
“Tungkol sa ‘puhunan’ na sinasabi mo, Angel… baka gusto mong ipaliwanag kay Marco kung bakit galing sa isang dummy account ng V-International ang perang ‘pinahiram’ mo sa kanya? O baka mas gusto mong aminin na isa ka lang sa mga head ng escort service na tinanggalan ko ng lisensya kahapon?”
Nanigas si Angel. Ang kanyang mapanuyang ngiti ay napalitan ng hitsura ng isang hayop na nasokote sa bitag. Tumingin si Marco sa kanya, puno ng kalituhan at unti-unting namumuong galit, pero bago pa siya makapagsalita, itinaas ko ang aking kamay para patigilin ang lahat.
“Tapos na ang palabas,” malamig kong sabi habang pinapahid ang dinuguan sa aking braso gamit ang isang mamahaling seda na panyo na iniabot ni Don Victorino. “Victorino, ilabas ang mga guards. Ipagtabuyan ang mga basurang ito sa labas ng aking bakod.”
Ang Paghaharap sa Katotohanan
“Maria, sandali! Mag-usap tayo!” sigaw ni Madam Sofia, na ngayon ay tila isang basang sisiw na humahabol sa laylayan ng aking maruming damit. “Hindi ko alam… Patawarin mo ako, apo! Hindi ko alam na ikaw pala ang may-ari ng lahat ng ito!”
Lumingon ako sa kanya nang may halong pandidiri. “Apo? Kanina lang, ang tawag mo sa akin ay ‘tindera ng isda.’ Kanina lang, sinabuyan mo ako ng pagkain sa harap ng mga kaibigan mong mapangmata. Ang pamilya ay hindi sinusukat sa yaman, Sofia. Pero dahil yaman lang ang naiintindihan niyo, doon ko kayo tatapusin.”
Lumusob ang mga security personnel ng V-International, mga lalaking naka-uniporme ng itim at may mga armalite na nakasukbit sa balikat. Isa-isang pinalabas ang mga bisitang elitista na kanina lang ay nagtatawanan. Ang Forbes Park mansion, na dati ay simbolo ng kapangyarihan ng mga Villaluna, ay naging eksena ng isang marahas na reyalidad.
Si Marco ay nakaluhod na ngayon sa damuhan, pilit na binubuksan ang kanyang bank app sa cellphone. “Hindi… Hindi ito maaari! Bakit zero ang balance ko?! Maria, ibalik mo ang pera ko!”
“Hindi mo pera ‘yan, Marco,” sagot ko habang naglalakad palapit sa kanya. “Ang bawat sentimong ginastos mo sa loob ng tatlong taon nating pagsasama ay galing sa pawis ng mga empleyado ko na minaliit mo. Binayaran ko ang mga utang mo hindi dahil mahal kita, kundi dahil kailangan kong kontrolin ang bawat aspeto ng buhay mo bago kita tuluyang wasakin.”
Ang Pagbagsak ng Imperyo
Inilabas ni Don Victorino ang isang tablet at ipinakita ang live news feed. “Madam Chairperson, ang Villaluna Logistics at ang Sy-Angel Boutique ay opisyal nang dineklara na bankrupt. Ang lahat ng stock nila sa merkado ay binili na natin sa halagang piso bawat isa, at pagkatapos ay binura na natin sa listahan.”
Humulgol si Angel. “Pati ang boutique ko? Pinaghirapan ko ‘yun!”
“Pinaghirapan?” Tumawa ako nang mahina. “Galing sa nakaw na pondo ng V-International ang ginamit mo. Ikinulong mo ang sarili mo, Angel. Bukas na bukas, may warrant of arrest ka na para sa Corporate Espionage at Estafa.”
Dito na tuluyang bumigay si Marco. Sinubukan niyang yakapin ang aking mga binti, pero agad siyang hinarang ng mga guards. “Maria, maawa ka! Asawa mo ako! Saan kami pupunta ni Mama? Wala kaming matitirhan!”
“Mayroon naman,” sabi ko habang nakatingin sa malayo. “May mga tenement housing sa labas ng Metro Manila na pag-aari rin ng kumpanya ko. Doon kayo bagay. Sa lugar kung saan ang ‘tindera ng isda’ na katulad ko ay namuhay nang marangal habang kayo ay nagpapakasasa sa nakaw na yaman.”
Ang Bagong Bukas
Habang hinahatak sila palabas ng gate, si Madam Sofia ay nagsisisigaw pa rin tungkol sa kanyang dangal, samantalang si Marco at Angel ay nagkakasakitan na at nagtuturuan kung sino ang may kasalanan ng lahat. Ang kanilang “perpektong” mundo ay gumuho sa loob lamang ng isang oras.
Humarap ako kay Don Victorino. “Ipa-auction ang lahat ng gamit sa mansion na ito. Ang kikitain ay ibigay sa mga foundation para sa mga biktima ng pang-aapi. At ang mansion? Ipa-demolish ito. Ayaw kong may matira kahit anong bakas ng mga Villaluna sa lupang ito.”
“Masusunod po, Madam Chairperson,” sagot ng matanda nang may paggalang. “Saan po kayo tutuloy ngayong gabi?”
Tumingin ako sa langit, sa helicopter na naghihintay sa akin. Ang bigat na dinala ko sa loob ng tatlong taon bilang isang mapagkunwaring asawa ay biglang nawala.
“Sa headquarters,” sabi ko. “Marami pa tayong kailangang linisin na kumpanya sa bansang ito. Ang gabi ay bata pa, at ang hustisya ay kasisimula pa lang.”
Sumakay ako sa helicopter, suot pa rin ang damit na may mantsa ng dinuguan. Para sa iba, ito ay simbolo ng kahihiyan. Pero para sa akin, ito ang huling dumi na kailangang hugasan bago ko muling isuot ang aking korona bilang tunay na reyna ng industriya.
Habang umaangat ang helicopter, nakita ko ang maliit na pigura nina Marco at Sofia sa kalsada, pinalilibutan ng mga maleta nilang itinapon ng mga guard. Sa wakas, malaya na ako.