
“Ang iyong panahon ay tapos na, Althea. Akala mo ba ay ikaw lang ang may hawak ng alas?” Ang boses na iyon ay galing kay Mateo, ang panganay na kapatid ni Gabriel na sampung taon nang nawawala at idineklara nang patay.
Napahinto ako. Ang buong silid ay tila bumaon sa katahimikan. Si Don Teodoro ay napatingala rin, ang kanyang mukha na kanina ay puno ng pagsisisi ay napalitan ng matinding takot. “Mateo?” bulong ng matanda.
Mula sa anino ng engrandeng hagdanan ng Manila Hotel, lumitaw ang isang lalaking may pilat sa mukha, suot ang isang itim na trench coat. Hindi siya ang Mateo na nakilala ko noong bata pa ako—ang mahiyaing pintor. Ang lalaking nasa harap ko ngayon ay may aura ng isang taong nanggaling sa impiyerno at nagustuhan ang init doon.
“Gabriel, Nicole… napakagulo ninyo,” wika ni Mateo habang dahan-dahang lumalapit. Tumingin siya kay Don Teodoro. “Dad, tumayo ka riyan. Nakakahiya ang posisyon mo para sa isang Del Rosario.”
Lumingon siya sa akin at ang kanyang mga mata ay nanunuot. “Althea, ang kumpanya ng lolo mo? Ang kumpanyang sinasabi mong pag-aari mo? Binili ko na ang lahat ng utang niyon sa international market. Sa madaling salita, ako na ang may-ari ng iyong legacy.”
Napatawa ako nang mahina, isang tawang puno ng pangungutya. “Mateo, akala mo ba ay hindi ko alam na buhay ka? Akala mo ba ay ang pilat na iyan ay nakuha mo sa isang aksidente? Alam nating dalawa na ikaw ang nag-utos na pekein ang DNA results ni Gabriel para mapabilis ang pagbagsak niya, para makuha mo ang lahat.”
Napatigil si Mateo. Ang kanyang ngiti ay naglaho.
Ang Pagbabalik ng Tunay na Reyna
Itinaas ko ang aking kamay at agad na pumasok ang isang pangkat ng mga lalaking naka-amerikana. Hindi sila basta security—sila ang mga board members ng Global Genesis, ang pinakamalaking investment firm sa Asya na walang nakakaalam kung sino ang nagmamay-ari.
“Mateo, binili mo ang mga utang ko? Salamat,” sabi ko habang iniabot sa akin ng aking abogado ang isang tablet. “Dahil ang kumpanyang ginamit mo para bilhin ang utang ko ay isang shell company na lihim na pag-aari ng Global Genesis. At ang Global Genesis? Ako ang Chairman.”
Ang mukha ni Mateo ay naging abo. Si Gabriel naman ay tila isang rebulto na hindi na makahinga sa dami ng rebelasyong nangyayari.
“Don Teodoro,” tawag ko sa matanda. “Salamat sa pagluhod. Pero alam nating dalawa na ginawa mo lang iyon dahil natatakot kang mabunyag ang ginawa ninyong paglustay sa pondo ng lolo ko noong mamatay siya. Huwag kang mag-alala, hindi ko kayo ipakukulong… pa.”
Hinarap ko si Gabriel at si Nicole. “Gabriel, ang kambal na ito? Hindi sila Del Rosario. Dahil sa oras na ito, tinatanggalan ko sila ng iyong apelyido. Sila ay mga Montecillo—ang apelyidong kinalimutan ninyo dahil akala ninyo ay mahirap lang kami.”
Ang Pagbagsak ng mga Del Rosario
“Althea, please! Huwag mong gawin ito! Saan kami pupunta?” sigaw ni Nicole, na kanina ay napaka-tapang pero ngayon ay halos gumapang na sa sahig.
“Sa lugar kung saan ninyo ako gustong itapon,” sagot ko. “Security, ilabas ang mga basurang ito. At siguraduhin ninyong wala silang madadala kahit isang sinturon na binili gamit ang pera ko.”
Habang kinaladkad si Gabriel, Mateo, at Nicole palabas ng ballroom sa harap ng lahat ng matataas na tao sa lipunan, naramdaman ko ang bigat ng korona sa aking ulo. Ngunit bago pa man ako makahakbang palabas kasama ang aking mga anak, lumapit sa akin si Don Teodoro.
“Ma’am Althea… bakit? Bakit mo hinayaang umabot sa ganito?” tanong ng matanda habang umiiyak.
“Dahil gusto kong maramdaman ninyo ang pakiramdam ng mawalan ng lahat sa gitna ng inyong pinaka-marangyang sandali,” malamig kong sagot. “Ang paghihiganti ay isang putahe na masarap ihain kapag ang lahat ay nanonood.”
Ang Bagong Bukas
Lumabas ako ng Manila Hotel na taas-noo. Ang mga bata ay mahimbing na natutulog sa kanilang mga mamahaling stroller, walang malay na ang kanilang ina ay katatapos lang magpabagsak ng isang imperyo.
Sumakay ako sa aking naghihintay na limousine. Pag-upo ko, binuksan ko ang isang lihim na envelope na iniwan ng aking lolo bago siya pumanaw.
“Althea, kapag nabasa mo ito, ibig sabihin ay nakuha mo na ang hustisya. Pero mag-ingat ka, dahil ang pamilya Del Rosario ay may isang sikretong hindi ko naisulat sa mga papeles. Isang sikretong nasa loob ng vault ng mansyong ipinasangla mo…”
Napangiti ako. Ang gabi ay bata pa, at ang laro ay tila nagsisimula pa lamang.
“Manong, sa mansyon tayo,” utos ko sa driver. “May kailangan pa tayong tapusin.”
Ang huling nakita ng mga tao sa Manila Hotel ay ang pag-alis ng isang babaeng akala nila ay “squatter” lang, ngunit ang totoo ay siya ang humahawak sa mga tali ng kanilang kapalaran. Ang pangalang Althea Montecillo ay hindi na kailanman malilimutan, at ang pamilya Del Rosario ay naging isang madilim na bahagi na lamang ng kasaysayan.
Wala nang Gabriel, wala nang Nicole, at wala nang Mateo na makakahadlang sa aking pagbangon. Ako ang tunay na amo, at ang buong mundo ay nasa ilalim na ng aking mga paa.