
Nanahimik ang buong ballroom. Ang mga tawanan ay napalitan ng nakakangilong katahimikan nang makita nila ang dyamanteng brooch—ang Montenegro Star—na tanging ang tunay na tagapagmana lamang ng korporasyon ang may karapatang magsuot.
Nanginginig ang mga kamay ni Miguel habang nakatingin sa akin. “M-Madam Chairman? Elena… ikaw ang may-ari ng Montenegro Group? Pero… bakit ka nagtatrabaho bilang janitress?”
“Isang pagsubok, Miguel,” malamig kong sagot habang tinatanggap ang tisyu mula sa aking Chief Legal Officer para punasan ang natitirang sabaw sa aking braso. “Gusto kong makita kung sino ang mga taong may malasakit sa maliliit na empleyado. Gusto kong malaman kung ang CEO na iniluklok ko ay may pusong tao o isang halimaw na kumakapit lang sa kapangyarihan.”
Tumingin ako kay Isabella, na ngayon ay pilit na nagtatago sa likod ni Miguel. Ang kanyang matapang na mukha kanina ay napalitan ng purong takot.
“At ikaw, Isabella,” tawag ko sa kanya. “Ang sabi mo ay hindi sapat ang sampung taon kong sweldo para sa gown mo? Nagkakamali ka. Ang buong kumpanya na tinatahi ang telang suot mo ay pagmamay-ari ko rin. Mula sa segundong ito, blacklisted ka na sa lahat ng boutique at hotel sa ilalim ng Montenegro Group.”
“Elena, please! Mag-paliwanag ako!” Lumapit si Miguel at nagtangkang hawakan ang kamay ko, ngunit hinarangan siya ng aking mga security personnel. “Nagawa ko lang ‘yun dahil… dahil sa pressure ng mga kliyente! Mahal kita, Elena, alam mo ‘yan!”
Ngumiti ako nang may pait. “Mahal? Sinampal mo ang babaeng akala mo ay mahina at walang laban. Tinawag mo akong basura sa harap ng lahat. Kung ang pag-ibig mo ay nakadepende sa katayuan ng isang tao sa buhay, hindi mo deserve kahit ang tingin ko.”
Ang Pagbagsak ng Hari
Binalingan ko ang aking Chief Legal Officer. “Atty. Sanchez, ilabas ang dokumento.”
Iniharap ni Atty. Sanchez ang golden folder kay Miguel. “Mr. Miguel Dela Vega, base sa Section 12 ng iyong contract, ang Chairman ay may karapatang bawiin ang iyong posisyon sa oras na mapatunayan ang ‘gross misconduct’ at ‘unethical behavior.’ Dahil sa pananakit mo sa aming Chairman sa harap ng maraming saksi, epektibo sa oras na ito… fired ka na.“
“Hindi! Hindi niyo pwedeng gawin ‘to! Ako ang nagpalago ng kumpanyang ito!” sigaw ni Miguel, na tila nawawala na sa sarili.
“Correction,” paglilinaw ko. “Ang sistema at ang mga empleyadong minaliit mo ang nagpalago sa kumpanyang ito. Ikaw? Ikaw ay isa lamang mukhang ipinahiram ko. At ngayon, bawi na ang hiram.”
Lumingon ako sa mga empleyadong kanina ay nagvivideo sa akin. “Sa inyong lahat na tumawa at kumuha ng video… asahan ninyo ang tawag mula sa HR bukas. Ang Montenegro Group ay hindi nangangailangan ng mga taong walang prinsipyo.”
Ang Bagong Bukas
Iniwan ko silang tulala sa ballroom. Habang naglalakad ako palabas, narinig ko ang pagsusumamo ni Isabella at ang galit na sigaw ni Miguel, na ngayon ay sinisisi na ang kanyang fiancé sa pagkaka-vire niya. Isang gulo na sila mismo ang gumawa.
Pagdating ko sa penthouse ng gusali, sinalubong ako ng aking lolo, ang dating Chairman.
“Nahanap mo ba ang hinahanap mo, Elena?” tanong niya habang nakatingin sa ilaw ng lungsod.
“Opo, Lolo,” sagot ko. “Nahanap ko ang katotohanan. Minsan, kailangan mong bumaba sa pinakamababang pwesto para makita ang tunay na kulay ng mga taong nasa itaas.”
Tinanggal ko ang aking uniporme ng janitress at isinuot ang isang marangyang coat. Hindi na ako ang “pobreng Elena” na tinitiris ng lahat. Ako na ang bagong pinuno na alam ang bawat sulok ng kanyang kaharian—mula sa pinakamintid na sahig hanggang sa pinakamataas na opisina.
At bukas, sa unang araw ko bilang opisyal na Chairman, ang unang ipatutupad kong batas ay simple lang: Respeto para sa lahat, anuman ang suot na uniporme.