang ninais nakawin.”
Ang Paghaharap sa Katotohanan
Tumingin ako kay Marco. Nakita ko ang pandidiri sa sarili niyang mga mata. Hindi siya makapaniwala na ang buong buhay niya ay binuo sa isang malaking kasinungalingan ng kanyang ina.
“Kaya niyo ako pinalayas…” sabi ko kay Aling Teresa habang dahan-dahang lumalapit sa kanya. “Hindi dahil sa akala ninyong nangaliwa ako. Kundi dahil natatakot kayo na kapag lumaki ang bata, makikita ang pagkakahawig niya sa tunay na pamilya Reyes. Pinalayas niyo ako para mamatay sa ulan kasama ang katotohanan!”
Humagulgol si Aling Teresa. “Gusto ko lang maprotektahan ang posisyon ni Marco! Kapag nalaman nilang hindi siya Reyes, wala kaming makukuha! Pero noong bumalik ka na mayaman na… natakot ako…”
“Pera,” mariin kong sabi. “Ipinagpalit niyo ang buhay ng isang sanggol at ang dangal ko para sa pera.”
Ang Huling Desisyon
Kinuha ko ang kamay ng anak ko, si Nathan. Tumingin siya sa akin nang may pagtataka. “Mommy, bakit sila umiiyak?”
“Wala ito, anak,” sagot ko habang pinapahid ang sarili kong luha. “Paalis na tayo.”
Lumingon ako kay Marco sa huling pagkakataon. Nakaluhod pa rin siya, bagsak ang balikat, isang lalaking nawalan ng pagkatao sa loob ng isang minuto.
“Marco, ang kumpanya ay sa akin. Ang bahay na tinitirikan niyo ay nakapangalan sa Reyes Corporation. Mayroon kayong bente-kuwatro oras para lisanin ang lugar na ito,” malamig kong utos.
“Isabella, maawa ka…” pakiusap ni Marco.
“Naawa ako noon, Marco. Noong gabing pinalayas niyo ako sa ulan habang pitong buwang buntis, doon naubos ang lahat ng awa ko.”
Sumakay ako sa kotse. Habang umaandar ang sasakyan palayo sa maruming bakuran ng mga Cruz, nakita ko sa side mirror ang pagguho ng kanilang mundo. Hindi ko alam kung ano ang susunod na kabanata ng buhay ko ngayong alam ko na ang tunay kong pinagmulan, pero isang bagay ang sigurado:
Hindi na ako ang Isabellang biktima. Ako na ang Isabellang sumulat ng sarili niyang tadhana.