
“…at tungkol naman sa lihim na matagal niyo nang itinago,” pagpapatuloy ko, habang ang aking boses ay naging kasing lamig ng yelo, pumutol sa natitirang hangin sa loob ng marangyang bulwagan. Wala na ang amoy-kusina at mahinang Maria na maaari nilang tapakan. Ang nakatayo sa harap nila ngayon ay si Maria Lopez, ang nag-iisang tagapagmana ng pinakamalaking imperyo ng asukal sa buong bansa.
Nanginginig ang mga kamay ni Donya Corazon habang binubuksan ang maliit na sobre. Nang makuha niya ang mga papel sa loob, ang kanyang mga mata ay nanlaki sa matinding gulat, at ang kanyang labi ay nangatal habang ang kanyang mukha ay nawalan ng kulay, naging kasingputi ng papel.
“H-Hindi… Paano mo nalaman ito?!” tili ni Donya Corazon, ang kanyang boses na dati ay puno ng kayabangan ay napalitan ng purong takot.
“Ano ‘yan, Ma?” tanong ni Ricardo, na ngayon ay lumapit sa kanyang ina, sinusubukang silipin ang nilalaman ng mga papel.
Agad kong kinuha ang isa pang kopya ng dokumento mula sa aking bulsa at ipinakita ito sa lahat ng mga bisita at kamag-anak na naroroon. “Iyan ang opisyal na audit at forensic report ng Santos Group. Limang taon na ang nakakaraan, noong bago mo pa ako piliting pakasalan ang anak mo, Donya Corazon, ang kumpanya niyo ay baon na sa utang at malapit nang magsara dahil sa iyong lihim na pagsusugal at paglustay ng kumpanya.”
Nagkaroon ng malakas na bulungan sa buong bulwagan. Ang mga kamag-anak na kanina lang ay nakikitawa sa akin ay ngayon ay tumitingin na kay Donya Corazon nang may pagdududa at pandidiri.
“At alam niyo ba kung paano nailigtas ang Santos Group?” Naglakad ako palapit kay Ricardo, na ngayon ay parang tuod na hindi makagalaw. “Isang misteryosong pondo mula sa ‘Lopez Foundation’ ang pumasok para bayaran ang lahat ng utang niyo. Ang aking lolo—ang lalaking ang kaarawan ay binastos niyo ngayong gabi—ang nagbigay ng perang iyon bilang regalo sa akin dahil akala ko ay mahal mo ako, Ricardo. Pero ang totoo, ginamit niyo lang ang pera ng pamilya ko habang itinuturing niyo akong parang basura sa bahay na ito!”
“M-Maria… patawarin mo ako. Hindi ko alam…” nauutal na sabi ni Ricardo. Sinubukan niyang hawakan ang aking kamay, ngunit agad siyang hinarangan ng tatlong naglalakihang bodyguard na naka-barong.
“Hindi mo alam dahil masyado kang abala sa pakikipag-flirt sa bestfriend mo!” Tumingin ako kay Sofia, na ngayon ay dahan-dahang umaatras patungo sa pinto. “At ikaw, Sofia… Ang kumpanya ng tatay mo na ipinagmamalaki mo? Ang Lopez Group ang may hawak ng pitumpung porsyento ng inyong mga share. Kanina lang, bago ko pa sabihin sa inyong buksan ang TV, tinawagan ko na ang aking lolo para kanselahin ang lahat ng kontrata sa pamilya mo. Bukas na bukas, ang pamilya mo naman ang mamamalimos sa kalsada.”
Napaupo si Sofia sa sahig, umiiyak at nagmamakaawa, ngunit walang sinuman sa mga bodyguard ko ang lumingon sa kanya.
Humarap muli ako kay Ricardo at sa kanyang ina. “Ayon sa hawak kong dokumento mula sa aking abogado, ang mansyong ito at ang lahat ng lupain ng mga Santos ay opisyal nang nailipat sa aking pangalan bilang kabayaran sa lahat ng pondong ninakaw niyo sa pamilya ko sa loob ng limang taon. Kaya ngayon… kayo ang walang kwenta. Kayo ang walang kahit isang sentimo.”
Kinuha ko ang aking simpleng bag, tiningnan ang tirang kanin na nakakalat pa rin sa sahig, at ngumiti nang mapait. “Ricardo, pirmahan mo ang divorce papers na ipadala ng aking abogado bukas. At para sa inyong dalawa ni Donya Corazon… mayroon kayong tatlong minuto para lumayas sa bahay KO.”
Sumunod ako sa aking mga bodyguard palabas ng mansyon, kung saan ang ingay ng helicopter ay naghihintay para ibalik ako sa aking tunay na kaharian. Ang limang taon ng pagtitiis at pagpapanggap ay tapos na. Ang Maria na api ay nanatili sa maruming sahig, at ang nagbabalik ngayon ay ang Reyna ng mga Lopez na handang bawiin ang lahat ng sa kanya.