Ang babae ay sumigaw nang makita niya akong gising at sinabi, “Lucy … huwag mag-sign kahit ano. Ang lalaking iyon ay hindi asawa mo. Siya ay anak ng doktor na nawala sa iyo. ”
Tinitigan ni Matthew sa screen na parang nakakita na lang siya ng isang patay na babae. Bumalik si Eleanor. Nasa gurney pa rin ako, ang panulat sa pagitan ng aking mga daliri, masikip ang aking lalamunan, nanginginig ang aking katawan sa loob.

Ang babae sa screen ay nagsalita muli. “Lucy, pakinggan mo ako. Ang iyong pangalan ay Lucy Armstrong Davis. Ipinanganak ka noong Abril 18, 1997. Mayroon kang isang peklat sa likod ng iyong kaliwang tuhod dahil nahulog ka sa isang pulang bisikleta Brooklyn. Ang pangalan ng tatay mo ay si Julian. Ako ang iyong ina. ”
Nag-reaksyon si Matthew. Hinawakan niya ang monitor ng remote at itinapon ito laban sa dingding. Ang screen ay nabasag, ngunit ang audio ay patuloy na dumadaan sa mga piraso. “Huwag mag-sign … hindi … ”
Lumapit sa akin si Matthew, baluktot ang mukha niya. Hindi na siya ang matikas na doktor. Siya ay isang tao na nakalantad. “Paano mo ginawa iyon? ”
Hindi ako sumagot. Hindi sa katapangan. Dahil kung binuksan ko ang aking bibig, sisigaw ako, at kung sumigaw ako, baka mag-iniksyon siya sa akin bago ako makagalaw.
Nagpunta si Eleanor sa ligtas. “Matthew, tapusin mo na ito ngayon. Bigyan mo siya ng dosis. ” Kumuha siya ng isang hiringgilya mula sa isang drawer ng metal. Malinaw ang likido. Mas masahol kaysa sa anumang lason, dahil wala itong kulay. Tiningnan ko ang karayom at natanto ang isang bagay na kakila-kilabot: sa loob ng dalawang taon, ang silid na ito ay naging libingan ko, tanging nagising ako tuwing umaga nang hindi naaalala ito.
Sumandal si Matthew sa braso ko. “Binalaan kita, Valerie. Kapag ang isang isip ay lumalaban, pinutol mo nang mas malalim. ”
Sa eksaktong sandaling iyon, tumunog ang aking cell phone. Hindi ang isa sa nightstand. Hindi ang isa na sinuri ni Matthew tuwing gabi. Ang iba pa isa. Ang isa kong nakatago sa loob ng isang bag ng bigas sa kusina matapos mahanap ang camera sa detektor ng usok.
Itinaas ni Matthew ang kanyang ulo. “Ano iyon? ”
Patuloy ang pag-ring. Tatlong beses. Pagkatapos ay isang naitala na boses ang aktibo. Ito ay si Anna, ang aking kaklase mula sa programa ng aking panginoon. “Val, nakikinig ako sa lahat. Nasa labas ang pulisya. Huwag mag-hang up. ”
Naging maputla si Eleanor. Tumakbo si Matthew patungo sa lihim na pintuan.
Tumigil ako sa pagpapanggap. Sinipa ko ang aking paa at kumatok sa tray na may hawak na syringe. Ang metal ay bumagsak sa sahig. Ang karayom ay gumulong sa ilalim ng gurney.
Umikot si Matthew sa akin at hinawakan ako ng lalamunan. “Ikaw asong babae. ” Ang kanyang mga daliri ay pinisil. Nakita ko ang mga itim na lugar. Nakita ko ang mga flashes ng ilaw.
Bigla, nakakita ako ng isang dilaw na kusina. Isang babaeng kumakanta habang pinuputol ang isang papaya. Ang isang tao na nag-aayos ng isang pulang bisikleta sa isang patyo na puno ng mga potted na halaman. Ako, isang maliit na batang babae, tumatawa.
Lucy. Ang aking pangalan ay hindi dumating bilang isang salita. Dumating ito tulad ng isang pintuan na sinipa bukas.
Sinaksak ko ang panulat sa kanyang kamay. Sigaw ni Matthew at pinakawalan ako. Tinapik ko ang gurney, clumsy, nahihilo, mahina ang aking mga paa mula sa mga taon ng droga. Gumapang ako patungo sa mesa at hinawakan ang pulang folder.
Sinubukan ni Eleanor na kunin ito mula sa akin. “Hindi iyon sa iyo. ” Tiningnan ko siya sa mata. “Oo, ginagawa nito. ” Hindi ito tunog ng aking tinig. Ito ay tunog tulad ng isang tao na bumalik lamang mula sa isang napakalalim na lugar.
Sinampal ako ni Eleanor. Sinunog ang aking mukha, ngunit hindi ko pinakawalan ang folder.
Pagkatapos ay narinig namin ang pagbubugbog sa harap ng pintuan ng bahay. “NYPD Detektibo! Buksan mo! ”
Sinumpa ni Matthew. Mabilis niyang hinubad ang kanyang lab coat at binuksan ang isa pang panel sa tabi ng medikal na ref. May exit. Syempre may. Ang mga halimaw ay palaging nagtatayo ng mga paglabas bago sila magtayo ng mga libingan.
“Nanay, umalis na tayo. ” Hinawakan ni Eleanor ang bag ng mga dokumento. Ngunit bago sumunod sa kanya, sumandal siya malapit sa akin. Halos direktang nagsalita siya sa aking tainga. “Ang iyong ina ay dapat na nanatiling patay. ”
Kinagat ko siya. Hindi ko naisip. Kinagat ko ang kanyang kamay sa lahat ng galit na hindi ko naalala na magkaroon.
Nag-shrieked si Eleanor. Hinila siya ni Matthew sa daanan. