
“…at tungkol naman sa ‘pagbubuntis’ ni Celine,” pagpapatuloy ko, habang ang boses ko na dati ay puno ng takot at pagmamakaawa ay napalitan ng isang malamig at makapangyarihang tono. Tinitigan ko si Celine, na ngayon ay unti-unti nang nawawalan ng kulay ang mukha, habang ang kanyang kamay ay nanginginig na nakahawak sa kanyang tiyan.
Inilapag ko ang isang de-kalidad na folder na may gintong selyo ng Imperial Medical Center sa ibabaw ng mamahaling lamesang gawa sa narra—ang lamesang dati ay hindi ko man lang pwedeng hawakan ayon kay Donya Remedios.
“B-Ano ‘yan? Huwag mong ibahin ang usapan, Maria! Buntis ako sa anak ni Dante! Ako ang magdadala ng tagapagmana ng pamilyang ito!” Histerikal na sumigaw si Celine, ngunit ang kanyang mata ay pabalik-balik sa dokumentong hawak ko.
“Buksan mo, Dante,” utos ko sa aking asawa. O mas magandang sabihin, sa lalaking naging asawa ko sa loob ng limang taon ng pagpapanggap. “Tingnan mo kung anong uri ng ‘tagapagmana’ ang ipinagmamalaki mo.”
Nanginginig ang mga kamay ni Dante nang kunin niya ang folder. Sa unang pahina pa lang, ang mga mata niya ay nanlaki at halos lumuwa sa gulat. Ito ang opisyal na medical at fertility record ni Celine mula sa pinakamalaking ospital na pagmamay-ari ng aking pamilya, kasama ang isang komprehensiyong DNA prenatal test.
“C-Celine… ano ‘to?” Nauutal na tanong ni Dante, ang kanyang boses ay napuno ng galit at kalituhan. “Hindi ka buntis? At ang pekeng record na ipinakita mo sa akin… galing sa isang pekeng klinika? At mas higit sa lahat… bago mo pa gawin ang pekeng pagbubuntis na ito, may regular kang transaksyon sa isang lalaki… sa kapatid ko?!”
“Ano?!” Ang sigaw ni Donya Remedios ay umalingawngaw sa buong sala. Agad niyang inagaw ang papel mula sa kamay ng kanyang anak. “Pekeng pagbubuntis?! Celine, ipaliwanag mo ito! Akala ko ba ay magkakaroon na ako ng apo?!”
Napaluhod si Celine sa maruming sahig, eksakto sa lugar kung saan itinapon ni Donya Remedios ang kanin kanina. Ang kanyang marangyang kasuotan at makapal na make-up ay hindi na maitago ang labis na takot. “Dante, makinig ka sa akin! Ginawa ko lang ‘yan dahil mahal kita! Dahil gusto kong pakasalan mo ako at iwan ang baog na babaeng ‘yan!”
“Huwag mong tawaging baog ang anak ko, ikaw na aborsyonista ng katotohanan!”
Isang malakas at baritonong boses ang nanggaling sa pintuan. Pumasok ang aking ama, si Don Alejandro Imperial, ang natatanging pinuno ng Imperial Finance at ang hari ng industriya ng pagbabangko sa buong Asya. Sa likod niya ay ang dalawampung armadong bodyguard na nakasuot ng itim na suit, na agad na pumalibot sa buong sala ng pamilyang San Jose.
“A-Atty. Santos… Don Alejandro…” Bulong ni Donya Remedios na tila ba nakakita ng multo. Ang pamilyang San Jose ay isang maliit na kumpanya lamang ng konstruksyon na umaasa sa mga pautang mula sa mga bangko. Ang makaharap ang isang Imperial ay katulad ng pagharap sa mismong batas ng ekonomiya.
Lumapit ang aking ama sa akin. Nang makita niya ang sisa ng kanin sa aking buhok at ang basang mantsa ng luha sa aking pisngi, ang kanyang mga mata ay nag-alab sa matinding galit. Kinuha niya ang kanyang mamahaling panyo at dahan-dahang pinunasan ang aking mukha.
“Patawarin mo ako, Maria. Kung alam ko lang na ganito ang gagawin ng mga hampaslupang ito sa aking nag-iisang prinsesa, hindi ko sana hinayaang magpatuloy ang huling hiling ng iyong lolo,” malungkot ngunit puno ng pagmamahal na sabi ng aking ama.
“Ayos lang po, Papa. Ang limang taon na ibinigay ko sa kanila ay sapat na para patunayan na walang halaga ang katapatan sa mga taong ang sinasamba lang ay salapi,” sagot ko habang itinataas ko ang aking ulo nang may dignidad.
Humarap ang aking ama kay Dante at kay Donya Remedios, na ngayon ay kapwa nakaluhod na rin sa sahig dahil sa bigat ng aura ng aking ama.
