
Dahan-dahan kong ibinaba ang aking telepono habang pabilis nang pabilis ang tibok ng aking puso. Ang text message na iyon ay tila isang malamig na kutsilyo na sumaksak sa aking dibdib, mas matindi pa kaysa sa lamig ng ulan na dinalos ng hangin sa aking mukha kanina.
“Hindi ka dapat umalis ng buhay… dahil hindi pa nila sinasabi ang buong katotohanan tungkol sa bata mo.”
Sino ang nagpadala nito? At anong katotohanan ang itinatago ng pamilya ko?
Naramdaman ng abogado ng pamilya na si Atty. Alberto Santos ang aking biglang pananahimik. Lumingon siya sa akin mula sa front seat ng marangyang sasakyan, ang kaniyang mukha ay puno ng pag-aalala.
“May problema po ba, Senyorita Anna?” tanong niya sa isang magalang ngunit seryosong tono.
Huminga ako nang malalim at pilit na itinago ang panginginig ng aking mga kamay. “Wala, Atty. Santos. Pagod lang ito.” Hinawakan kong muli ang aking tiyan. Nararamdaman ko ang mahinang sipa ng aking sanggol, tila ba nagbibigay sa akin ng lakas upang magpatuloy sa kabila ng takot.
Sa labas ng bintana, nakita ko sa side mirror ang pigura nina Miguel at Sofia na unti-unting lumiliit habang lumalayo ang sasakyan. Nakaluhod si Miguel sa basang semento, hawak ang mga dokumentong nagpapatunay na ang kumpanyang kaniyang pinaghirapan ay isang iglap na mawawala sa kaniya dahil sa akin. Si Sofia naman ay tulala, ang kaniyang mukhang puno ng kolorete ay tila nabura ng ulan at ng katotohanang ang “basura” na itinapon nila ay ang reyna pala na magpapabagsak sa kanila.
Ngunit hindi na sila ang mahalaga ngayon. May mas malaking misteryo akong kinakaharap.
Ang Pagbabalik sa Cebu
Pagkalipas ng ilang oras na biyahe sa pribadong eroplano ng pamilya Del Castillo, lumapag kami sa Cebu. Ang lungsod na matagal kong tinalikuran upang mamuhay ng simple kasama si Miguel ay ngayon ang aking naging kanlungan—o maaari ring aking maging kulungan.
Isang dambuhalang mansiyon na nakatayo sa tuktok ng burol sa Busay ang sumalubong sa amin. Ito ang tahanan ng mga Del Castillo, ang pinakamayamang angkan na nagmamay-ari ng mga barko, hotel, at malalawak na lupain sa buong Visayas at Mindanao. Sa pintuan, naghihintay ang aking Lolo—si Don Alejandro Del Castillo. Siya ang natitirang pinuno ng pamilya, isang lalaking kilala sa pagiging marahas sa negosyo ngunit may mahinang puso para sa akin, ang kaisa-isa niyang apo.
“Anna, apo ko!” Lumapit si Don Alejandro at niyakap ako nang mahigpit. Bakas sa kaniyang mga mata ang luha at labis na pangungulila. “Patawarin mo ako kung hinayaan kong dumanas ka ng hirap sa piling ng lalaking iyon. Hindi ko alam na ganoon pala ang kaniyang gagawin sa iyo.“
“Lolo…” pabulong kong sabi, ramdam ang init ng kaniyang pagmamahal. Ngunit sa likod ng aking isip, umalingawngaw muli ang mensahe sa aking telepono. Hindi pa nila sinasabi ang buong katotohanan tungkol sa bata mo.
Tumingin ako sa paligid. Ang mga katulong at mga bodyguard ay nakayuko bilang paggalang. Ngunit sa isang sulok ng malaking sala, nakatayo ang aking tiyuhin—si Tiyo Roberto, ang kapatid ng aking yumaong ama. Ang kaniyang mga mata ay malamig at puno ng lihim na galit. Kung ako at ang aking anak ang tanging tagapagmana ng buong kayamanan ng mga Del Castillo, nangangahulugan ito na walang makukuha si Tiyo Roberto kahit isang duling na sentimo.
Ang Unang Babala
Kinagabihan, habang natutulog ako sa aking marangyang silid, nagising ako dahil sa isang kakaibang tunog. Tila may kumakalmot sa aking bintana. Dahan-dahan akong bumangon, hawak ang aking walong buwang tiyan. Paglapit ko sa bintana, walang tao sa labas, ngunit may nakadikit na isang pirasong papel sa salamin.
