Dinodroga ako ng asawa ko gabi-gabi para raw “mas makapag-aral ako nang maayos,” pero isang gabi nagpanggap akong nilunok ko ang gamot at humiga nang hindi gumagalaw.

Dinodroga ako ng asawa ko gabi-gabi para raw “mas makapag-aral ako nang maayos,” pero isang gabi nagpanggap akong nilunok ko ang gamot at humiga nang hindi gumagalaw. Akala niya tulog ako. Bandang 2:47 ng madaling-araw, pumasok siya na may suot na gloves, may hawak na camera at isang itim na notebook. Hindi niya ako hinawakan nang may pagmamahal. Inangat niya ang talukap ng mata ko at bumulong:
“Hindi pa rin bumabalik ang alaala niya.”
Ang pangalan ko ay Valerie Reed, at sa loob ng dalawang taon naniwala akong sobrang controlling lang ng asawa kong si Matthew.
Neurologist si Matthew.
Elegante.
Seryoso.
Iyong tipo ng doktor na mahina magsalita pero pinaparamdam sa lahat na wala silang alam.
Nang magsimula ako ng master’s degree sa Columbia University, sinabi niyang anxious daw ako.
“Hindi ka makatulog nang maayos, sweetheart. Makakatulong itong maliit na pill para makapagpahinga ka at makapag-focus.”
Pinaniwalaan ko siya.
Tuwing gabi, pagkatapos ng hapunan, nag-iiwan siya ng isang basong tubig at puting kapsula sa nightstand.
“Inumin mo sa harap ko.”
Noong una, akala ko sweet iyon.
Pagkatapos, naging patakaran na.
Kapag hindi ko iniinom, nagagalit siya.
Kapag tinatanong ko kung ano iyon, iniiwasan niya ang usapan.
Kapag nagigising akong hilo, sinasabi niyang stress lang iyon.
Ang pinakamasama ay ang mga nawawalang alaala.
Nagigising ako na may maliliit na pasa sa mga braso ko.
May amoy ng clinical alcohol sa balat ko.
Basa ang buhok ko kahit hindi ko maalalang naligo ako.
At may mga nakasulat sa notebook ko na hindi ko maalalang ako ang gumawa.
Isa sa mga iyon ay:
“Huwag mong ipaalam kay Matthew na naaalala mo.”
Akala ko nababaliw na ako.
Iyon din ang sinabi niya sa akin.
“Valerie, gumagawa lang ng kwento ang isip mo. Magtiwala ka sa akin.”
Pero isang gabi, habang nilalabhan ko ang bedsheets, may nakita akong maliit na camera na nakatago sa loob ng smoke detector.
Hindi iyon nakatutok sa pinto.
Nakatutok iyon sa kama ko.
Sa akin.
Nang hapon ding iyon, hinalungkat ko ang basura sa home office na ginagamit ni Matthew bilang clinic.
Nakakita ako ng mga bakanteng blister pack, punit na labels, at isang nakatiklop na papel na may pangalan ko.
“Patient V.R. Stable nocturnal response. Phase 3.”
Pasyente.
Hindi asawa.
Pasyente.
Nang gabing iyon, nagpanggap akong pagod.
Ibinigay ni Matthew ang kapsula.
Inilagay ko iyon sa dila ko.
Uminom ako ng tubig.
Ngumiti ako.
Pero hindi ko iyon nilunok.
Itinago ko ito sa ilalim ng dila ko hanggang pinatay niya ang ilaw.
Pagpasok niya sa banyo, iniluwa ko iyon sa tissue at humiga muli.
Huminga ako nang mabagal.
Napakabagal.
Katulad ng matagal na niyang pinagmamasdan sa akin gabi-gabi.
Bandang 2:47 ng madaling-araw, bumukas ang pinto.
Hindi iyon kumalansing.
Nilagyan na niya ng langis ang hinges.
Pumasok siya nang nakapaa, may suot na itim na gloves at may dalang maliit na flashlight.
Hinawakan niya ang pulsuhan ko.
Sinuri ang tibok ng puso ko.
Pagkatapos ay inangat niya ang talukap ng mata ko.
Gusto kong sumigaw.
Hindi ko ginawa.
“Mabuti,” bulong niya. “Walang resistance ngayong gabi.”
Inilabas niya ang itim na notebook.
May isinulat siya roon.
Pagkatapos ay inilapit niya ang cellphone niya sa tenga ko at nagpatugtog ng audio recording.
