
Ang ulan ay patuloy na bumubuhos nang napakalakas, ngunit ang lamig na nadarama ko kanina ay biglang napalitan ng isang naglalagablab na init sa aking dibdib. Ang tunog ng kulog ay tila naging background music sa biglang pagbaligtad ng mundo ng pamilya Santos.
Si Doña Remedios, na kanina lang ay parang reyna kung makatapak sa aking pagkatao, ay nakaluhod na ngayon sa mismong putikan kung saan niya itinapon ang valise ng aking ina. Ang kanyang mamahaling alahas ay nawalan ng kislap sa ilalim ng ilaw ng Rolls-Royce ng aking kuya. Si Juancho naman ay parang estatwa na unt-unting nilalamon ng takot, habang ang kanyang kabit na si Bianca ay dahan-dahang bumibitiw sa kanyang braso, sinusubukang lumayo upang hindi madamay.
“K-Kuya Gabriel…” bulong ko, habang nakasandal sa kanyang matatag na dibdib. Ang mga luha ko ay malayang umagos, hindi na dahil sa sakit, kundi dahil sa wakas, tapos na ang aking pagtitiis.
“Hush, Katrina. Nandito na si Kuya. Walang sinuman ang muling sasaktan ang prinsesa ng pamilya Mendoza,” malamig ngunit puno ng pagmamahal na sabi ni Gabriel.
Inalis niya ang kanyang mamahaling trench coat at maingat na ibinalot ito sa aking basang-basa na katawan. Pagkatapos, tumayo siya nang buong kasanayan at awtoridad. Ang gintong baston niya ay kumatok sa semento, isang tunog na nagpatakbo ng kilabot sa lahat ng nakikinig.
“Mga bouncer! Dalhin agad ang Donya sa pinakamagarang Suite ng ICU ngayon din! Kung may mangyaring masama sa kanya, sisiguraduhin kong hindi lang ang lisensya ninyo ang mawawala, kundi ang kalayaan ninyo!” sigaw ni Gabriel sa mga direktor at doktor ng St. Luke’s na nakatayo sa likod niya, nanginginig sa takot.
“O-Opo, Chairman Mendoza! Agad po!” sagot ng Chief of Hospital, na agad na nag-utos sa mga nars na buhatin ang aking ina nang may labis na pag-iingat, na tila ba siya ay gawa sa mamahaling kristal.
Nang maihatid ang aking ina sa loob, hinarap ni Gabriel ang pamilya Santos. Ang kanyang mga mata, na kilala sa mundo ng negosyo bilang walang awa, ay nakatutok ngayon kay Juancho.
“Sir Gabriel… pakiusap, magpaliwanag po kami,” nauutal na singit ni Juancho, habang sumusubok na humakbang patungo sa akin. “H-Hindi ko po alam na kapatid niyo si Katrina. Mahal ko po siya! Nagkaroon lang kami ng hindi pagkakaunawaan dahil sa stress sa negosyo—”
“Mahal?” Isang mapait na tawa ang kumawala sa aking mga labi habang nakatayo ako sa tabi ng aking kuya. “Juancho, tatlong taon akong nagsilbi sa inyo. Tiniis ko ang bawat sampal ng nanay mo, ang bawat pag-alipusta na parang katulong ako sa sarili nating bahay. At kanina lang, handa mo akong iwan sa gitna ng bagyo habang ang nanay ko ay nag-aagaw-buhay! Iyan ba ang kahulugan ng mahal para sa’yo?”
“Katrina, irog ko, patawarin mo ako… Si Mama lang naman ang may gusto nito!” pagmamakaawa ni Juancho, na ngayon ay tuluyan nang lumuhod sa harap ko, hinahawakan ang dulo ng coat na suot ko.
Bago ko pa siya matadyakan, isang bodyguard ni Gabriel ang marahas na humawak sa balikat ni Juancho at itinulak siya pabalik sa putikan.
