Binuksan niya ang kanyang mga labi, ngunit sa isang iglap, walang mga salita ang lumabas. Ang kanyang dibdib ay bumagsak nang labis, na parang ang bawat hininga ay nagdulot sa kanya ng sakit. Ang mga tao sa paligid niya ay huminga ng hininga — walang nangahas na magsalita.
Sa wakas, bumulong siya sa isang nasirang tinig: “Siya … binisita niya ako sa isang panaginip kagabi … ”
Isang malambot na murmur ang dumaan sa karamihan. Kinuha ng biyenan ang kanyang braso, nanginginig ang kanyang mga daliri: “Ano ang sinabi niya? Anak, sabihin mo sa akin! ”

Ipinikit niya ang kanyang mga mata, na parang sinusubukan na alalahanin ang bawat salita: “Umiiyak siya … katulad ngayon. Sinabi niya na malamig siya … at natakot … at mayroong isang bagay na hindi pa namin nagawa … ”
Ang matandang lalaki na nagsalita nang mas maaga ay lumapit nang dahan-dahan. Ang kanyang tinig ay kalmado, ngunit matatag: “May mga bagay na kinalimutan ng buhay … ngunit ang mga patay ay hindi maaaring palayain. ”
Ang batang biyuda ay tumango, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na kumapit sa mga kamao: “Sinabi niya … ang sanggol … ”
Sa mga salitang iyon, isang malamig na katahimikan ang nahulog sa bakuran. Ang ulan ay nagsimulang mahulog nang mas mahirap, na parang naramdaman ng langit ang pag-igting. “Ang sanggol? ” bumulong ang biyenan, ang kanyang mga mata ay may pagkabigla.
Napalunok siya ng husto: “Sinabi nila na ang sanggol ay hindi nakaligtas … ngunit hindi siya naniniwala. Sinabi niya … narinig niya ang sigaw ng sanggol. Ilang sandali lang … ”
Ang ilang mga kababaihan sa karamihan ay sumaklaw sa kanilang mga bibig. Ang biyenan, na tahimik hanggang ngayon, sa wakas ay nagsalita: “Imposible iyon … kinumpirma ito ng doktor. ”
Ngunit dahan-dahang inalog ng pastor ang kanyang ulo: “Minsan may mga pagkakamali … o mga bagay na hindi natin maintindihan. Kung ang kanyang kaluluwa ay hindi makahanap ng pahinga, dapat nating pakinggan. ”
Ang biyenan ay tumayo nang walang pag-aatubili, ang kanyang mga mata na puno ng pagpapasiya: “Buksan nang lubusan ang kabaong. ”
Sa mga nag-aalangan na kamay, itinaas pa ng mga kalalakihan ang takip at tinanggal ito nang buo. Ang katawan ng batang babae ay nakahiga pa rin, ang kanyang mukha ay maputla ngunit mapayapa — maliban sa mga bakas ng luha.
“Suriin … lahat, ” sinabi ng matanda.
Ang isa sa mga kalalakihan ay maingat na sumandal. Nag-atubili siya sa una, pagkatapos ay dahan-dahang inilipat ang kanyang kamay patungo sa tiyan ng babae — ang lugar kung saan magiging sanggol.
Bigla, hinila niya ang kanyang kamay, ang kanyang mga mata ay malawak na may pagkabigla: “Maghintay … May naramdaman ako … ”
“Ano? ” maraming tinig ang nagtanong nang sabay-sabay. “A … kilusan. Napaka malabo, ngunit … Sumusumpa ako na naramdaman ko ito! ”
Halos gumuho ang biyenan, ngunit suportado siya ng pastor: “Manatiling kalmado. Kailangan nating siguraduhin. ”
Ang isa pang tao ay lumapit nang mas malapit, sa oras na ito nang may higit na pag-iingat. Dinala niya ang kanyang tainga malapit sa tiyan ng babae, huminga. Ang ilang segundo ay naramdaman tulad ng isang kawalang-hanggan. Pagkatapos — “May naririnig ako! ”
Ang karamihan ng tao ay sumabog sa pagsigaw at pagkalito. “Imposible yan! ” “Paano ito magiging? ” “Tumawag ng isang doktor! ”
Tumalon ang batang balo, ang kanyang puso ay tumatalo nang ligaw: “Nag-aaksaya tayo ng oras! Dalhin mo siya sa ospital — ngayon! ”
Nang walang karagdagang mga katanungan, mabilis na isinara ng mga kalalakihan ang kabaong, ngunit sa oras na ito — nang walang anumang pagsisikap — madali nila itong itinaas. Ang matandang lalaki ay bumulong nang mahina: “Ayaw niyang pumunta … dahil hindi siya nag-iisa. ”
Ang ulan ay patuloy na bumabagsak habang nagmamadali sila sa pinakamalapit na klinika. Ang mga gulong ng kotse ay sumipa ng putik, at walang nagsalita — bawat tao na nakulong sa kanilang sariling mga saloobin at takot.
