
Pagbalik ko sa mesa, ang hangin ay puno ng halakhak at usok ng shisha. Tumingin sa akin si Rami, ang kanyang mga mata ay nagniningning sa tagumpay. Akala niya ay kontrolado niya ang bawat galaw ko. Ang hindi niya alam, ang bawat tawa nila ay isa lamang pako sa kabaong ng kanilang reputasyon.
“Habibti, mukhang pagod ka na,” bulong ni Rami sa Ingles, habang hinahaplos ang aking buhok. “Gusto mo na bang umuwi?”
Sa Arabic, bumaling siya sa kanyang ama: “Kailangan ko na siyang iuwi. Masyado siyang boring kausap, para akong may dalang estatwa.”
Tumawa ang kanyang ama. “Dalhin mo na siya sa kwarto, Rami. Siguraduhin mo lang na pipirmahan niya ang power of attorney bukas. Kailangan natin ang access sa trust fund niya bago matapos ang buwan.”
Ngumiti ako nang napakalapad, ang aking pinakainosenteng ngiti. “Actually, Rami, I feel energized. Bakit hindi natin pag-usapan ang merger ng kumpanya niyo at ng pamilya ko ngayon? Narito naman ang lahat, hindi ba?”
Sandaling natahimik ang mesa. Nagkatinginan ang mag-ama. Hindi nila inaasahan na ako ang magbubukas ng paksa tungkol sa negosyo.
“Ngayon?” tanong ni Rami, pilit na tumatawa. “Masyadong teknikal ang mga terminolohiya, mahal ko. Baka malito ka lang.”
“Tignan mo ang tangang ito,” wika ni Rami sa kanyang ama sa Arabic. “Sabik na sabik siyang ibigay sa atin ang pera niya. Akala niya siguro ay regalo ito para sa kasal.”
“Hayaan mo siya,” sagot ng ama niya. “Ilabas mo na ang mga dokumento. Mas mabuting mapirmahan niya ito habang nakangiti pa siya.”
Ang Paglalatag ng Alas
Inilabas ni Rami ang isang folder mula sa kanyang briefcase. Sa ibabaw, nakasulat ang mga legal na termino sa Ingles na tila ba isang simpleng kasunduan sa pamumuhunan. Ngunit sa ilalim ng mga pahinang iyon, na nakasulat sa maliliit na Arabic na letra, ay ang paglilipat ng lahat ng ari-arian ng pamilya ko sa pangalan ng pamilya nila.
“Sign here, habibti,” sabi ni Rami, iniabot ang pluma. “Para ito sa kinabukasan nating dalawa.”
Tinitigan ko ang dokumento. Ang puso ko ay tumitibok nang mabilis, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa pananabik. Kinuha ko ang aking iPad mula sa bag at ipinatong ito sa mesa.
“Bago ko pirmahan ‘yan,” sabi ko sa isang boses na hindi na malambing at inosente, kundi malamig at matalim gaya ng itak. “Gusto ko munang iparinig sa inyo ang isang podcast.”
Pinindot ko ang Play.
Ang buong silid ay napuno ng boses ni Rami—ang kanyang panglalait sa akin, ang plano nilang pagnanakaw sa trust fund ko, at ang pagtawag sa akin na “Amerikanang tanga.” Isang oras na compilation ng lahat ng kanilang lihim na usapan sa loob ng anim na buwan.
Unti-unting nawala ang kulay sa mukha ni Rami. Ang kanyang ina ay nabitawan ang kanyang baso ng tsaa, na nabasag sa mamahaling sahig. Ang kanyang ama ay napatayo, ang mga kamao ay nakakuyom.
“A-Alexandra… ano ito?” nauutal na tanong ni Rami.
Tumingin ako sa kanya, at sa unang pagkakataon sa loob ng anim na buwan, nagsalita ako sa kanila gamit ang kanilang wika.
“Maazera, Rami. La’astu hamqa’a.” (Paumanhin, Rami. Hindi ako tanga.)
Ang kanilang mga panga ay nalaglag. Ang katahimikan sa silid ay nakakabingi.
Ang Pagbaligtad ng Tadhana
“Bihasa ako sa Arabic, Rami. Natuto ako sa Dubai, hindi lang para makipag-usap, kundi para makinig sa mga taong akala ay mas matalino sila sa akin,” wika ko, habang dahan-dahang itinitiklop ang folder na ibinigay niya.
“At tungkol sa merger?” Naglabas ako ng sarili kong dokumento. “Hindi ang pamilya ko ang sasapi sa inyo. Sa katunayan, binili na ng tatay ko ang lahat ng utang ng kumpanya niyo sa bangko kaninang alas-singko ng hapon. Sa madaling salita… ako na ang may-ari ng bahay na ito, ng kumpanya niyo, at maging ng mga sasakyang ginagamit niyo.”
“Hindi mo magagawa ito!” sigaw ng ama ni Rami, ang kanyang mukha ay naging kulay lila sa galit. “Ipapapatay kita!”
Bago pa man siya makahakbang, bumukas ang mga pinto ng dining room. Pumasok ang anim na tauhan ng National Security at ang mga abogado ng aking pamilya.
“Actually, General Mansour is a family friend,” ngiti ko. “At dahil ang lahat ng nirecord ko ay naglalaman din ng inyong pag-uusap tungkol sa money laundering at pag-iwas sa buwis… sa tingin ko, hindi ako ang dapat matakot.”
Lumapit ako kay Rami, na ngayon ay nakaluhod na sa sahig, tila hindi makapaniwala sa bilis ng mga pangyayari. Kinuha ko ang engagement ring na may malaking dyamante at inilagay ito sa loob ng kanyang baso ng wine.
“Salamat sa kape, Rami. Pero gaya ng sabi mo, mas gusto ko ang gawa ng makina kaysa sa gawa ng isang manloloko.”
Ang Huling Higanti
Habang kinakaladkad sila palabas ng kanilang sariling mansyon, lumingon ako sa nanay ni Rami na umiiyak at nagsusumamo sa akin sa Arabic.
“Sabi mo, masikip ang damit ko at mukha akong desperada?” tanong ko sa kanya. “Mas desperada ang hitsura ng taong walang matitirhan bukas. Don’t worry, padadalhan ko kayo ng kape sa kulungan. ‘Yung galing sa makina.”
Sumakay ako sa aking itim na sasakyan kung saan naghihintay ang aking driver. Kinuha ko ang aking phone at nag-type:
“Mission accomplished, Dad. I-upload na ang full audio sa international news. Let’s show them how the ‘clueless American’ plays the game.”
Pinaandar ang sasakyan, at sa salamin, nakita ko ang pagbagsak ng kahariang itinayo nila sa kasinungalingan. Wala na ang pobreng tupa. Ang lobo ay matagal nang nakaupo sa kanilang mesa, nakikinig, at naghihintay lang ng tamang pagkakataon para lumamon.