“Huwag mong hawakan ang kapatid ko gamit ang marurumi mong kamay,” malamig na utos ni Gabriel. Lumingon siya sa kanyang head ng legal team, si Atty. Jose, na agad na lumapit dala ang isang briefcase na hindi nababasa ng ulan.
Ang Pagbagsak ng Imperyong Santos
“Atty. Jose, basahin mo ang kasalukuyang estado ng Santos Realty and Development Corporation,” utos ni Gabriel.
Inayos ng abogado ang kanyang salamin at binuklat ang isang tablet. “Chairman, tatlong minuto ang nakalipas, matapos ninyong pirmahan ang pagbili sa St. Luke’s Medical Center, iniutos ko rin sa ating brokerage firm na i-dump ang lahat ng shares ng Santos Realty sa stock market. Kasabay nito, ang Mendoza Shipping Lines ay opisyal nang nagkansela ng lahat ng kontrata ng transportasyon para sa kanilang mga construction materials sa buong Asya.”
Napatayo si Doña Remedios mula sa pagkakaluhod, ang kanyang mukha ay parang papel sa kaputian. “H-Hindi maaari! Ang mga proyekto namin sa labas ng bansa… nakasalalay sa mga barko ninyo!”
“Ngayon, hindi na,” patuloy ni Atty. Jose. “Dahil sa biglang pagbawi ng tiwala ng Mendoza Group, ang mga bangko tulad ng BDO at BPI ay nagdeklara na rin ng ‘cross-default’ sa lahat ng inyong mga loan. Sa madaling salita, sa loob ng susunod na labindalawang oras, ang pamilya Santos ay opisyal nang bangkarote. Lahat ng inyong ari-arian, kabilang ang inyong mansyon sa Forbes Park, ay isasailalim sa foreclosure.”
“A-Anong sabi mo?!” Histerikal na sumigaw si Bianca, ang kabit ni Juancho. “Juancho! Akala ko ba ay ligtas ang kumpanya ninyo?! Kaya nga ako sumama sa’yo dahil sa kontrata natin sa lupa!”
“Tsk, tsk, tsk. Miss Bianca, kung ako sa’yo, mas aalalayin ko ang sarili kong pamilya,” nakangiting sabi ni Atty. Jose kay Bianca. “Ang pamilya mo na nagmamay-ari ng real estate ay isa sa mga pangunahing guarantor ng utang ng pamilya Santos. Dahil bumagsak sila, madadamay ang kumpanya ng mga magulang mo. Bukas, sabay-sabay kayong mawawalan ng yaman.”
Napasigaw sa gulat si Bianca. Tumingin siya kay Juancho nang may labis na pagkasuklam, at nang walang sabi-sabi ay sinampal niya ito nang napakalakas bago tumakbo patungo sa kanyang sariling sasakyan, iniwan ang pamilya Santos sa kanilang pagkawasak.
Ang Pag-amin sa Kasalanan
Ngayong mag-isa na lang sina Doña Remedios at Juancho, ang kanilang dating mapang-aping aura ay tuluyan nang naglaho. Sila ngayon ang mukhang mga hampaslupa na basang-basa ng ulan at nagmamakaawa para sa kanilang buhay.
“Katrina… anak,” pilit na paglalambing ni Doña Remedios, habang gumagapang sa putikan patungo sa aking mga paa. “Patawarin mo si Mama… Nabigla lang ako kanina dahil sa mga bayarin sa ospital. Alam mo namang mahal kita na parang tunay na anak, ‘di ba? Juancho, pakiusap, sabihin mo sa asawa mo!”
Tiningnan ko siya nang may matinding pagkapoot. “Huwag mo akong matawag-tawag na anak, Doña Remedios. Ang tunay kong ina ay nasa loob ngayon, lumalaban para sa kanyang buhay dahil sa kawalan ninyo ng puso. Noong itinapon ninyo ang kanyang valise sa kalsada, itinapon ninyo na rin ang huling pagkakataon na kaawaan ko kayo.”
