
Mariin ang bawat hakbang ko papalapit kay Angel. Ang bawat sentimetro ng distansya sa pagitan namin ay tila nagpapaliit sa kanyang mundo. Ang babaeng kanina lang ay parang reyna kung makapanlait, ngayon ay nanginginig ang mga tuhod habang nakakapit sa braso ni Marco—ang lalaking akala niya ay kanyang alas, pero ngayon ay isa na lamang taya sa sugal na talo.
Hindi ko inalis ang tingin sa kanyang leeg. Isang gintong kuwintas na may pendant na hugis korona at napapalibutan ng mga asul na diamante.
“Iyan,” turo ko sa kuwintas. “Sa pagkakaalam ko, iyan ang ‘Lumina de Lopez’. Isang family heirloom na ninakaw sa vault ng tatay ko sampung taon na ang nakararaan.”
“H-hindi! Regalo ito sa akin ni Papa!” sigaw ni Angel, pero halata ang kaba sa kanyang boses.
Ngumiti ako nang mapait. “Ang Papa mo ay isang middle-manager sa isa sa mga sangay ng bangko namin. Wala siyang kakayahang bumili ng kuwintas na nagkakahalaga ng limampung milyong piso. Iyan ang ebidensyang matagal nang hinahanap ng mga investigator ng pamilya ko.”
Sa isang iglap, bago pa man siya makakilos, mabilis na hinablot ni Sir Sebastian ang kuwintas mula sa kanyang leeg. Ang pagkapigtas ng kadena ay tila simbolo rin ng pagkaputol ng kanyang marangyang buhay.
“Aray! Magnanakaw!” sigaw ni Angel, pero walang sinumang security ng hotel ang lumapit. Bakit sila lalapit? Ang hotel na ito, ang lupang kinatatayuan nila, at maging ang hangin na hininga nila sa loob ng ballroom na ito—lahat ay binabayaran ng pamilya Lopez.
Ang Pagbagsak ni Marco
Lumingon ako kay Marco. Ang lalaking pinaglingkuran ko, ang lalaking pinag-aral ko sa pamamagitan ng paglalaba at paglilinis ng bahay ng ibang tao habang siya ay nagpapakasasa sa airconditioned na silid ng unibersidad.
“Maria… Mahal… pakinggan mo ako,” pagmamakaawa ni Marco. Lumuhod siya sa harap ko, pilit na inaabot ang laylayan ng aking madungis na uniporme. “Nagawa ko lang ‘yun dahil sa pressure. Alam mo namang ikaw lang ang mahal ko, ‘di ba? Isang pagkakamali lang ang lahat ng ito. Magmula ngayon, pagsisilbihan kita!”
Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa. Ang suit na suot niya? Utang pa sa credit card na ako ang nagbabayad ng minimum amount buwan-buwan.
“Marco,” mahinahon kong sabi. “Sabi mo kanina, amoy palengke ako. Tama ka. Amoy pawis, amoy pagod, at amoy hirap. Pero ang amoy na ‘to ang nagpalamon sa’yo noong wala kang wala. Ang ‘basura’ na tinawag mo ay ang mismong pundasyon ng buhay mo. At ngayong tinapon mo na ako, asahan mong guguho ang lahat.”
Eksaktong pagkatapos niyon, tumunog ang phone ni Marco. Isang tawag mula sa bangko.
“Hello? Ano?! Foreclosed na ang condo? Pero nagbabayad naman ako! Ano? Cancelled lahat ng credit cards ko?!” Napasigaw si Marco sa desperasyon.
Lumingon ako kay Sir Sebastian. “Sebastian, siguraduhin mong lahat ng ari-arian na nakapangalan sa kanya na galing sa pera ko ay mababawi ngayong gabi. Isama mo na ang kotse na ipinang-regalo niya sa babaeng ‘yan.”
Ang Paglisan ng Reyna
Humarap ako sa mga elitistang kanina lang ay nagtatawanan. Ang mga matang puno ng pangungutya ay napalitan ng takot at paghanga. Ang ilan ay nagtatangkang lumapit para humingi ng paumanhin o makipag-shakehands, pero hinarang sila ng aking mga bodyguard.
“Sa inyong lahat,” anunsyo ko sa buong hall. “Ang party na ito ay tapos na. Maaari na kayong umuwi. At tandaan ninyo ang gabing ito: Ang taong minaliit ninyo ang siyang magdedesisyon kung ang mga kumpanya niyo ay mananatiling nakatayo sa susunod na buwan.”
Isang malamig na katahimikan ang sumunod. Naglakad ako palabas ng ballroom, ang tunog ng aking sirang sapatos ay tila isang martilyo na pumupukpok sa pride nina Marco at Angel.
Sa labas ng hotel, nakaparada ang isang mahabang itim na limousine. Sa tapat nito ay isang matandang lalaki na may awtoridad—ang aking ama, si Don Teodoro Lopez. Nang makita niya ako, agad siyang lumapit at niyakap ako nang mahigpit.
“Patawad, Maria. Patawad kung hinayaan kitang maghirap para lang sa pagsubok na ito,” bulong niya habang may luha sa mga mata.
“Ayos lang, Tay. Ngayon alam ko na kung sino ang mga taong dapat manatili sa buhay ko at kung sino ang dapat itapon sa basurahan,” sagot ko.
Bago ako sumakay sa sasakyan, lumingon ako sa huling pagkakataon. Nakita ko si Marco na kinakaladkad palabas ng hotel ng mga security, habang si Angel naman ay pinapaligiran ng mga pulis dahil sa kasong pagnanakaw ng heirloom.
Pumasok ako sa loob ng limousine. Ang lambot ng upuan ay malayo sa banig na tinutulugan ko gabi-gabi. Binuksan ni Sir Sebastian ang isang bote ng pinakamahaling champagne.
“Welcome home, Young Lady,” wika niya.
Ngumiti ako at itinaas ang baso. “Hindi pa ito ang dulo, Sebastian. Ito pa lang ang simula ng paniningil ko.”