
“…huwag kayong mag-alala. Ang aking sagot ay pormal kong ihahatid sa inyo ngayon mismo.“
Bumaba ang isang nakakabinging katahimikan sa buong ballroom ng Shangri-La The Fort. Ang mga bulung-bulungan ng high society ay tila napawi, pinalitan ng matitinding titig na nakatutok kay Bea. Ang mahirap na probinsyana mula sa Samar na itinaboy na parang aso limang taon na ang nakararaan ay nakatayo ngayon sa harap ng lahat bilang pinakamakapangyarihang babae sa mundo ng negosyo.
Senyas ni Bea sa kanyang sekretarya, si Atty. Santos, na agad lumapit dala ang isang makapal na brown envelope. Kinuha ito ni Bea at diretsong naglakad pababa ng entablado, hawak-hawak ang kamay ng limang taong gulang na sina Liam at Luna. Ang dalawang bata ay nakabihis ng mamahaling kasuotan; si Liam ay tila isang maliit na prinsipe sa kanyang custom-tailored tuxedo, habang si Luna naman ay mukhang manika sa kanyang silk dress, malayo sa maysakit at basang sanggol na halos mamatay sa ulan noon.
Huminto si Bea sa mismong tapat ng mesa ng pamilyang Ramos.
Si Donya Elena ay nanginginig ang mga labi, ang kanyang mamahaling lace fan ay halos mapunit sa kanyang pagkakahawak. Si Christian naman ay nakatitig kay Bea, halo-halo ang emosyon sa kanyang mga mata—gulat, panghihinayang, at isang pamilyar na pananabik. Sa tabi niya, si Cassandra, na ngayon ay asawa na niya, ay maputla at hindi makapaniwala.
“B-Bea…” ang tanging naibulalas ni Christian, ang kanyang boses ay nanginginig. “Ikaw… paano?“
Ngumiti nang matabang si Bea. “Mukhang nakakita kayo ng multo, Donya Elena, Christian. Akala niyo ba ay namatay kami sa gutom at sakit sa gilid ng kalsada matapos ninyo kaming itapon?“
“I-Isang pagkakamali ang lahat ng iyon, Bea!” biglang singit ni Donya Elena, sinusubukang ibalik ang kanyang marangyang awra kahit halatang takot na takot. “Ang mga bata… sina Liam at Luna… mga apo ko sila! Christian, tingnan mo ang mga bata, kamukhang-kamukha mo!“
Bahagyang natawa si Bea, isang tunog na walang init at puno ng sarkasmo. “Apo? Hindi ba’t sinabi mo limang taon na ang nakararaan na anak sila ng kung sinong lalaki mula sa Samar? Na ginagamit ko lang sila para makakuha ng pera sa pamilya ninyo?“
Inilapag ni Bea ang brown envelope sa ibabaw ng mesa ng mga Ramos, na nagdulot ng malakas na kalabog.
“Ano ito?” tanong ni Christian.
“Iyan ang inyong petisyon para sa investment na nagkakahalaga ng limang daang milyong piso upang maisalba ang Ramos Group of Companies sa bangkarota,” malamig na pahayag ni Bea. “At sa loob ng envelope na iyan ay ang aking opisyal na desisyon.“
Dinalaw ng kaba si Christian habang binubuksan ang envelope. Pagkakita sa unang pahina, nanlaki ang kanyang mga mata. Hindi ito pag-apruba sa investment. Ito ay isang Notice of Foreclosure at ang balita na binili na ng Sy Group ang 60% ng mga utang ng Ramos Group sa iba’t ibang bangko.
