
“Oo, Juancho. Ako ang nag-iisang anak at tagapagmana ni Don Eduardo Ayala. Ang babaeng tinawag ninyong hampaslupa, ang asawang itinapon ninyo sa gilid ng kalsada na parang basura,” ang malamig kong sagot na pumutol sa huling hibla ng lakas ng pamilya Lorenzo.
Ang katahimikan sa paligid ay naging binalot ng matinding takot, tanging ang tunog na lang ng malakas na buhos ng ulan ang naririnig. Si Donya Teresa ay halos mawalan ng balanse, napahawak siya sa braso ni Chloe na ngayon ay putlang-putla na rin at hindi makapaniwala sa kanyang nakikita. Ang pamilyang ilang minuto lang ang nakalilipas ay nangingisay sa kakatawa habang nagtatapon ng maruming tubig sa akin ay mukhang mga basang sisiw na nanginginig sa takot sa harap ng pinakamakapangyarihang tao sa bansa.
“A-Angelica… h-hindi ko alam… patawarin mo ako, mahal ko…” nauutal na lumapit si Juancho, sinusubukang abutin ang aking kamay, ngunit bago pa man siya makahakbang ng dalawa ay apat na armadong bodyguard ni Don Eduardo ang agad na humarang sa kanyang harapan, itinas ang kanilang mga sopistikadong sandata.
“Huwag mong hahawakan ang anak ko kung ayaw mong mawala ang mga kamay mo, Lorenzo,” ang baritonong boses ng aking ama ay umalingawngaw nang may pambihirang awtoridad. Tumingin si Don Eduardo sa kanyang chief of security. “Ihanda ang pinakamabilis na medical team ng Ayala Medical Center. Dalhin ang aking mga apo sa VIP presidential suite ngayon din. Siguraduhing ligtas sila.”
“Masusunod po, Don Eduardo,” sagot ng bodyguard bago mabilis na sumakay sa isa sa mga itim na armored car at humarurot paalis upang iligtas ang aking mga anak.
Nakahinga ako nang maluwag, ngunit ang galit sa aking puso ay lalong nag-alab. Tumingin ako sa aking ama. “Papa, pakiusap, samahan mo muna ako sa loob ng ospital. Gusto kong makasigurong ligtas ang mga anak ko. Ngunit pagkatapos nito… ibagsak mo ang pamilyang ito.”
“Kahit ano ang hilingin mo, aking prinsesa. Ang lahat ng kumpanyang hawak ng pamilya Lorenzo ay mawawala bago sumikat ang araw bukas,” seryosong pangako ni Don Eduardo habang inaalalayan ako papasok sa kanyang marangyang sasakyan.
“Angelica! Pakiusap! Huwag mong gawin ito! Mag-asawa tayo!” Hysterical na sumigaw si Juancho, sinusubukang habulin ang sasakyan habang umiiyak sa ilalim ng ulan, ngunit marahas siyang itinulak ng mga bodyguard patungo sa basang kalsada—eksaktong kung saan ako nakaluhod kanina.
Dalawang linggo ang mabilis na lumipas.
Sa loob ng penthouse ng Ayala Tower sa Makati, nakatayo ako sa harap ng malaking glass window, nakatingin sa naglalakihang mga gusali sa ibaba. Maikli na ang aking buhok ngayon, nakasuot ng isang mamahaling puting designer suit mula sa Chanel, at may suot na dyamanteng kuwintas na simbolo ng aking tunay na estado. Wala na ang mahina, marupok, at api-apihang si Angelica. Ang nakatayo ngayon ay si Angelica Ayala, ang Head ng Ayala Global Holdings.
Bumukas ang pinto ng aking opisina at pumasok ang aking sekretarya na si Atty. Santos, kasunod ang aking dalawang anak na sina Miguel at Gabriel. Maayos na ang kanilang kalusugan, mapuputi, at nakasuot ng mga mamahaling damit.
