“Mommy, pinapanood ako ni Tiya Elena.
Natigas si Monica. Biglang lumingon si Dario sa kabaong. Ipinikit ko ang aking mga mata sa oras lamang at hinawakan ang aking hininga hanggang sa masunog ang aking baga.
“Huwag makipag-usap ng walang kapararakan, Nico, ” bumulong siya.

“Oo, nakikita niya ako, ” iginiit ng batang lalaki. “Binuksan niya ito dito. ”
Naramdaman ko ang kanyang maliit na punto ng daliri patungo sa slit.
Nagkaroon ng isang mabigat na katahimikan na kahit na ang aking ina ay tumigil sa pagdarasal.
“Sinasabi ng mga bata ang lahat, ” Nagbulung-bulungan si Darío, ngunit sumabog ang boses niya.
Narinig ko ang papalapit na ang kanyang mga yapak.
Ang bawat takong ni Monica laban sa sahig ay tulad ng isang martilyo sa aking ulo. Ang waks mula sa mga kandila at ang matamis na pabango ay nakabukas ang aking tiyan. Pinilit ko ang aking sarili na manatiling hindi gumagalaw, kahit na ang isang pang sa aking dibdib ay hiniling sa akin na umupo nang bigla at guluhin silang dalawa.
Ang takip ay na-creaked.
Isang kamay ang nagtulak nito nang bahagya. Marami pang ilaw ang pumasok sa crack. Itinago ko ang aking mga mata, nananalangin sa kauna-unahang pagkakataon sa mga taon na hindi nila mapapansin ang panginginig sa aking mga eyelashes.
“Kita n’yo? ” Sinabi ni Monica, mas malapit, huminga sa akin. “Pareho ito. ”
Katumbas.
Para bang isang bagay na ako.
“Sinabi ko sa iyo, ” Sumagot si Darius. “Huminahon. ”
Pagkatapos ay hinawakan niya ang aking leeg.
Nais niyang suriin na ang chain ay wala na doon.
Ang ugnay na iyon ay nag-apoy ng isang galit na galit kaya masigla na halos ibigay ito sa akin. Nais kong kagatin ang kanyang mga daliri. Nais kong buksan ang aking mga mata at makita siyang lunukin ang kanyang mukha bilang isang perpektong biyuda.
Ngunit pinagsama ko ito.
Dahil kung na-droga nila ako, gisingin mo ako ng buhay at plano upang mangolekta ng aking seguro, natapos din nila ang trabaho doon.
Nanalangin muli ang aking ina, mas malakas, halos sumigaw ng mga hiwaga, at may nagtanong sa kape. Sa labas ng isang aso na naka-bark. Ang buhay ay nagpatuloy na parang walang nangyari habang natutunan ko, nakahiga sa aking sariling kabaong, na maaari kang patayin bago ka mailibing.
Ibinaba ni Darío ang kanyang tinig.
“Sa gabi ay dadalhin nila siya nang direkta sa libing ng bahay at maaga bukas sa sementeryo. Manatili ng ilang higit pang oras at iyon na.
“Ayaw kong pumunta, ” Sinabi ni Monica. “Hindi ko siya makita kapag ibinaba nila siya.
“Well, alamin, ” siya ay lumabo. “Ginawa namin ang pinakamasama.
Ang pinakamasama.
Hinawakan ko ang aking mga ngipin nang husto na nakaramdam ako ng dugo sa aking gum.
Nandoon pa rin si Nico.
Alam ko dahil naamoy ko ang kanyang strawberry popsicle.
Pagkatapos, tahimik, na parang nakikipag-usap siya sa akin at hindi sa kanila, sinabi niya:
“Auntie, kung buhay ka, kumurap. ”
Halos masira ako nito.
Ang batang iyon ay ang tanging malinis na bagay sa buong bulok na silid. Nais kong gawin ito. Nais kong buksan ang isang mata at humingi ng tulong sa kanya. Ngunit bago ako magpasya, nakaramdam ako ng isa pang diskarte sa pagkakaroon.
Ang aking ina.
Kinikilala pa ng mga ina ang kakaibang silences.