Boses iyon ng isang babae.
Mahina.
Matanda.
Wasak.
“Valerie, anak… kapag naririnig mo ito, gumising ka. Hindi ka iniligtas ng asawa mo. Natagpuan ka niya.”
Parang tumalon ang puso ko papunta sa lalamunan ko.
Anak.
Hindi boses ng mama ko iyon.
Namatay ang mama ko noong limang taong gulang ako.
O iyon ang sinabi ni Matthew.
Agad niyang pinatay ang audio.
“Wala pa rin,” bulong niya. “Naka-block pa rin siya.”
Pagkatapos ay lumapit siya sa closet.
Tinulak niya ang likod na kahoy na panel at may bumukas na pintong hindi ko pa kailanman nakita.
Isang makitid na hallway ang lumitaw sa likod ng mga damit ko.
Bumalik si Matthew sa kama.
Binuhat niya ako.
Hinayaan kong bumagsak nang malambot ang katawan ko.
Dinala niya ako sa lihim na hallway patungo sa isang puti at malamig na silid na maliwanag sa ilaw ng ospital.
May mga monitor.
Mga files.
Mga litrato kong natutulog.
Mga video kong naglalakad sa bahay na walang emosyon ang mukha.
At sa dingding, may isang timeline.
“Accident.”
“Amnesia.”
“Marriage.”
“Pharmacological Control.”
“Pending Inheritance.”
Mana.
Ibinaba ako ni Matthew sa isang gurney.
Hindi niya ako itinali.
Mas lalo akong natakot doon.
Masyado siyang nagtitiwala sa gamot niya.
Binuksan niya ang isang safe at kumuha ng pulang folder.
Nakasulat sa harap:
“The Lucy Armstrong Case. Missing since 2014.”
Lucy Armstrong.
Parang kidlat na tumama sa akin ang pangalang iyon.
Hindi ko alam kung bakit.
Pero alam ng katawan ko.
Parang nasusunog ang mga mata ko.
Tumawag si Matthew sa isang numero.
“Handa na siya,” sabi niya. “Bukas pipirma siya sa transfer at tapos na tayo.”
May sumagot na boses ng babae sa speakerphone.
“At paano kung maalala niya bago iyon?”
Tumingin si Matthew sa akin.
Ngumiti siya.
“Hindi na niya maaalala. Dalawang taon ko nang pinapatay si Valerie gabi-gabi.”
Muling bumukas ang lihim na pinto.
Pumasok ang biyenan kong si Eleanor na may suot na mahabang coat at may dalang bag ng mga dokumento.
“Huwag mong maliitin ang babaeng iyan,” sabi niya. “Hindi rin mukhang delikado ang nanay niya, pero tingnan mo kung ano ang nangyari.”
Nanay.
Ang nanay ko.
Ang babaeng sinasabing namatay sa cancer.
Inilapag ni Eleanor ang bag sa mesa.
Sa loob nito ay may pekeng marriage certificate, power of attorney, at isang lumang litrato.
Isang labing-limang taong gulang na babae.
Ako.
Pero ibang pangalan ang nakatahi sa uniform:
Lucy Armstrong.
Kumuha si Matthew ng bolpen at inilagay iyon sa pagitan ng mga daliri kong kunwari’y tulog.
“Kailangan na lang natin ang pirma niya.”
Lumapit si Eleanor sa mukha ko.
Pinagmasdan niya ako.
“At paano kung hindi na siya magising pagkatapos ng final dose?”
Walang pag-aalinlangang sumagot si Matthew:
“Kung gano’n, mamamatay si Valerie Reed sa parehong paraan ng pag-iral niya: walang pamilya, walang nakaraan, at walang magtatanong.”
May luhang tumulo mula sa mata ko.
Isa lang.
Akala ko hindi nila mapapansin.
Pero napansin iyon ni Eleanor.
Natigilan siya.
“Matthew…”
Lumingon siya.
Nagbago ang mukha niya.
Iminulat ko ang mga mata ko.
At bago pa ako makasigaw, lumiwanag ang monitor sa dingding dahil sa isang video call.
Isang babaeng puno ng peklat ang mukha ang lumitaw sa screen.
Ang parehong boses mula sa audio recording.
Umiyak siya nang makitang gising ako at sinabi:
“Lucy… huwag kang pipirma sa kahit ano. Hindi mo asawa ang lalaking iyan. Anak siya ng doktor na nagpawala sa iyo.”

