Noong pinalayas ako ng guwardiya sa gate ng unibersidad dahil “mukha akong pulubi,” nagtawanan ang mga estudyante sa harap ko. Hindi ako nagsalita, tahimik lang akong umalis dala ang luma kong bag. Pero makalipas ang 4 na taon, bumalik ako sa parehong lugar… habang pinapalakpakan ng lahat.

Noong pinalayas ako ng guwardiya sa gate ng unibersidad dahil “mukha akong pulubi,” nagtawanan ang mga estudyante sa harap ko. Hindi ako nagsalita, tahimik lang akong umalis dala ang luma kong bag. Pero makalipas ang 4 na taon, bumalik ako sa parehong lugar… habang pinapalakpakan ng lahat.
Mainit ang araw noon.
Pawis na pawis ako habang nakatayo sa harap ng gate.
“Estudyante ka ba talaga?” tanong ng guwardiya, nakakunot ang noo.
“Bawal pumasok ang hindi maayos ang suot.”
Napatingin ako sa sarili ko.
Kupas na polo. Lumang sapatos. Balo na halos mapunit na.
“Opo,” mahina kong sagot.
“Scholar po ako.”
Ngunit natawa lang siya.
“Bumalik ka na lang kapag mukha ka nang estudyante.”
Hindi na ako nakipagtalo.
Umupo ako sa gilid ng kalsada.
At doon ako umiyak… hindi dahil sa kahihiyan, kundi sa galit.
Sa sarili ko.
Sa sitwasyon ko.
Pero sa araw na iyon, may ipinangako ako—
“Magtatagumpay ako. Kahit gaano kahirap.”
Simula noon, halos hindi na ako natulog.
Nagtrabaho ako sa karinderya sa umaga… nag-aaral sa gabi.
Minsan, naglalakad ako ng dalawang oras papunta sa campus para makatipid.
“Bakit mo ginagawa ‘to?” tanong ng kaibigan kong si Paolo.
“Pwede ka namang sumuko.”
Ngumiti ako.
“Dahil wala akong ibang choice.”
May mga gabing gutom ako.
May mga araw na gusto ko nang tumigil.
Pero tuwing maiisip ko ang gate na iyon… ang mga tawanan…
Lalo akong lumalaban.
Lumipas ang apat na taon.
Dumating ang graduation.
Naka-toga ako.
Malinis. Maayos.
Hindi na ako yung batang pinagtawanan dati.
Tinawag ang pangalan ko.
“Summa Cum Laude… Juan Dela Cruz.”
Tahimik ang unang segundo.
Pagkatapos—
Malakas na palakpakan ang umalingawngaw sa buong auditorium.
Paglabas ko ng stage, may lumapit sa akin.
Napangiti ako.
Ang guwardiya.
Pareho pa rin siya.
Ngunit iba na ang tingin niya sa akin.
“Pasensya na, iho…” mahina niyang sabi.
“Mali ako.”
Ngumiti ako.
“Okay lang po,” sagot ko.
Dahil alam kong… hindi na mahalaga ang nakaraan.
Habang papalabas ako ng gate—
Napansin ko ang isang batang estudyante.
Parehong-pareho sa dati kong itsura.
Pinagtatawanan.
Tinaboy.
Huminto ako.
Lumapit.
At bago ko siya tulungan… may tumawag sa pangalan ko mula sa likod—
Isang boses na magpapabago sa direksyon ng buhay ko magpakailanman.

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *