
“Atty. Santos, kanselahin mo ang lahat ng flight bookings ng dalawang ito. At mula sa segundong ito, harangan ninyo ang pagpasok nila sa kahit anong ari-arian, mall, o hotel na pagmamay-ari ng pamilya Cruz,” malamig kong utos habang pinapagpagan ko ang aking simpleng maong na pantalon.
Gulat na gulat ang manager ng airport at agad na sumunod sa aking utos. Sa isang pindot lang sa radyo nito, hinarangan na ng mga guwardiya ang daan nina Bianca at Donya Elena.
“Chloe! Ano itong ginagawa mo?! Wala kang karapatang gawin ito sa amin! Ako pa rin ang legal na asawa ng tatay mo!” Hiyaw ni Donya Elena, ang kanyang boses ay nanginginig sa galit at takot habang pilit na inaayos ang nagulo niyang Hermes bag.
“Legal na asawa?” Tumingin ako sa kanya nang diretso, walang bakas ng takot na madalas nilang makita sa akin noon. “Donya Elena, nakalimutan mo na yata na bago mamatay si Tatay, opisyal na niyang inihain ang annulment ninyo. At ang lahat ng perang ginagamit ninyo ngayon ay galing sa tiwala at pondo ng aking Lolo—pondo na ngayon ay pagmamay-ari ko na.”
“Hindi! Sinungaling ka! Bianca, tumawag ka ng abogado! Hindi natin pwedeng hayaan ang anak sa labas na ito na kunin ang lahat!” Sigaw ni Donya Elena kay Bianca, ngunit ang kanyang anak ay nakatitig lamang sa akin, tila hindi pa rin makapaniwala sa bilis ng mga pangyayari.
Si Bianca, na kanina lang ay buong-giting na pumunit ng aking ticket, ay unti-unting napaatras. Ang mga piraso ng pinunit niyang business class ticket ko ay nasa sahig pa rin, ngunit ngayon, tila mas mukhang basurang papel ang kanyang sariling pasaporte na hawak ng kanyang nanginginig na kamay.
“A-Atty. Santos, totoo ba ito? Hindi ba pwedeng mapag-usapan ito? Kami ang nag-alaga kay Chloe noong pumanaw si Tatay!” Pagsisinungaling ni Bianca, sinusubukang baguhin ang ihip ng hangin.
Natawa ako nang bahagya, isang mapait at malamig na tawa. “Nag-alaga? Ang ibig mo bang sabihin sa pag-alaga ay ang gawin akong katulong sa sarili naming mansyon? Ang pakainin ako ng mga tira-tira ninyo habang ikaw ay nagpapakasasa sa mga mamahaling gamit? O ang pagpilit sa akin na matulog sa madilim na bodega?”
Hindi nakapagsalita si Bianca. Ang mga kaibigan nilang mayayaman na kanina lang ay nakikisali sa pagtawa sa akin ay unti-unti nang lumalayo, nagbubulungan at nagtatago sa likod ng kanilang mga mamahaling maleta. Walang sinuman ang gustong makisali sa galit ng nag-iisang tagapagmana ng Cruz Shopping Mall Empire.
“Ma’am Chloe, handa na po ang inyong private jet sa runway. Naghihintay na po ang mga board of directors sa inyong pagdating sa opisina sa Maynila para sa pormal na pagpirma ng paglilipat ng kapangyarihan,” magalang na singit ni Atty. Santos.
“Salamat, Atty. Santos. Pakiayos na rin ang mga papeles para sa pagbawi ng mansyon sa Forbes Park. Gusto ko, pagbalik ko galing sa maikling biyahe ko, wala na akong makikitang bakas ng mga taong ito roon,” sabi ko habang naglalakad patungo sa pribadong pintuan ng lounge na patungo sa runway.
“Chloe! Pakiusap, huwag mong gawin ito! Saan kami titira?!” Pagmamakaawa ni Donya Elena. Lumuhod siya sa sahig ng VIP lounge, ang kanyang mamahaling duster ay nadumihan na, ngunit wala na akong pakialam. Ang mga luha niya ngayon ay walang halaga kumpara sa mga taon ng paghihirap na ipinaranas niya sa akin at sa aking yumaong ina.
“Ayan ang limang daang piso, Donya Elena,” sabi ko sabay hagis ng mga perang papel na itinapon niya sa mukha ko kanina. “Pamasahe ninyo pabalik sa kung saan man kayo nararapat. Huwag ninyong dungisan ang pangalan ng pamilya ko.”
Sumakay ako sa kotse na maghahatid sa akin sa naghihintay na pribadong eroplano. Mula sa bintana, nakita ko silang dalawa na pinalalayas ng mga airport security palabas ng VIP lounge habang pinagtitinginan ng maraming tao. Ang kanilang mga mamahaling maleta ay iniwan sa gilid ng daan.
Isang buwan ang mabilis na lumipas matapos ang insidenteng iyon sa paliparan.
Ngayon, nakaupo na ako sa pinakamalaking opisina sa tuktok ng Cruz Tower sa Bonifacio Global City. Ang aking simpleng maong ay napalitan na ng isang napakagarang business suit na gawa ng sikat na mananahi sa Italya. Sa harap ko ay ang mga ulat ng bilyon-bilyong kita ng aming mga shopping mall sa buong bansa. Ako na ang bagong mukha ng tagumpay.
Habang tinitingnan ko ang mga papeles, kumatok ang aking sekretaryo. “Ma’am Chloe, nasa labas po si Bianca. Isang linggo na po siyang pabalik-balik dito, nagmamakaawa na makausap kayo. Sabi ng security, pinalayas na raw po sila sa kanilang inuupahang apartment at wala na silang pambayad sa ospital ng kanyang ina na kasalukuyang may sakit.”
Ipinatong ko ang aking mamahaling pluma at sumandal sa aking upuan. Isang mapaglarong ngiti ang sumilay sa aking mga labi habang naaalala ko ang bawat detalye ng kanilang ginawa sa akin.
“Papasukin mo siya,” utos ko sa aking sekretaryo, habang inihahanda ko ang isang dokumento na alam kong tuluyang magtatapos sa laban na sila ang nagsimula.