Agad ko itong binuksan. Nakasulat doon gamit ang mga ginupit na titik mula sa magasin:
“Ang dugo ng Del Castillo ay may sumpa. Ang batang iyan ay hindi dapat isilang, dahil kapag nabuhay siya, mamamatay ang lahat.”
Nabitawan ko ang papel. Nagsimula akong magpawis ng malamig. Hindi ito basta pananakot lang ng isang nabigo sa pag-ibig tulad ni Miguel. Ito ay nagmumula sa loob mismo ng mansiyong ito.
Kinabukasan, hinarap ko si Atty. Santos nang lihim sa kaniyang opisina sa loob ng mansiyon.
“Atty. Santos, may kailangan akong malaman,” seryoso kong panimula. “Ano ang totoo tungkol sa aking pagbubuntis? Bakit sinasabi ng iba na may masamang mangyayari kapag isinilang ko ang batang ito?“
Natigilan si Atty. Santos. Ibinaba niya ang kaniyang panulat at huminga nang malalim. Tumingin muna siya sa pinto upang matiyak na walang nakikinig bago nagsalita sa isang pabulong na boses.
“Senyorita Anna, alam ninyo naman na ang inyong ama ay namatay sa isang misteryosong aksidente ilang taon na ang nakalilipas,” panimula niya. “Ngunit ang hindi ninyo alam, bago siya namatay, may iniwan siyang huling habilin at testamento na binago isang linggo bago ang kaniyang kamatayan.“
“Anong nakasaad doon?” kabado kong tanong.
“Ang buong kayamanan ng pamilya Del Castillo ay direktang mapupunta sa inyong panganay na anak—lalaki man o babae—sa araw ng kaniyang pagsilang. Ngunit may isang kakaibang kondisyon si Don Alejandro na idinagdag kamakailan: Kung ang bata ay hindi mabubuhay o mamatay bago ang kaniyang ikalabing-walong taon, ang buong kayamanan ay mapupunta sa isang sikretong foundation na pinamamahalaan ng inyong Tiyo Roberto.“
Nanlaki ang aking mga mata. “Ibig sabihin…“
“Ibig sabihin, Senyorita, habang nasa loob ng iyong sinapupunan ang bata, ikaw at ang iyong sanggol ang pinakamalaking hadlang sa kayamanang hinahangad ng iyong Tiyo Roberto. At may isa pa…” Lumapit pa lalo si Atty. Santos. “Ang inyong ina… hindi siya namatay sa panganganak sa inyo tulad ng kwento ng pamilya. Siya ay ipinapatay dahil nalaman niya ang isang lihim tungkol sa pinagmulan ng kayamanan ng mga Del Castillo.“
Bago pa man makapagsalita pa si Atty. Santos, biglang bumukas ang pinto. Pumasok si Tiyo Roberto na may dalang pekeng ngiti sa kaniyang mukha.
“Ah, Anna! Nandito ka pala. Nag-uusap ba kayo tungkol sa kinabukasan ng kumpanya?” tanong niya, habang ang kaniyang mga mata ay nakatitig sa aking tiyan na tila isang buwitre na naghihintay ng biktima.
“Oho, Tiyo. Nag-uusap lang kami tungkol sa aking kalusugan,” malamig kong sagot bago tumayo at lumabas ng silid.
Ang Paghihiganti at Ang Katotohanan
Lumipas ang dalawang linggo. Habang inaalagaan ko ang aking sarili para sa nalalapit kong panganganak, hindi ko rin pinabayaan ang aking paghihiganti laban kay Miguel. Sa tulong ni Atty. Santos, pormal naming binawi ang lahat ng pautang, kontrata, at puhunan ng pamilya Del Castillo sa kumpanya ni Miguel.
Isang hapon, nakatanggap ako ng tawag mula kay Miguel. Ang kaniyang boses ay basag, puno ng desperasyon at iyak.
“Anna! Pakiusap, patawarin mo ako! Nagmamakaawa ako sa iyo!” sigaw niya sa kabilang linya. “Iniwan na ako ni Sofia! Kinuha niya ang lahat ng natitira kong pera at sumama sa ibang lalaki nang malaman niyang bangkarote na ako! Wala na akong makain, Anna! Papatayin ako ng mga nagpapautang sa akin!“
Nakinig ako nang walang kahit anong emosyon sa aking puso. Naalala ko ang araw na itinapon niya ang aking mga gamit sa ulan, ang araw na pinagtawanan nila ako habang dala ko ang kaniyang anak.