“Mommy!” Sabay nilang yakap sa aking mga binti.
“Kamusta ang mga prinsipe ko?” Ngumiti ako nang matamis at hinalikan sila sa noo. “Atty. Santos, pakihatid muna sila sa play area. At pagkatapos… papasukin mo na ang mga bisita nating galing sa dumi.”
“Masusunod po, Ma’am,” sagot ng abogado.
Pagkaalis ng mga bata, ang aking mukha ay agad na nabalutan ng yelo. Umupo ako sa aking executive chair, pinagkurus ang aking mga binti, at naghintay.
Bumukas muli ang pinto. Pumasok sina Juancho, Donya Teresa, at Chloe. Ngunit malayo na sila sa marangyang hitsura nila noon. Si Donya Teresa ay mukhang tumanda nang sampung taon, gusot-gusot ang damit, at bakas ang puyat. Si Chloe naman ay wala nang mamahaling alahas at bagsak ang balikat. Si Juancho ay halos hindi makatingin nang diretso sa akin, puno ng kahihiyan at panghihinayang ang kanyang mga mata.
Sa loob ng dalawang linggo, ginamit ng aking ama ang lahat ng koneksyon ng pamilya Ayala. Lahat ng bangko ay kinansela ang loan ng Lorenzo Enterprises. Ang mga supplier nila ay nag-pull out, at ang mga ari-arian nila, kabilang ang mansyon sa Forbes Park, ay kinumpiska dahil sa biglaang pagka-bankrupt. Maging ang pamilya ni Chloe ay binitawan siya matapos silang pagbantaan ng aking ama na idadamay sa pagbagsak.
“M-Magandang umaga, Angelica… o dapat ko bang sabihing, Ma’am Ayala?” Ang boses ni Donya Teresa ay nanginginig, dahan-dahang lumalapit sa aking mesa na tila ba natatakot na baka bigla ko siyang ipatapon sa bintana.
Hindi ko sila sinagot. Ipinagpatuloy ko lang ang pag-inom ng aking mamahaling tsaa, hinahayaan silang mamatay sa matinding tensyon sa loob ng silid.
“Angelica, pakiusap…” Lumuhod si Juancho sa harap ng aking mesa, umiiyak at nagmamakaawa. “Nagkamali ako. Nabulag ako ni Chloe. Siya ang umakit sa akin at nagtulak sa akin na iwan ka! Pero ikaw ang tunay kong mahal, Angelica. Isipin mo ang mga anak natin… kailangan nila ng buong pamilya. Handa akong maging mabuting ama ngayon!”
“Isang mabuting ama?” Isang mapait at malakas na tawa ang pinakawalan ko na umalingawngaw sa buong silid. “Juancho, noong nakaluhod ako sa ilalim ng ulan habang nag-aagaw-buhay ang mga anak mo, nasaan ang pagiging ama mo? Sinabi mo pa na kung hindi ako tanga, bakit ko hinayaang magkasakit ang mga bata! Ngayon, may kapal ka pa ng mukha na gamitin sila para isalba ang sarili mo?”
“Angelica, parang awa mo na sa isang matanda,” sumingit si Donya Teresa, tuluyan na ring lumuhod sa sahig habang humahagulgol. “Patawarin mo ako sa pagtapon ng maruming tubig sa iyo. Handa akong maging katulong mo sa bahay na ito, basta huwag mo lang kaming hayaang matulog sa kalsada! Wala na kaming makain, Angelica…”
Tiningnan ko si Chloe na nakatayo lang sa gilid, tahimik na umiiyak habang nakayuko. “At ikaw, Chloe? Noong nasa balkonahe ka, ang lakas ng tawa mo habang tinatawag akong basurera, ‘di ba? Nasaan na ang tapang mo ngayon?”
“P-Patawad, Angelica… p-patawad…” bulong ni Chloe habang nanginginig ang buong katawan.
