
Nabasag ang katahimikan ng malulutong na yabag ng aking ama sa marmol. Lumapit si Richard Harper, ang bawat hakbang ay tila pagtatangka na bawiin ang awtoridad na matagal na niyang ipinapataw sa pamilyang ito. Ngunit nang tumigil siya sa harap ko, napansin ko ang bahagyang panginginig ng kanyang panga.
“Paige?” ang boses niya ay paos, tila hindi makapaniwala. “Anong… anong kalokohan ito? Bakit ka narito?”
Hindi ako sumagot agad. Sa halip, dahan-dahan kong inayos ang laylayan ng aking puting bestida. Ang telang ito ay hindi lamang basta sutla; ito ay Vanthia Silk, isang materyal na tanging ang aking fashion house lamang ang may lisensyang gamitin sa buong mundo.
“Imbitado ako, Richard,” malamig kong sabi. “Ang kumpanya ko ang nag-isponsor ng ‘charity gala’ na kaakibat ng kasal na ito. Hindi mo ba nabasa ang fine print sa kontrata ng Crawford Hotel?”
Lalong namutla si Mason. Bilang tagapagmana ng Harper Construction, siya ang nakikipag-ayos sa mga venue. Napatingin siya sa logo sa aking dibdib—isang minimalistang ‘H’ na napapalibutan ng tinik. Ang tatak ng H. Thorn, ang pinakasikat na luxury brand sa Paris at Milan na kailanman ay hindi nagpakita ng mukha ng may-ari… hanggang ngayon.
Ang Pagguho ng Toreng Harper
“H. Thorn…” bulong ni Avery Langford, ang nobya ni Mason. Ang kanyang mga mata ay nanlaki habang tinititigan ang aking damit. “Ikaw… ikaw si Helena Thorn? Ang ‘Ghost Designer’?”
Si Avery ay anak ng pinakamalaking supplier ng bakal sa Colorado. Ang kasal nila ni Mason ay hindi lamang dahil sa pag-ibig; ito ay isang merger na magliligtas sa Harper Construction mula sa napipintong pagkabangkarote.
“Ang pangalan ko ay Paige,” pagtatama ko sa kanya, habang nakatitig nang diretso sa aking ama. “Paige—ang anak na itinapon sa blizzard dahil sa ‘kapansanan’ sa binti na nakuha ko sa pagliligtas kay Mason noong bata pa kami. Paige—ang ‘pangit’ na hindi niyo man lang binigyan ng jacket bago niyo iniwan sa kalsada.”
“Paige, anak… mag-usap tayo sa loob,” singit ng aking ina, si Laura, habang pilit na pinapahid ang natapong champagne sa kanyang mamahaling gown. Ang kanyang boses ay puno ng desperation. “Huwag nating hiyain ang pamilya sa harap ng mga bisita.”
“Pamilya?” Tumawa ako nang bahagya, isang tunog na walang bahid ng saya. “Namatay ang pamilyang tinutukoy mo noong gabing iyon sa Denver, labindalawang taon na ang nakalipas. Ang narito ngayon ay isang business transaction lamang.”
Ang Lihim na Armas
Kinuha ko mula sa aking maliit na clutch bag ang isang kulay-abong envelope. Inabot ko ito kay Avery, na kinuha naman iyon nang may pag-aalinlangan.
“Avery, bago mo itali ang buhay mo sa mga Harper, baka gusto mong malaman kung saan nanggagaling ang perang pambayad nila sa kasal na ito,” sabi ko.
“Paige, huwag!” sigaw ni Mason, tangkang agawin ang sobre, ngunit mabilis na humarang ang aking dalawang bodyguard na naka-tuxedo.
Binuksan ni Avery ang sobre. Sa loob ay mga dokumento ng pag-audit na personal kong pinondohan sa loob ng tatlong taon. Ipinapakita roon ang sistematikong pagnanakaw ni Mason at Richard mula sa mga pension funds ng kanilang mga empleyado—ang mismong mga taong nagtayo ng mga gusaling ipinagmamalaki nila.
Ngunit ang pinakamatinding detalye ay ang huling pahina: Ang Harper Construction ay hindi na pag-aari ng mga Harper. Dahil sa mga utang at illegal na transfers, ang Thorn Holdings—ang aking investment firm—ang nakabili ng kanilang mga bank notes.
“Mason…” pautal-utal na sabi ni Avery habang binabasa ang mga numero. “Nagsinungaling kayo sa amin. Ang kumpanya niyo… baon na sa utang. At ang pondong ginamit niyo para sa proyektong Langford ay… galing sa nakaw?”
Lumingon si Avery sa kanyang ama, ang makapangyarihang si Jonathan Langford, na ngayon ay papalapit na rin sa amin. Nang makita ni Jonathan ang mga papeles, ang kanyang mukha ay naging kasing-pula ng apoy.
Ang Paniningil
“Richard! Mason!” sigaw ni Jonathan. “Akala ko ba ay maayos ang lahat? Pinagkatiwalaan ko ang pamilya niyo!”
“Jonathan, sandali, maaari nating ayusin ito—” pagmamakaawa ni Richard, ang kanyang pagiging arogante ay naglaho na parang usok.
Humarap ako sa aking ama. Sa unang pagkakataon, nakita ko siyang maliit. Hindi na siya ang higanteng nagtulak sa akin sa gitna ng unos; siya na ngayon ay isang matandang lalaking kapit-tuko sa isang imperyong gumuho na.
“Labindalawang taon, Richard,” sabi ko. “Ginamit ko ang bawat segundo, bawat pait, at bawat sakit ng binti ko para itayo ang sarili ko habang pinapanood ko kayong sirain ang inyong sarili sa kasakiman. Sinabi mo noong gabing iyon na ‘walang kwenta’ ang isang katulad ko.”
Inilabas ko ang isang gintong susi mula sa aking bulsa. Ang susi ng Harper Estate—ang mansyong tinitirhan nila na nakasangla na rin sa aking kumpanya.
“Bukas ng alas-otso ng umaga, ilabas niyo na ang mga gamit niyo,” malamig kong utos. “Gusto ko nang linisin ang bahay na iyon mula sa amoy ng inyong mga kasinungalingan.”
Ang Huling Paalam
Tinalikuran ko sila. Habang naglalakad ako palabas ng ballroom, naririnig ko ang sigawan ni Jonathan Langford, ang paghagulgol ng aking ina, at ang galit na pagtawag ni Mason sa aking pangalan. Ang musika ng string quartet ay muling tumugtog, ngunit sa pagkakataong ito, ito ay tila isang requiem para sa Harper Dynasty.
Lumabas ako sa Crawford Hotel. Ang hangin ng Denver ay malamig pa rin, ngunit sa pagkakataong ito, hindi na ako nanginginig. May naghihintay na itim na sasakyan sa harap.
Bago ako sumakay, lumingon ako sa huling pagkakataon. Nakita ko ang anino ng aking ama sa bintana, nakatayo sa gitna ng liwanag ng kasal na naging isang lamay.
“Sabi mo ayaw mong dalhin ko ang apelyido mo, Richard,” bulong ko sa hangin. “Ngayon, wala na ring halaga ang apelyidong iyan.”
Pumasok ako sa sasakyan at isinara ang pinto. Ang “pangit na may kapansanang tanga” ay wala na. Ang natira na lamang ay ang babaeng nagdisenyo ng sarili niyang kapalaran mula sa mga piraso ng yelo at bakal.