“Binili ko ang lahat ng utang ninyo, Christian,” bulong ni Bea, sapat lang para marinig ng kanilang mesa. “Ibig sabihin, hindi niyo na hawak ang Ramos Group. Ako na ang nagmamay-ari ng kumpanya ninyo. At bilang bagong may-ari…” Tumingin siya kay Donya Elena. “…ide-demolish ko ang mansyon ninyo sa Forbes Park para gawing isang public orphanage.“
“Hindi mo pwedeng gawin sa amin ito! Kami ang pamilyang Ramos!” sigaw ni Cassandra, na hindi na napigilan ang kanyang galit. “Sino ka ba sa akala mo?!“
“Ako si Beatrice Sy-Ramos,” pagwawasto ni Bea, dahan-dahang tinanggal ang kanyang mamahaling shades at tinitigan si Cassandra. “At para sa kaalaman ninyong lahat, hindi ako isang ordinaryong probinsyana. Ang pamilya Sy ng Hong Kong at Singapore, ang tunay kong pamilya. Ako ang nawawalang nag-iisang tagapagmana na naglayas noon dahil sa pag-ibig—isang malaking pagkakamali na pinagsisihan ko habang-buhay.“
Nang mamatay ang kanyang lolo limang taon na ang nakararaan, natunton si Bea ng mga tauhan ng Sy Group sa isang maliit na pampublikong ospital sa Maynila, kung saan halos mamatay ang kanyang anak na si Luna sa pulmonya. Doon nagbago ang lahat. Tinanggap niya ang kanyang tunay na pagkakakilanlan, nag-aral ng advanced business sa London, at binuo muli ang kanyang sarili para sa paghihiganti.
Ang Pagbagsak ng mga Ramos
Pagkatapos ng gabing iyon sa Shangri-La, tila isang mabilis na domino ang pagbagsak ng pamilyang Ramos. Walang ibang negosyante ang naglakas-loob na tumulong sa kanila dahil sa takot na makalaban ang higanteng Sy Group.
Isang linggo pagkatapos ng gala, nagkita muli sina Bea at Christian sa opisina ng CEO sa pinakatuktok ng Sy Tower sa Bonifacio Global City. Pumasok si Christian na tila lเหos, walang-wala na ang dating mayabang at marangyang hitsura nito.
“Bea, pakiusap, mag-usap tayo bilang mag-asawa… para sa mga bata,” pagmamakaawa ni Christian, habang lumalapit sa desk ni Bea.
“Mag-asawa?” pag-uulit ni Bea habang pumipirma ng mga dokumento, hindi man lang tinitingnan ang lalaki. “Nakalimutan mo na ba na pinapirma ninyo ako ng annulment papers bago niyo ako palayasin? At ang sabi mo pa noon, ‘kalimutan mo nang may ama sila’?“
“Ginamit lang ako ni Cassandra at ng tatay niya! Pinagbantaan nila ang buhay ko at ang kumpanya!” pagbabaluktot ng katotohanan ni Christian, sinusubukang hawakan ang kamay ni Bea.
Agad na tumayo si Bea at mabilis na umiwas, ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa galit.
“Huwag mo akong hawakan, Christian! Huwag mong gamitin ang mababaw mong dahilan. Iniwan mo kami sa gitna ng bagyo habang ang anak mo ay nag-aagaw-buhay. Kung hindi dahil sa pamilya ng lolo ko, baka dalawang bangkay na ang nililibing ko noon! Nasaan ang puso mo nang mga oras na iyon?”
Napayuko si Christian, umiiyak. “Patawarin mo ako, Bea… Patawad. Hayaan mo man lang akong makasama ang mga anak ko. May karapatan ako bilang ama.“
Sa sandaling iyon, bumukas ang pinto ng opisina at pumasok ang isang matangkad at makisig na lalaki na naka-navy blue suit. Siya si Ethan Vance, ang Chief Legal Counsel ng Sy Group at ang lalaking tumayo bilang pangalawang ama nina Liam at Luna sa nakalipas na limang taon.
“Karapatan?” seryosong pumasok si Ethan sa usapan, dinala ang isang legal na dokumento. “Mr. Ramos, narito ang court order. Permanent Restraining Order. Hindi mo maaaring lapitan ang mga bata o si Bea sa distansyang isang daang metro. Kung hindi, aarestuhin ka agad ng mga otoridad.“
“Sino ka ba?!” galit na bulyaw ni Christian kay Ethan.
“Siya ang lalaking naroon noong wala ka,” sagot ni Bea, na ngayon ay lumapit kay Ethan at hinawakan ang braso nito, isang senyas ng pagtitiwala at higit pa. “Si Ethan ang nag-alaga sa mga bata habang abala ako sa pagbawi ng kumpanya. Siya ang kinikilalang ama nina Liam at Luna. Kaya umalis ka na, Christian. Wala ka nang babalikan dito.