Inilabas ko ang isang makapal na folder mula sa aking drawer at inihagis ito sa sahig, diretso sa harap ng mukha ni Juancho.
“Ano ito?” Tanong ni Juancho habang binubuksan ang folder nang nanginginig ang mga kamay.
“Iyan ang mga dokumento ng inyong tuluyang pagbagsak,” malamig kong paliwanag. “Binili ko na ang lahat ng natitirang utang ninyo. Ang ibig sabihin, ako na ang may-ari ng bawat sentimo na utang ninyo sa mundong ito. At may bonus pa—Atty. Santos ay naghain na ng kasong Child Neglect at Economic Abuse laban sa iyo, Juancho. Sa laki ng danyos na hinihingi ko, hinding-hindi ka makakalabas ng kulungan habang-buhay.”
“H-Hindi! Hindi mo maaaring gawin ito! Asawa mo ako!” Sigaw ni Juancho, sinubukang tumayo upang hawakan ako, ngunit agad siyang pinaluhod pabalik ng aking mga bodyguard, itinulak ang kanyang mukha sa sahig.
“Kasal tayo sa huwad na dokumento, Juancho. Nalaman ng mga tauhan ko na hindi mo ipinarehistro ang kasal natin noon dahil plano mo talagang pakasalan si Chloe para sa pera ng pamilya niya,” pambubunyag ko na nagpabagsak sa huling pag-asa ng lalaki. “Kaya sa batas, wala kang kahit anong karapatan sa akin, lalo na sa mga anak ko.”
Humarap ako kay Donya Teresa. “At para sa iyo, Donya Teresa… dahil paborito mo ang maruming tubig, ibibigay ko sa iyo ang nararapat na tirahan. May inihanda akong maliit na barung-barong sa tabi ng isang maruming estero sa Maynila. Doon kayo tumira ni Chloe. Tingnan natin kung gaano kalakas ang tawa ninyo habang naliligat sa baha at amoy ng basura araw-araw.”
“Huwag, Angelica! Parang awa mo na! Mamamatay ako doon!” Sigaw ni Donya Teresa habang hinahampas ang sahig sa sobrang desperasyon.
“Iyan ang naramdaman ko noong itinaboy ninyo ako, Teresa. Ang kaibahan lang, ako ay may dalang mga may-sakit na bata, habang kayo ay may dalang mga maitim na budhi,” malamig kong sagot.
Ikinumpas ko ang aking kamay sa aking mga bodyguard. “Ilabas na ang mga basurang ‘yan sa aking opisina. At tawagan ang pulisya para sunduin si Juancho Lorenzo.”
“Angelica! Patawad! Angelica!” Ang mga pasigaw na pagmamakaawa ni Juancho at ang mga pag-iyak nina Donya Teresa at Chloe ay unt-unting nawala habang marahas silang kinaladkad ng mga security guard palabas ng mansyon ng Ayala Tower. Ang kanilang mga tinig ay napalitan ng katahimikan ng tagumpay.
Bumukas ang pinto sa gilid at pumasok si Don Eduardo, may hawak na dalawang baso ng mamahaling champagne. Iniabot niya sa akin ang isa at ngumiti nang may labis na pagmamalaki.
“Ipinakita mo sa kanila kung sino ang tunay na may-ari ng bagyo, Angelica,” sabi ng aking ama.
Inihampas ko nang bahagya ang aking baso sa kanyang baso. “Natutunan ko sa pinakamagaling, Papa. Mula ngayon, wala nang sinumang makakapagpaluha sa akin o sa mga anak ko.”
Tumingin ako muli sa bintana, sa malawak na kalangitan ng Maynila. Ang ulan ay tuluyan nang tumigil at ang araw ay nagsisimula nang sumikat nang napakaliwanag. Ang aking madilim na nakaraan sa kamay ng mga Lorenzo ay tuluyan nang ibinaon ng baha, at ang aking bagong buhay bilang nag-iisang Reyna ng Ayala Group ay opisyal nang nagsisimula.