Ang silid na dati’y kasing tahimik ng isang sementeryo ay biglang napuno ng tensyon. Ang boses ng babaeng nasa monitor ay tila isang kulog na bumasag sa dalawang taon ng kasinungalingang itinayo ni Matthew.
“Lucy… huwag kang pipirma sa kahit ano. Hindi mo asawa ang lalaking iyan. Anak siya ng doktor na nagpawala sa iyo.”
Napatigagal si Eleanor. Mabilis nitong pinindot ang monitor para patayin ang tawag, ngunit huli na. Ang pangalang “Lucy” ay hindi lang basta pumasok sa aking pandinig—binasag nito ang isang makapal na pader sa loob ng aking utak. Parang mga piraso ng salamin na unti-unting nabubuo, bumalik sa akin ang mga imahe: isang malaking mansiyon, ang amoy ng dagat, isang aksidente sa sasakyan, at ang mukha ng babaeng nasa monitor bago ito mapuno ng mga peklat.
Siya ang nanay ko. Siya si Elena Armstrong. At ako… ako si Lucy Armstrong, ang nag-iisang tagapagmana ng bilyon-bilyong ari-arian ng pamilya Armstrong.
“Gising siya,” bulong ni Eleanor, ang boses ay puno ng takot na hindi ko kailanman narinig sa kanya noon. “Matthew! Gising ang jalang iyan!”
Hindi agad kumilos si Matthew. Bilang isang neurologist, sanay siyang kontrolin ang kanyang emosyon, ngunit nakita ko ang mabilis na pagtaas-baba ng kanyang dibdib. Ang kanyang eleganteng mukha ay napalitan ng isang ngising demonyo.
“Paano?” tanong niya, lumapit siya sa akin at marahas na hinawakan ang aking panga. “Ipinasok ko ang tamang dosis. Nakita kitang uminom, Valerie… o dapat ko bang sabihing, Lucy?”
Tumingin ako nang diretso sa kanyang mga mata. Wala na ang takot. Ang pinalitan nito ay ang matinding galit ng isang babaeng ninakawan ng dalawang taon ng kanyang buhay.
“Hindi ko nilunok ang gamot mo, Matthew,” mariin kong sabi, sabay dura ng natitirang pait sa aking bibig. “Tapos na ang laro niyo.”
“Wala pang tapos!” sigaw ni Eleanor, sabay hablot sa pulang folder. “Matthew, tapusin mo na ito! Kung kailangang puwersahin ang kamay niya para pumirma, gawin mo! Malapit na ang mga aw ऑडिट (audits) sa bangko, kapag hindi natin nailipat ang pondo ngayong gabi, sisingilin tayo ng mga pautang sa ospital!”
Doon ko naintindihan ang lahat. Ang ama ni Matthew ang dating doktor ng pamilya namin pagkatapos ng aksidente ko noong 2014. Nang malaman nilang ako na lang ang natitirang tagapagmana at wala akong ibang kamag-anak na malapit, itinago nila ako. Binura nila ang pagkakakilanlan ko gamit ang mga eksperimento at gamot ni Matthew, ginawa akong “Valerie Reed,” at pinakasalan ako para unt-unting maubos ang pera ko.
Sinubukan kong bumangon mula sa gurney, ngunit mabilis akong sinunggalingan ni Matthew. Itinulak niya ako pabalik at idiniin ang kanyang siko sa aking dibdib. Napasinghap ako sa kawalan ng hangin.
“Masyado kang matalino para sa sarili mong ikabubuti,” bulong ni Matthew, habang ang isang kamay niya ay umaabot sa isang heringgilya sa ibabaw ng mesa. Ang likido sa loob ay malinaw, ngunit alam kong iyon na ang “final dose” na kanilang pinag-uusapan. “Isang huling tulog na lang, Lucy. At sa pagkakataong ito, hindi ka na magigising na may mga tanong pa.”
“Bitawan mo ako!” Nagpumiglas ako gamit ang buong lakas ko. Kahit nanghihina ang katawan ko dahil sa mga nakaraang buwan ng pagdroga, ang adrenaline sa aking dugo ay nagbigay sa akin ng lakas. Iniangat ko ang aking kanang binti at buong lakas na sinipa si Matthew sa kanyang singit.
Napaatras siya at napamura sa sakit, nabitawan niya ang heringgilya na bumasag sa sahig.
“Gaga ka!” sigaw ni Eleanor. Hinablot niya ang isang mabigat na metal na stand ng IV at akmang ihahampas sa akin.
Mabilis akong gumulong pababa ng gurney. Bumagsak ako sa malamig na sahig, ngunit agad akong nakatayo. Tumakbo ako patungo sa lihim na pinto na pinalabas namin kanina, ngunit hinarangan ako ni Eleanor. Sa gitna ng desperasyon, nakita ko ang itim na notebook ni Matthew sa ibabaw ng mesa—ang notebook kung saan nakasulat ang lahat ng medikal na eksperimento at katibayan ng krimen nila.
Hinablot ko iyon at mabilis na tumakbo patungo sa kabilang bahagi ng silid, kung saan nakita ko ang isang emergency exit door na may pulang ilaw.