“Kayo…” Ang boses ni Don Alejandro ay parang kulog. “Pinakain niyo ang anak ko ng tirang kanin sa sahig? Tinawag niyo siyang baog? Para sa inyong kaalaman, si Maria ay sumailalim sa kumpletong medical check-up bago ang inyong kasal, at siya ay perpektong malusog. Ang may problema sa pagpaparami ay ang baog mong anak, Remedios! At dahil sa labis mong kayabangan, itinago mo ang medical record ni Dante para lang isisi ang lahat sa aking anak!”
Napatingin si Dante sa kanyang ina, ang kanyang mundo ay tuluyan nang nagiba. “Mama… totoo ba? Ako… ako ang hindi pwedeng magkaanak?”
Hindi makasagot si Donya Remedios. Umiyak na lang siya nang malakas at sumubsob sa paa ng aking ama. “Don Alejandro, parang awa niyo na! Nagkamali kami! Hindi namin alam na si Maria ay inyong anak! Kung alam lang namin, ituturing namin siyang reyna sa bahay na ito!”
“Masyado nang huli, Donya Remedios,” malamig kong sabi habang nakatingin sa kanila mula sa itaas. “Ang paggalang ay ibinibigay sa tao, anuman ang kanyang katayuan sa buhay, hindi dahil sa kanyang yaman o apelyido. Kung kaya niyong ituring na aso ang isang mahirap na babae, hindi niyo karapat-dapat na maranasan ang yaman ng isang Imperial.”
Tumingin ako kay Atty. Santos, ang aming punong abogado. “Atty. Santos, simulan na ang proseso.”
“Masusunod, Nona Maria,” sagot ng abogado habang binubuksan ang isa pang case. “Ayon sa utos ng Imperial Finance, ang lahat ng pautang ng San Jose Construction mula sa limang malalaking bangko sa bansa ay opisyal nang kinansela at idineklarang ‘default’ dahil sa paglabag sa mga tuntunin ng kredito. Lahat ng inyong ari-arian—ang mansyong ito, ang mga sasakyan niyo, at ang mga accounts niyo sa bangko—ay opisyal nang nakumpiska ng Imperial Finance simula nitong nakaraang oras.”
“H-Huwag! Parang awa niyo na! Ang kumpanya ko… ang buhay ko!” Sigaw ni Dante habang gumagapang patungo sa aking mga paa. “Maria, patawarin mo ako! Limang taon tayong nagsama! Mahal kita, Maria! Nagawa ko lang ‘yun dahil sa panggigipit ni Mama at Celine!”
Inilayo ko ang aking paa bago pa man niya ito mahawakan. “Noong humihingi ako ng pambili ng gamot para sa nanay ko, Dante, nasaan ang pagmamahal mo? Noong pinapanood mo ang nanay mo na itapon ang pagkain sa sahig at pilitin akong kainin ‘yun, nasaan ang limang taon na sinasabi mo? Ang nanay ko na sinasabi mong palamunin… siya ang personal na yaya ko noong bata pa ako na nag-alaga sa akin, at siya ay kasalukuyan nang inilipat sa pinakamahusay na ospital sa Amerika sa ilalim ng pangangalaga ng pamilyang Imperial.”
Humarap ako sa mga bodyguard. “Ilabas ang mga gamit ko na dinala ko noong pumasok ako sa bahay na ito. Isang lumang maleta at ilang simpleng damit. Ang lahat ng bagay na binili gamit ang pera ng mga San Jose… iwanan niyo rito. At sila? Mayroon silang sampung minuto para umalis sa aking mansyon.”
“A-Anong ibig mong sabihin, Maria?” Tanong ni Donya Remedios habang nanginginig ang buong katawan.
“Ang mansyong ito ay binili ng aking ama limang taon na ang nakakaraan sa ilalim ng isang anonymous trust, at ipinahiram lang sa inyo para sa inyong negosyo. Kaya sa madaling salita… pinalayas niyo ako sa sarili kong bahay,” sagot ko nang may mapait na ngiti. “Ngayon, oras na para maranasan niyo kung paano matulog sa gilid ng kalsada.”
Pumasok ang mga tauhan ng sheriff at mga pulis na may dalang eviction notice. Sa harap ng kanilang mga kaibigan at mga kapitbahay na ngayon ay nag-uusisa na sa labas ng gate, isa-isang kinaladkad palabas si Dante, Donya Remedios, at si Celine. Ang kanilang mga sigaw ng pagmamakaawa at pagsisisi ay napawi sa tunog ng malakas na ulan sa labas.
Sumakay ako sa Rolls-Royce kasama ang aking ama. Habang dahan-dahang umandar ang sasakyan palayo sa mansyon, tiningnan ko ang aking sarili sa salamin. Ang limang taon ng pagsubok ay natapos na. Ang Maria na mahina, api, at laging umiiyak ay naiwan na sa maruming sahig ng bahay na iyon.
Ngayon, ako na muli si Maria Imperial, ang nag-iisang tagapagmana ng pinakamayamang pamilya, at sisiguraduhin kong ang bawat luhang pumatak mula sa aking mga mata ay babayaran ng aking mga kaaway ng buong buhay nilang pagsisisi.