
Ang Pagbabalik ng Tunay na Prinsesa
Ang katahimikan sa loob ng mansyon ay kasing-lamig ng yelo. Ang ingay ng tawanan at ang kalansing ng mga mamahaling baso ay napalitan ng tunog ng mabilis na pagtibok ng puso ng mga taong kanina lang ay itinuturing akong basura. Si Don Teodoro—ang lalaking kinatatakutan at iginagalang sa buong bansa—ay nakaluhod sa paanan ko, isang tagpong hindi kailanman naisip ng sinuman sa party na ito.
“Tatay?” ang tanging salitang lumabas sa aking bibig. Hindi ko alam kung bakit, pero ang mukha ng matandang ito ay tila isang malabong alaala mula sa aking kabataan bago ako nawala sa isang aksidente noong limang taong gulang pa lamang ako.
“Opo, Señorita Maria… o mas kilala bilang Isabella Teodora Valderama,” wika ni Don Teodoro habang nanginginig ang boses. “Hinanap kita sa bawat sulok ng mundo. Ang taling na iyan sa iyong leeg, ang mga matang iyan… ikaw ang kaisa-isang tagapagmana ng Valderama Empire.”
Dahan-dahan akong tumayo nang tuwid. Hawak ko pa rin si Baby Juan, na tila nararamdaman ang pagbabago ng ihip ng tadhana dahil tumigil na siya sa pag-iyak. Tumingin ako sa paligid.
Sina Ricardo at Brenda ay mukhang mga rebulto ng asin. Ang sigarilyo ni Ricardo ay nahulog mula sa kanyang bibig, habang si Brenda naman ay halos hindi na maigalaw ang kanyang panga.
“M-Maria? Isang pagkakamali lang ito, ‘di ba?” nauutal na sabi ni Ricardo. “Don Teodoro, baka nagkakamali po kayo. Katulong lang po siya sa bahay na ito. Isang hamak na labandera!”
Isang matalim na tingin ang ibinigay ni Don Teodoro kay Ricardo. Sa isang kumpas ng kamay ng matanda, dalawang bodyguard ang agad na lumapit at hinawakan si Ricardo sa magkabilang braso.
“Ang tinatawag mong labandera ay ang babaeng nagmamay-ari ng kalahati ng mga lupain sa Cavite na ipinagmamalaki ng kabet mo,” seryosong sabi ni Don Teodoro. “At ang kumpanyang pinagtatrabahuhan mo? Binili ko na iyon kaninang alas-sing ng hapon bilang regalo sa pagbabalik ng aking anak.”
Ang Paniningil ng Naapi
Lumapit ako kay Brenda. Ang babaeng kanina lang ay sinasampal ako at hinihila ang aking anak. Ngayon, nakayuko siya at hindi makatingin nang diretso.
“Brenda,” tawag ko sa kanya. “Sabi mo kanina, amoy kusina ako? At tagapagmana ka ng mga talyer sa Cavite?”
Tumingin ako kay Don Teodoro. “Tay, totoo ba?”
“Anak, ang mga talyer na sinasabi niya ay nakatirik sa lupang pagmamay-ari ng Valderama Realty. Sa isang pirma mo lang, magiging tambakan na lang ng basura ang mga talyer na iyan bukas,” sagot ng aking ama.
Ngumiti ako—isang ngiting puno ng pait at tagumpay. “Huwag muna, Tay. Gusto ko munang makita kung paano sila mamuhay sa paraang itinrato nila sa akin.”
Humarap ako kay Ricardo. “Ricardo, ibinigay ko sa’yo ang lahat. Pinagtrabahuhan ko ang bawat butil ng kanin na kinain mo habang naghahanap ka ng trabaho. At nang makaangat ka, ang unang ginawa mo ay itapon ako na parang basahan.”
“Maria, patawarin mo ako! Para sa anak natin, bigyan mo ako ng pagkakataon!” pagmamakaawa ni Ricardo, pilit na kumakawala sa mga bodyguard.
“Anak natin?” tinaasan ko siya ng kilay. “Sabi mo kanina, ipamigay ko siya sa orphanage dahil wala akong pampalamon sa kanya. Ngayon, hayaan mong ipakita ko sa’yo kung ano ang kayang ibigay ng isang Valderama sa kanyang anak.”
Lumingon ako sa mga bisitang nagtapon ng pagkain sa paanan ko kanina. “Sa inyong lahat na tumawa at nang-insulto… lahat ng negosyo ninyo na may koneksyon sa Valderama Group ay puputulin ko ngayong gabi. Wala kayong lugar sa mundong itatayo ko.”
Ang Bagong Reyna
“Sebastian,” tawag ni Don Teodoro sa kanyang head security. “Ihanda ang pinakamagandang suite sa ating hotel para sa Señorita at sa aking apo. At ang mansyong ito? Ipasara niyo. Lahat ng gamit ni Ricardo at ng babaeng iyan, itapon niyo sa labas ng gate. Ngayon din.”
Nagkagulo ang mga bodyguard. Sinimulan nilang itulak palabas ang mga bisita. Si Brenda ay umiiyak habang hinihila palabas ng gate, habang si Ricardo ay naiwang nakaluhod sa damuhan, nawala ang lahat sa loob ng isang minuto.
Bago ako sumakay sa itim na sasakyan, tumigil ako at lumingon sa kanila.
“Ricardo, Brenda… ang sabi ko sa inyo kanina, ang basurang tinapon niyo ngayon ang susunog sa mundo niyo bukas. Pero nagkamali ako. Hindi ko na kailangang maghintay ng bukas. Ngayong gabi pa lang, abo na kayo.”
Sumakay ako sa sasakyan kasama si Don Teodoro. Sa loob ng sasakyan, naramdaman ko ang malambot na leather at ang bango ng karangyaan. Tiningnan ko si Baby Juan na himbing na ang tulog.
“Huwag kang mag-alala, Juan,” bulong ko. “Mula ngayon, wala nang sasampal sa atin. Wala nang hihila sa’yo. Dahil ang nanay mo na ang may-ari ng buong mundong ito.”
Lumingon ako sa bintana at nakita ang mansyon na dahan-dahang lumiliit sa aking paningin. Ang buhay ko bilang Maria, ang katulong, ay tapos na. Ngayon, magsisimula na ang paghahari ni Isabella Teodora Valderama.