Kinuha ko ang lumang valise ng aking ina mula sa putikan. Pinunasan ko ang dumi nito nang may pag-iingat. Ito ang valise na naglalaman ng mga lumang larawan namin bago ako nagrebelde at umalis ng Davao. Ito ang natitirang kayamanan ng aking ina, na binalewala ng mga Santos.
“Juancho,” tawag ko sa aking asawa.
Tumingala siya sa akin, may pag-asa sa kanyang mga mata. “Katrina…?”
“Bukas na bukas, hindi annulment ang pipirmahan ko. Kundi isang kaso ng Concubinage, Economic Abuse, at Psychological Violence sa ilalim ng RA 9262,” malamig kong pahayag. “At para sa’yo, Doña Remedios, sasampahan kita ng kasong Frustrated Murder dahil sa sapilitang pagpapatalsik sa isang pasyenteng nasa ICU sa gitna ng kalamidad. Titiyakin ng aking kuya na ang pinakamahusay na abogado sa bansa ang hahawak ng kasong ito. Walang piyansa. Walang areglo.”
“H-Hindi! Huwag, pakiusap!” iyak ni Juancho, habang hinahampas ang semento sa desperasyon. “Masisira ang buhay ko! Mapupunta ako sa kulungan!”
“Diyan ka naman talaga nararapat, Juancho. Sa madilim at malamig na lugar, eksakto sa kung paano mo ako iniwan gabi-gabi habang kasama mo ang mga babae mo,” sagot ko.
Ang Bagong Bukas ng mga Mendoza
Lumingon si Gabriel sa kanyang mga bodyguard. “Ilayo ang mga basurang ito sa harap ng aking ospital. Kung mananatili sila rito pagkatapos ng limang minuto, i-demolish ang kanilang sasakyan.”
Agad na binuhat ng mga armadong bodyguard sina Juancho at Doña Remedios at itinapon sila sa labas ng gate ng ospital, kung saan patuloy silang umiiyak at nagmamakaawa sa ilalim ng malakas na ulan. Ang kanilang karangyaan, kapangyarihan, at kayabangan ay tuluyan nang nalunod sa baha ng kanilang sariling kasakiman.
Inakbayan ako muli ni Kuya Gabriel at dahan-dahan kaming naglakad pabalik sa loob ng St. Luke’s Medical Center. Ang mga staff, doktor, at nars ay nakahanay sa lobby, lahat sila ay nakayuko bilang paggalang sa bagong may-ari ng ospital at sa kanyang kapatid.
Pumasok kami sa pinakamalaking VIP Luxury Suite kung saan inilipat ang aking ina. Ang mga makabagong makina ay nakakabit na sa kanya, at ang kanyang kondisyon ay unt-unti nang nagiging matatag sa tulong ng mga pinakamagagaling na cardiologist sa bansa.
Lumapit ako sa kanyang kama at hinawakan ang kanyang mainit na kamay. “Ma… ligtas na po tayo. Nandito na si Kuya. Hindi na tayo kailanman magiging dukha sa paningin ng iba.”
Lumapit si Gabriel sa amin at humalik sa noo ng aking ina, bago humarap sa akin na may malambot na ngiti. “Katrina, sapat na ang tatlong taon na pagtatago mo. Ang pamilya Mendoza sa Davao ay matagal nang naghihintay sa iyong pagbabalik. Mula ngayon, ikaw na ang tatayong Vice-Chairwoman ng Mendoza Shipping Lines.”
Tumingin ako sa labas ng bintana, kung saan ang bagyo ay unt-unti nang humuhupa at ang unang sinag ng umaga ay nagsisimula nang sumilay. Ang aking napunit na puso at ang mga luhang pumatak sa putikan ay naging pataba lamang para sa aking muling pagbangon.
Ang pamilya Santos ay naging isang madilim na bahagi na lamang ng aking nakaraan. Ngayon, ako ay hindi na si Katrina na isang api at minalit na manugang. Ako si Katrina Mendoza—ang nag-iisang prinsesa ng pinakamakapangyarihang pamilya sa timog, at walang sinumang bagyo o mapang-aping tao ang makakayang magpabagsak sa akin muli.