Sa ospital, namagitan agad ang mga doktor. Nang marinig nila ang sitwasyon, tumingin sila nang walang pag-aalinlangan sa una, ngunit ang pagkadali sa mga tinig ng pamilya ay nakakumbinsi sa kanila na kumilos nang mabilis.
Ang mga minuto ay naging oras. Ang pamilya ay nakaupo sa waiting room — tahimik, panahunan. Ang biyenan ay nanalangin nang walang tigil, magkasama ang kanyang mga kamay. Ang binata ay sumandal laban sa dingding, walang laman ang kanyang mga mata, na parang na-trap sa pagitan ng pag-asa at kawalan ng pag-asa.
Pagkatapos, sa wakas, isang doktor ang dumating pasulong. Ang kanyang mukha ay seryoso, ngunit may iba pang bagay na masyadong — kawalan ng pakiramdam. “Sino ang asawa ng pasyente? ” tinanong niya. “Ako … Ako, ” sinabi ng binata, sumulong.
Tiningnan siya ng doktor ng ilang sandali bago sabihin nang dahan-dahan: “Ito ang isa sa mga hindi pangkaraniwang kaso na nakita ko … ” Ang silid ay namatay na tahimik. “May … buhay pa rin. ”
Ang biyenan ay humihikbi, ang kanyang kamay sa kanyang bibig. “Ang sanggol —” nagsimula ang binata, ang paglabag sa boses niya. “Ang sanggol ay buhay, ” sinabi ng doktor.
Sa isang iglap, walang lumipat. Pagkatapos ang biyenan ay lumuhod, ang luha ay dumadaloy sa kanyang mga pisngi: “Salamat … salamat! ”
Ngunit itinaas ng doktor ang kanyang kamay, seryoso ang kanyang pagpapahayag: “Ang ina … ginagawa namin ang lahat ng aming makakaya. ” Ang kagalakan ay agad na halo-halong may takot.
Makalipas ang mga oras, may ibang doktor na lumabas. Sa oras na ito ay may malambot na ngiti sa kanyang mukha. “Siya ay matatag, ” aniya. “Tila siya ay nasa isang malalim na koma — hindi patay. Dinala mo lang siya sa oras. ”
Ang binata ay nawalan ng hininga, ang kanyang mga tuhod ay halos nagbibigay daan: “Siya … ay buhay? ” Tumango ang doktor.
Ang biyenan ay sumigaw, ngunit sa oras na ito sila ay luha ng pag-asa: “Alam ko … Alam kong hindi lang siya aalis nang hindi nagpaalam … ”
Pagkaraan ng ilang araw, sa isang tahimik na silid ng ospital, dahan-dahang binuksan ng binata ang kanyang mga mata. Ang unang bagay na nakita niya ay ang kanyang asawa — exhausted, ngunit nakangiti, na may luha sa kanyang mga mata. “Bumalik ka … ” bumulong siya. Mahina siyang ngumiti: “Narinig ko ang iyong tinig … tinawag mo ako … ”
Binuksan ang pintuan, at ang biyenan ay pumasok, na may hawak na isang maliit na bundle sa kanyang mga bisig. “May isang taong naghihintay sa iyo, ” mahina ang sinabi niya.
Nang makita ng batang babae ang sanggol, ang kanyang mga mata ay napuno ng luha — ngunit sa oras na ito sila ay luha ng kagalakan. Inabot niya ang kanyang mga bisig, at habang ang sanggol ay malumanay na inilagay sa kanyang kandungan, ang mundo ay tumayo pa rin ng ilang sandali.
Ang anino ng kamatayan ay nawala ang — na inilagay ng ilaw ng isang bagong simula. At malalim sa kanyang puso, alam niya: Hindi lamang ito himala … Gustung-gusto na tumanggi na palayain.