
Nanginginig ang mga kamay ni Bianca habang sinasagot ang tawag. Ang kanyang mukha na kanina ay puno ng kayabangan ay biglang naging kasing-puti ng pader.
“P-papa? Bakit po?” nauutal niyang tanong. “Ano?! Hindi maaari! Bakit tayo bankrupt?!”
Narinig ng lahat ang galit na sigaw ng kanyang ama mula sa kabilang linya. “Bianca! Anong ginawa mo?! Kakatawag lang ng bangko, lahat ng assets natin ay na-freeze! Ang main investor natin, ang Montenegro Global, ay binawi ang lahat ng pondo dahil sa ‘unethical behavior’ ng pamilya natin! Sino ba ang kinalaban mo?!”
Dahan-dahan kong ibinaba ang fountain pen at tumingin kay Bianca, na ngayon ay nabitawan ang kanyang phone sa sahig. Ang sapatos niyang nagkakahalaga ng libu-libong dolyar? Ngayon, wala na itong silbi dahil wala na silang pambayad sa kuryente ng kanilang mansyon bukas.
“Elena… m-mag-usap tayo,” lumapit si Marco, pilit na hinahawakan ang kamay ko pero agad siyang hinarang ng aking mga bodyguard. “Hindi ko naman sinasadya ‘yun kanina. Alam mo namang mahal kita, ‘di ba? Sinusubukan lang din kita kung gaano ka katatag!”
Ngumiti ako nang may pait. “Subok? Sinampal niyo ako, tinapunan ng barya, at tinawag na basura sa harap ng maraming tao. Marco, ang katapatan ay hindi sinusubok sa pamamagitan ng pananakit. Ang katapatan ay nakikita sa kung paano mo itatrato ang isang tao kapag akala mo ay wala siyang maibibigay sa iyo.”
Ang Pagbawi ng Kapangyarihan
Kinuha ko ang aking mamahaling coat mula sa aking abogado at isinuot ito sa ibabaw ng aking maduming uniporme. Sa isang saglit, ang “katulong” ay naglaho at ang tunay na Reyna ng Industriya ang humarap sa kanila.
“Atty. Rivera, ituloy ang foreclosure sa lahat ng ari-arian ng pamilyang Santos at Mercado,” utos ko sa boses na puno ng awtoridad. “At ang lobby na ito? Ipasara niyo muna. Ayokong makakita ng mga taong walang modo sa loob ng hotel ko.”
“Hotel mo?!” sigaw ni Bianca, na ngayon ay umiiyak na sa galit at hiya.
“Oo, Bianca,” sagot ko habang dahan-dahang lumalakad palapit sa kanya. “Ang hotel na ito, ang kumpanyang pinagtatrabahuhan ng tatay mo, at maging ang subdivision kung saan kayo nakatira—lahat ‘yan ay nasa ilalim ng pangalan ko. Kaya simula ngayong gabi, wala na kayong matitirhan.”
Ang Huling Paalam
Tiningnan ko ang mga barya sa sahig na itinapon ni Marco kanina. Yumukod ako nang bahagya, pinulot ang isa, at inilagay ito sa palad ni Marco.
“Ayan, Marco. Pambili mo ng ticket pauwi sa probinsya niyo,” bulong ko sa kanyang tenga. “Dahil sa lungsod na ito, wala nang tatanggap sa iyo pagkatapos ng iskandalong ito.”
Lumingon ako sa mga guwardiya. “Ngayon, ilabas ang mga basurang ito. Gaya ng sabi ni Bianca kanina, ayaw kong may madungis sa lobby ko.”
Habang kinalakaladkad nina Bianca at Marco palabas ng lobby, ang mga taong kanina ay nagtatawanan ay ngayon ay nakayuko na sa takot. Alam nilang ang babaeng minaliit nila ang siyang may hawak ng kanilang mga karera.
“Madam Elena, saan po tayo susunod?” tanong ni Atty. Rivera.
“Sa opisina ng Daddy,” sagot ko habang pinapahid ang huling bakas ng putik sa aking mukha. “Tapos na ang laro. Oras na para linisin ang kumpanya mula sa mga taong tulad nila.”
Pumasok ako sa aking limousine at hindi na muling lumingon. Ang putik sa aking damit ay madaling labhan, pero ang dumi sa kanilang pagkatao ay habambuhay na nilang dadalhin.