
“…at tungkol naman sa ‘biyaya’ na dala ni Angela,” pagpapatuloy ko, habang ang boses ko ay umalingawngaw sa buong marangyang bulwagan. Wala na ang takot. Wala na ang hikbi. Ang tanging natira ay ang malamig at makapangyarihang boses ng isang tunay na Galvez.
Inagaw ko ang folder mula kay Atty. Ramos at binuksan ito sa harap mismo ng mukha ni Jun at Angela.
“Basahin mo ito, Jun. Basahin mo nang malinaw para magising ka sa kahangalan mo,” utos ko habang ibinabagsak ang mga papel sa kanyang dibdib.
Nanginginig ang mga kamay ni Jun habang binabasa ang unang pahina. Ang kanyang mga mata ay nanlaki, at ang kanyang hininga ay tila nabitawan nang makita ang opisyal na selyo ng Galvez Medical Center—ang pinakamalaking network ng mga ospital sa bansa na pagmamay-ari ng aking pamilya.
“A-Ano ito? Hindi… Hindi ito totoo!” sigaw ni Jun, ang kanyang boses ay napuno ng matinding takot at kalituhan. Tumingin siya kay Angela na ngayon ay unti-unti nang nanginginig at pabalik-balik ang tingin sa pintuan, naghahanap ng matatakasan.
“Buntis si Angela, Jun. Totoo ‘yan,” malamig kong panimula, habang naglalakad ako pabalik-balik sa harap nila. “Pero ang bata sa sinapupunan niya? Hindi sa iyo. Ayon sa DNA at fertility profiling na ginawa sa klinika namin kung saan siya nagpapakonsulta nang palihim—na lingid sa kaalaman niyo ay pagmamay-ari ko pala—tatlong buwan na siyang buntis. At ang ama? Si Marco. Ang sarili mong pinsan at kasosyo sa negosyo na madalas mong iwanan kasama niya kapag may business trip ka.”
“H-Hindi! Jun, nagsisinungaling siya! Inggit lang si Maria dahil baog siya at hindi ka niya mabigyan ng anak!” hiyaw ni Angela, habang sinusubukan niyang hawakan ang braso ni Jun. Ngunit sa pagkakataong ito, itinulak siya ni Jun nang napakalakas dahilan upang mapaupo siya sa sahig, katabi ng mga butil ng kanin na itinapon sa akin kanina.
“At para sa kaalaman niyo…” Humarap ako sa mga marangyang bisita na ngayon ay bulungan nang bulungan at abala sa pagkuha ng video gamit ang kanilang mga mamahaling telepono. “Limang taon akong nanahimik at nagtiis sa pamilyang ito. Sumailalim ako sa lahat ng pagsusuri bago tayo ikasal, Jun. At ako ay sandaang porsyentong malusog. Ang may problema ay ikaw. Ikaw ang baog, Jun. At nalaman ‘yan ng ina mo tatlong taon na ang nakakaraan base sa medical check-up mo, pero pinili niyang itago at isisi ang lahat sa akin para hindi masira ang reputasyon ng pamilya niyo!”
Sa sandaling iyon, si Donya Isabella na nakahandusay sa sahig matapos mawalan ng malay ay dahan-dahang nagkamalay, ngunit nang marinig niya ang aking mga salita, muli siyang napaiyak nang histerikal. “H-Huwag… Maria, parang awa mo na… Huwag mong sirain ang anak ko…”
“Masyado nang huli, Donya Isabella,” malamig kong sabi. “Noong ibinuhos niyo ang kanin sa mukha ko at itinuring akong mas mababa pa sa aso, hindi niyo naisip ang salitang ‘awa’. Ngayong gabi, sisingilin ko kayo sa bawat luha at bawat patak ng pawis na ibinigay ko para sa pamilyang ito.”
Lumapit si Atty. Ramos sa akin at nag-abot ng isa pang panulat. “Ms. Maria, ang paglipat ng lahat ng ari-arian ng Santos Holdings sa ilalim ng iyong pangalan ay tapos na. Ang kailangan na lang natin ay ang iyong pirma sa kasunduan ng kumpiska.”
Kinuha ko ang panulat at mabilis na ipinatong ang aking lagda sa dokumento. Pagkatapos ay itinapon ko ang divorce papers na ibinigay sa akin ni Jun kanina sa kanyang mukha.
“Ayan ang pirma ko, Jun. Malaya ka na. Malaya ka nang maging pulubi kasama ang kabet mo at ang magiging anak ng pinsan mo,” sabi ko na may halong pang-uuyam.
“Maria… Patawarin mo ako… Nagkamali ako, Maria! Isipin mo ang limang taon nating pagsasama!” Lumuhod si Jun sa aking harapan, gumagapang habang sinusubukang hawakan ang dulo ng aking damit, ngunit agad siyang hinarangan ng dalawang naglalakihang bodyguard ng pamilyang Galvez.
“Ang limang taon na iyon ay isang bangungot, Jun. At ngayon, gising na ako,” tugon ko.
“Atty. Ramos, simulan na ang pagpapatalsik,” utos ko habang naglalakad ako patungo sa malaking pinto ng hall.
“Masusunod po, Ms. Galvez,” sagot ng abogado. Humarap siya sa mga pulis at mga tauhan ng korte na naghihintay sa labas. “Ipatupad ang agarang pagpapatalsik. Lahat ng gamit, sasakyan, at maging ang mansyong ito ay selyado na ng Galvez Empire. Mayroon lamang silang limang minuto para lumabas nang walang dinadalang kahit ano maliban sa damit na suot nila.”
Nagsimulang magkagulo ang mga bisita at nag-unahang lumabas ng mansyon upang hindi madamay sa iskandalo. Habang ang pamilya Santos naman—si Jun, ang kanyang ina na si Donya Isabella na inaalalayan ng mga katulong, at si Angela—ay sapilitang kinaladkad ng mga awtoridad palabas ng bahay, diretso sa madilim at malamig na kalsada.
Pinihit ko ang aking katawan at sumakay sa naghihintay na Rolls-Royce sa tapat ng pinto. Sa loob ng sasakyan, nakaupo ang aking ama, si Don Roberto Galvez, na may hawak na baso ng mamahaling alak. Tumingin siya sa akin na may pagmamalaki sa kanyang mga mata.
“Tapos na ang pagsubok mo, anak. Napatunayan mo nang hindi ka dumedepende sa yaman ko, at nakita mo na rin ang tunay na kulay ng mga taong pinagkatiwalaan mo,” sabi ng aking ama habang hinahawakan ang aking kamay.
“Opo, Papa. Salamat sa paghihintay,” sagot ko habang pinapanood mula sa bintana ang unti-unting paglayo ng mansyon ng mga Santos, kung saan sila ngayon ay nakatayo sa ilalim ng ulan, umiiyak at nagsisisi sa kanilang mga ginawa.
Ang Maria na inaapi, tinataponan ng pagkain, at tinatawag na walang silbi ay tuluyan nang namatay sa gabing ito. At sa pag-andar ng sasakyang ito patungo sa aming palasyo, isang bagong pinuno ang isinilang—si Maria Galvez, ang nag-iisang reyna ng Galvez Empire.