Noong pinalayas ako ng guwardiya sa gate ng unibersidad dahil “mukha akong pulubi,” nagtawanan ang mga estudyante sa harap ko. Hindi ako nagsalita, tahimik lang akong umalis dala ang luma kong bag. Pero makalipas ang 4 na taon, bumalik ako sa parehong lugar… habang pinapalakpakan ng lahat.
Pawis na pawis ako habang nakatayo sa harap ng gate.
“Estudyante ka ba talaga?” tanong ng guwardiya, nakakunot ang noo.
“Bawal pumasok ang hindi maayos ang suot.”
Napatingin ako sa sarili ko.
Kupas na polo. Lumang sapatos. Balo na halos mapunit na.
“Opo,” mahina kong sagot.
“Scholar po ako.”
“Bumalik ka na lang kapag mukha ka nang estudyante.”
Hindi na ako nakipagtalo.
Umupo ako sa gilid ng kalsada.
At doon ako umiyak… hindi dahil sa kahihiyan, kundi sa galit.
Pero sa araw na iyon, may ipinangako ako—
“Magtatagumpay ako. Kahit gaano kahirap.”
Simula noon, halos hindi na ako natulog.
Nagtrabaho ako sa karinderya sa umaga… nag-aaral sa gabi.
Minsan, naglalakad ako ng dalawang oras papunta sa campus para makatipid.
“Bakit mo ginagawa ‘to?” tanong ng kaibigan kong si Paolo.
“Pwede ka namang sumuko.”
“Dahil wala akong ibang choice.”
May mga gabing gutom ako.
May mga araw na gusto ko nang tumigil.
Pero tuwing maiisip ko ang gate na iyon… ang mga tawanan…
Lumipas ang apat na taon.
Hindi na ako yung batang pinagtawanan dati.
“Summa Cum Laude… Juan Dela Cruz.”
Tahimik ang unang segundo.
Malakas na palakpakan ang umalingawngaw sa buong auditorium.
Paglabas ko ng stage, may lumapit sa akin.
Ngunit iba na ang tingin niya sa akin.
“Pasensya na, iho…” mahina niyang sabi.
“Mali ako.”
“Okay lang po,” sagot ko.
Dahil alam kong… hindi na mahalaga ang nakaraan.
Habang papalabas ako ng gate—
Napansin ko ang isang batang estudyante.
Parehong-pareho sa dati kong itsura.
At bago ko siya tulungan… may tumawag sa pangalan ko mula sa likod—
Isang boses na magpapabago sa direksyon ng buhay ko magpakailanman.