“Huwag mong hayaang makalabas iyan!” sigaw ng ama ni Matthew, na biglang pumasok mula sa isang hiwalay na pinto sa likod. Si Dr. Reed Sr.—ang utak sa likod ng medikal na pagdukot sa akin.
Nasa likod ko na si Matthew, naramdaman ko ang mga kamay niyang sumasabunot sa buhok ko. Sa huling pagkakataon, lumingon ako at ginamit ang buong lakas ko para ihampas ang makapal na itim na notebook sa kanyang mukha. Tumama ang matigas na kanto nito sa kanyang mata, dahilan para mapakawalan niya ako habang umuungol sa sakit.
Pinihit ko ang hawakan ng emergency exit at buong lakas itong itinulak.
Sinalubong ako ng malamig na hangin ng gabi. Hindi ito isang simpleng silid sa ilalim ng bahay namin sa Columbia; ito pala ay isang nakatagong pasilidad sa likod ng isang abandonadong bodega na katabi lang ng aming ari-arian.
Tumakbo ako. Ang mga paa ko ay walang sapat, nasusugatan sa mga matutulis na bato at tuyong dahon, ngunit hindi ko naramdaman ang sakit. Ang tanging nasa isip ko ay ang mabuhay. Ang marating ang pangunahing kalsada.
Sa likod ko, narinig ko ang mga yabag ng paa nina Matthew at ng kanyang ama.
“Lucy! Walang maniniwala sa iyo!” sigaw ni Matthew mula sa kalayuan. “Ikaw ay isang baliw na pasyente! May mga medikal na papel ako na nagpapatunay na ikaw ay may malalang psychosis!”
Hindi ako lumingon. Alam kong tama siya sa bahaging iyon—may kapangyarihan silang baluktutin ang katotohanan gamit ang kanilang mga lisensya. Kaya naman mas idiniin ko ang hawak ko sa itim na notebook. Ito ang kaligtasan ko. Ito ang ebidensya.
Natanaw ko ang mga ilaw ng mga sasakyan sa di-kalayuan. Ang highway.
Ngunit bago ko pa marating ang bakod, isang itim na SUV ang biglang huminto sa gilid ng kalsada. Nanlamig ang buong katawan ko. Sila ba ang mga kasamahan ni Matthew? Huli na ba ang lahat?
Bumukas ang pinto ng SUV at apat na lalaking may suot na uniporme ng pulis ang mabilis na bumaba, kasunod ang isang lalaking may katungkulan at isang pamilyar na mukha—ang abogado ng aking tunay na pamilya, si G. Harrison, na kasama ang aking ina sa video call kanina.
“Dito! Tulong!” sigaw ko, tuluyan nang bumigay ang aking mga binti at napaluhod ako sa damuhan.
“Miss Armstrong!” sigaw ni G. Harrison, mabilis siyang tumakbo patungo sa akin habang ang mga pulis naman ay dumaan sa gilid ko upang harapin ang mga humahabol sa akin.
Narinig ko ang mga sigaw ng utos ng mga pulis: “Huwag kayong gagalaw! Itaas ang inyong mga kamay!”
Nilingon ko ang likod. Si Matthew at ang kanyang ama ay napaligiran na ng mga armas. Nakita ko ang mukha ni Matthew—wala na ang kagandahang-lalaki at kontrol. Ang mukha niya ay napuno ng takot at kawalan ng pag-asa nang makita ang mga pulis at ang notebook na hawak ko.
Naramdaman ko ang isang mainit na kumot na ibinalot sa aking mga balikat. Si G. Harrison ay tumingin sa akin nang may luha sa mga mata. “Ligtas ka na, Lucy. Dalawang taon ka naming hinahanap. Ang iyong ina… nagawa niyang makatakas mula sa pasilidad ng mga Reed noong nakaraang buwan, at doon lang namin nalaman ang lahat.”
Niyakap ko ang aking sarili habang pinapanood ang pagpoposas kay Matthew at sa kanyang pamilya.
Nang dumaan si Matthew sa harap ko, dinala ng dalawang pulis, huminto siya saglit. Tumingin siya sa akin, hindi bilang isang asawa, kundi bilang isang natalong kalaban.
“Sino ka ba talaga, Valerie?” tanong niya sa isang mahinang boses.
Tumingin ako sa kanya, matatag at walang bakas ng pag-aalinlangan.
“Ang pangalan ko ay Lucy Armstrong,” sabi ko, ang boses ko ay malinaw at puno ng kapangyarihan na matagal nilang sinubukang itago. “At ang asawa mong si Valerie Reed… ay pinatay mo na gabi-gabi. Ang natitira ngayon ay ang babaeng magpapadala sa iyo sa impiyerno.”
Habang isinasara ang pinto ng sasakyan ng pulis, tumingin ako sa kalangitan. Ang madaling-araw ay unti-unting sumisikat, binabasag ang kadiliman. Sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang taon, nagising ako na walang hilo, walang takot, at alam ko kung sino ako.
Ako si Lucy Armstrong, at sa wakas, gising na ako.