“Miguel,” mahinahon ngunit matalim kong sagot. “Noong itinapon mo ako sa ulan, sinabi mo na wala akong silbi. Ngayon, ang sarili mong salita ang susunog sa buhay mo. Huwag mo na akong tatawagan muli.“
Ibinaba ko ang telepono at tuluyan na siyang hinarangan sa aking buhay. Tapos na ako sa kaniya. Ngunit ang totoong laban ay narito sa loob ng aking sariling tahanan.
Nang gabing iyon, nakaramdam ako ng matinding sakit sa aking tiyan. Ang aking panubigan ay pumutok. Oras na. Isasilang ko na ang tagapagmana.
Agad akong dinala sa pribadong klinika sa loob ng mansiyon na inihanda ni Don Alejandro. Habang ako ay sumisigaw sa sakit ng panganganak, ang buong mansiyon ay binalot ng tensyon. Sa labas ng silid, naghihintay ang aking Lolo at si Tiyo Roberto.
Matapos ang ilang oras na paghihirap, isang malakas na iyak ng sanggol ang umalingawngaw sa silid. Isang malusog na sanggol na lalaki!
“Isang napakagandang sanggol, Senyorita Anna,” sabi ng doktor habang inilalagay ang bata sa aking dibdib. Umiyak ako sa labis na kaligayahan. Sa wakas, ligtas siyang naisilang.
Ngunit ang kaligayahan ay panandalian lamang. Pagkalipas ng ilang minuto, biglang pumasok si Atty. Santos na may dalang isang lumang dokumento na bagong bawi mula sa isang lumang vault ng aking ama. Ang kaniyang mukha ay maputla.
“Senyorita Anna… kailangan ninyong makita ito,” sabi niya habang nanginginig ang kamay.
Kinuha ko ang dokumento. Ito ay isang DNA test result mula sa aking yumaong ama, bago siya namatay. Binasa ko ang nakasulat at doon ko natuklasan ang pinakamadilim na lihim ng aming pamilya.
Ang aking ama… ay hindi pala tunay na anak ni Don Alejandro. Si Tiyo Roberto ang tanging may tunay na dugo ng mga Del Castillo. Nangangahulugan ito na ako, at ang aking bagong silang na anak, ay walang biological na ugnayan sa pinagmulan ng yaman ng mga Del Castillo. Ang aking ama ay anak lamang sa labas ng asawa ni Don Alejandro sa ibang lalaki, ngunit itinago ito ng aking ama upang maprotektahan ako at ang kaniyang karapatan sa pamana.
Ngunit bakit ako pa rin ang ginawang tagapagmana ni Don Alejandro?
Sa sandaling iyon, bumukas ang pinto at pumasok si Don Alejandro, kasunod si Tiyo Roberto na may hawak na baril.
“Dahil alam ko ang lahat, Anna,” malamig na sabi ni Don Alejandro. Ang kaniyang mapagmahal na mukha kanina ay napalitan ng isang mapang-abusong ngiti. “Alam kong hindi mo ako kadugo. Ngunit kailangan ko ang iyong anak. Dahil ang ama ng iyong anak… si Miguel… ay ang tunay kong apo sa anak ko sa labas na itinago ko sa loob ng maraming taon.“
Nanlaki ang aking mga mata sa matinding kilabot.
“Ano?!” sigaw ko.
“Oo, Anna,” sabi ni Tiyo Roberto habang itinutok ang baril sa amin. “Si Miguel ay anak ng panganay na anak ni Don Alejandro sa ibang babae. Ang kasal ninyo ni Miguel ay hindi isang aksidente. Pinlano ng matandang ito na magkatuluyan kayo upang ang yaman ay bumalik sa tunay niyang dugo sa pamamagitan ng anak mo, habang ikaw naman ay mamamatay sa ‘komplikasyon’ pagkatapos manganganak.“
Naintindihan ko na ang lahat. Ang text message, ang mga babala—ito ay galing kay Tiyo Roberto na sinusubukang pigilan ang plano ni Don Alejandro dahil alam niyang kapag naisilang ang bata, mawawalan siya ng halaga.