Nag-drag siya ng isang upuan sa tabi ng kabaong at nagbuntong-hininga na parang pagod na siya sa loob ng isang libong taon. Pagkatapos, sa isang mababang tinig, isang tinig na hindi sa isang nagdadalamhati kundi ng isang cornered na babae, ay nagsabi:
“Sapat na ang sapat, Darío.
Tumigil ang kaluluwa ko.
“Madam, huwag magsimula, ” sumagot siya.
“Hindi ko gusto ito.
Tumahimik ang buong silid. Kahit si Nico ay tumigil sa pagsuso sa lollipop.
“Hindi ko gusto ito, ” paulit-ulit ang aking ina, na umiiyak ngayon para sa tunay. “Sinabi mo na matutulog na lang siya, na ma-ospital siya, na siya ay ilalagay sa isang krisis, at pagkatapos ay magiging maayos ang lahat. Hindi mo sinabi na ilalagay nila siya sa isang kabaong.
Ang mundo ay tumalikod sa loob ng aking ulo.
Ang aking ina.
Alam ng aking sariling ina.
Nagsimula nang mag-sob si Monica.
“Hindi namin mai-on ang anumang bagay ngayon, ” Darius sinabi nang tuyo. “Kung bubuksan mo ang iyong bibig, nahulog ka sa amin. ”
“Siya ang aking anak na babae, ” bumulong ang aking ina.
“At pumirma din siya.
Nag-sign siya.
Nakaramdam ako ng pagduduwal, galit, isang kahihiyan na malupit na sinunog ako nito kaysa sa lason ng gatas. Ang aking ina, ang nagsuklay ng aking buhok para sa aking pagtatapos, ang tumawag sa akin “ang aking sanggol, ” ay nilagdaan ang aking kamatayan na parang nagpapahintulot sa isang operasyon.
Ang upuan ay nag-creaked. Narinig ko ang banging ng kanyang mga kamay laban sa kahoy ng kabaong.
“Patawad sa akin, Elena, ” aniya.
Iyon ang unang pagkakataon na binuksan ko ang aking mga mata.
Hindi gaanong.
Sapat na lamang upang tumingin, sa pamamagitan ng crack, sa isa sa kanilang sarili.
Ang aking ina ay nag-recoiled ng isang choke.
Nakita namin ang bawat isa.
Hindi ko malilimutan ang mukha na ginawa niya.
Hindi ito kaluwagan.
Hindi ito pag-ibig.
Ito ay terorismo.
Puro terorismo.
“Darío … ” gasped siya.
Tumalikod siya.
Hindi na ako tumalikod.
Inilagay ko ang aking mga daliri sa pagbubukas, itinulak kasama ang lahat ng puwersa na naiwan ko, at ang takip ng kabaong ay biglang nag-angat, na naghahagis ng kandila sa sahig. Ang aking pinalawak na larawan ay nahulog mula sa mesa. May sumigaw. Ibinaba ng tiyahin kong si Lupita ang rosaryo na parang nakita niya ang diyablo.
Umupo ako ng kalahating puso, umuubo, ang aking damit na malapit sa aking katawan at ang aking buhok ay matigas na may pawis.
Si Monica ang unang tumalikod.
Inilagay niya ang kanyang mga kamay sa kanyang leeg.
Ang aking kadena ay lumiwanag doon, sa kanyang balat.
“Ibalik mo ito sa akin, ” Sinabi ko, ngunit ang aking tinig ay lumabas na nasira, guwang, mas masahol kaysa sa isang multo.
Si Nico ay nagsimulang umiyak.
Ang aking ina ay lumuhod.
At Darío …
Hindi lumipat si Darío.
Tiningnan lang niya ako ng isang lamig na nagpaunawa sa akin na ang takot ay mabilis na naubusan.
“Mapahamak, ” nagbulong siya.
Pagkatapos ay inilagay niya ang kanyang kamay sa loob ng sako.
At naglabas siya ng isang bagay na hindi ko nakikita nang maayos.
Ngunit nakita ko ang mukha ni Monica na disfigured nang sumigaw siya:
“Hindi, hindi dito! ”
Kung gusto mo, lilipat ako sa susunod na bahagi.