Ang silid na dati’y kasing tahimik ng isang sementeryo ay biglang napuno ng tensyon. Ang boses ng babaeng nasa monitor ay tila isang kulog na bumasag sa dalawang taon ng kasinungalingang itinayo ni Matthew.

“Lucy… huwag kang pipirma sa kahit ano. Hindi mo asawa ang lalaking iyan. Anak siya ng doktor na nagpawala sa iyo.”

Napatigagal si Eleanor. Mabilis nitong pinindot ang monitor para patayin ang tawag, ngunit huli na. Ang pangalang “Lucy” ay hindi lang basta pumasok sa aking pandinig—binasag nito ang isang makapal na pader sa loob ng aking utak. Parang mga piraso ng salamin na unti-unting nabubuo, bumalik sa akin ang mga imahe: isang malaking mansiyon, ang amoy ng dagat, isang aksidente sa sasakyan, at ang mukha ng babaeng nasa monitor bago ito mapuno ng mga peklat.

Siya ang nanay ko. Siya si Elena Armstrong. At ako… ako si Lucy Armstrong, ang nag-iisang tagapagmana ng bilyon-bilyong ari-arian ng pamilya Armstrong.

“Gising siya,” bulong ni Eleanor, ang boses ay puno ng takot na hindi ko kailanman narinig sa kanya noon. “Matthew! Gising ang jalang iyan!”

Advertisements

Hindi agad kumilos si Matthew. Bilang isang neurologist, sanay siyang kontrolin ang kanyang emosyon, ngunit nakita ko ang mabilis na pagtaas-baba ng kanyang dibdib. Ang kanyang eleganteng mukha ay napalitan ng isang ngising demonyo.

“Paano?” tanong niya, lumapit siya sa akin at marahas na hinawakan ang aking panga. “Ipinasok ko ang tamang dosis. Nakita kitang uminom, Valerie… o dapat ko bang sabihing, Lucy?”

Tumingin ako nang diretso sa kanyang mga mata. Wala na ang takot. Ang pinalitan nito ay ang matinding galit ng isang babaeng ninakawan ng dalawang taon ng kanyang buhay.

“Hindi ko nilunok ang gamot mo, Matthew,” mariin kong sabi, sabay dura ng natitirang pait sa aking bibig. “Tapos na ang laro niyo.”

“Wala pang tapos!” sigaw ni Eleanor, sabay hablot sa pulang folder. “Matthew, tapusin mo na ito! Kung kailangang puwersahin ang kamay niya para pumirma, gawin mo! Malapit na ang mga aw ऑडिट (audits) sa bangko, kapag hindi natin nailipat ang pondo ngayong gabi, sisingilin tayo ng mga pautang sa ospital!”

Doon ko naintindihan ang lahat. Ang ama ni Matthew ang dating doktor ng pamilya namin pagkatapos ng aksidente ko noong 2014. Nang malaman nilang ako na lang ang natitirang tagapagmana at wala akong ibang kamag-anak na malapit, itinago nila ako. Binura nila ang pagkakakilanlan ko gamit ang mga eksperimento at gamot ni Matthew, ginawa akong “Valerie Reed,” at pinakasalan ako para unt-unting maubos ang pera ko.

Sinubukan kong bumangon mula sa gurney, ngunit mabilis akong sinunggalingan ni Matthew. Itinulak niya ako pabalik at idiniin ang kanyang siko sa aking dibdib. Napasinghap ako sa kawalan ng hangin.

“Masyado kang matalino para sa sarili mong ikabubuti,” bulong ni Matthew, habang ang isang kamay niya ay umaabot sa isang heringgilya sa ibabaw ng mesa. Ang likido sa loob ay malinaw, ngunit alam kong iyon na ang “final dose” na kanilang pinag-uusapan. “Isang huling tulog na lang, Lucy. At sa pagkakataong ito, hindi ka na magigising na may mga tanong pa.”

“Bitawan mo ako!” Nagpumiglas ako gamit ang buong lakas ko. Kahit nanghihina ang katawan ko dahil sa mga nakaraang buwan ng pagdroga, ang adrenaline sa aking dugo ay nagbigay sa akin ng lakas. Iniangat ko ang aking kanang binti at buong lakas na sinipa si Matthew sa kanyang singit.

Napaatras siya at napamura sa sakit, nabitawan niya ang heringgilya na bumasag sa sahig.

“Gaga ka!” sigaw ni Eleanor. Hinablot niya ang isang mabigat na metal na stand ng IV at akmang ihahampas sa akin.

Mabilis akong gumulong pababa ng gurney. Bumagsak ako sa malamig na sahig, ngunit agad akong nakatayo. Tumakbo ako patungo sa lihim na pinto na pinalabas namin kanina, ngunit hinarangan ako ni Eleanor. Sa gitna ng desperasyon, nakita ko ang itim na notebook ni Matthew sa ibabaw ng mesa—ang notebook kung saan nakasulat ang lahat ng medikal na eksperimento at katibayan ng krimen nila.

Hinablot ko iyon at mabilis na tumakbo patungo sa kabilang bahagi ng silid, kung saan nakita ko ang isang emergency exit door na may pulang ilaw.

“Huwag mong hayaang makalabas iyan!” sigaw ng ama ni Matthew, na biglang pumasok mula sa isang hiwalay na pinto sa likod. Si Dr. Reed Sr.—ang utak sa likod ng medikal na pagdukot sa akin.

Nasa likod ko na si Matthew, naramdaman ko ang mga kamay niyang sumasabunot sa buhok ko. Sa huling pagkakataon, lumingon ako at ginamit ang buong lakas ko para ihampas ang makapal na itim na notebook sa kanyang mukha. Tumama ang matigas na kanto nito sa kanyang mata, dahilan para mapakawalan niya ako habang umuungol sa sakit.

Pinihit ko ang hawakan ng emergency exit at buong lakas itong itinulak.

Sinalubong ako ng malamig na hangin ng gabi. Hindi ito isang simpleng silid sa ilalim ng bahay namin sa Columbia; ito pala ay isang nakatagong pasilidad sa likod ng isang abandonadong bodega na katabi lang ng aming ari-arian.

Tumakbo ako. Ang mga paa ko ay walang sapat, nasusugatan sa mga matutulis na bato at tuyong dahon, ngunit hindi ko naramdaman ang sakit. Ang tanging nasa isip ko ay ang mabuhay. Ang marating ang pangunahing kalsada.

Sa likod ko, narinig ko ang mga yabag ng paa nina Matthew at ng kanyang ama.

“Lucy! Walang maniniwala sa iyo!” sigaw ni Matthew mula sa kalayuan. “Ikaw ay isang baliw na pasyente! May mga medikal na papel ako na nagpapatunay na ikaw ay may malalang psychosis!”

Hindi ako lumingon. Alam kong tama siya sa bahaging iyon—may kapangyarihan silang baluktutin ang katotohanan gamit ang kanilang mga lisensya. Kaya naman mas idiniin ko ang hawak ko sa itim na notebook. Ito ang kaligtasan ko. Ito ang ebidensya.

Natanaw ko ang mga ilaw ng mga sasakyan sa di-kalayuan. Ang highway.

Ngunit bago ko pa marating ang bakod, isang itim na SUV ang biglang huminto sa gilid ng kalsada. Nanlamig ang buong katawan ko. Sila ba ang mga kasamahan ni Matthew? Huli na ba ang lahat?

Bumukas ang pinto ng SUV at apat na lalaking may suot na uniporme ng pulis ang mabilis na bumaba, kasunod ang isang lalaking may katungkulan at isang pamilyar na mukha—ang abogado ng aking tunay na pamilya, si G. Harrison, na kasama ang aking ina sa video call kanina.

“Dito! Tulong!” sigaw ko, tuluyan nang bumigay ang aking mga binti at napaluhod ako sa damuhan.

“Miss Armstrong!” sigaw ni G. Harrison, mabilis siyang tumakbo patungo sa akin habang ang mga pulis naman ay dumaan sa gilid ko upang harapin ang mga humahabol sa akin.

Narinig ko ang mga sigaw ng utos ng mga pulis: “Huwag kayong gagalaw! Itaas ang inyong mga kamay!”

Nilingon ko ang likod. Si Matthew at ang kanyang ama ay napaligiran na ng mga armas. Nakita ko ang mukha ni Matthew—wala na ang kagandahang-lalaki at kontrol. Ang mukha niya ay napuno ng takot at kawalan ng pag-asa nang makita ang mga pulis at ang notebook na hawak ko.

Naramdaman ko ang isang mainit na kumot na ibinalot sa aking mga balikat. Si G. Harrison ay tumingin sa akin nang may luha sa mga mata. “Ligtas ka na, Lucy. Dalawang taon ka naming hinahanap. Ang iyong ina… nagawa niyang makatakas mula sa pasilidad ng mga Reed noong nakaraang buwan, at doon lang namin nalaman ang lahat.”

Niyakap ko ang aking sarili habang pinapanood ang pagpoposas kay Matthew at sa kanyang pamilya.

Nang dumaan si Matthew sa harap ko, dinala ng dalawang pulis, huminto siya saglit. Tumingin siya sa akin, hindi bilang isang asawa, kundi bilang isang natalong kalaban.

“Sino ka ba talaga, Valerie?” tanong niya sa isang mahinang boses.

Tumingin ako sa kanya, matatag at walang bakas ng pag-aalinlangan.

“Ang pangalan ko ay Lucy Armstrong,” sabi ko, ang boses ko ay malinaw at puno ng kapangyarihan na matagal nilang sinubukang itago. “At ang asawa mong si Valerie Reed… ay pinatay mo na gabi-gabi. Ang natitira ngayon ay ang babaeng magpapadala sa iyo sa impiyerno.”

Habang isinasara ang pinto ng sasakyan ng pulis, tumingin ako sa kalangitan. Ang madaling-araw ay unti-unting sumisikat, binabasag ang kadiliman. Sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang taon, nagising ako na walang hilo, walang takot, at alam ko kung sino ako.

Ako si Lucy Armstrong, at sa wakas, gising na ako.

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *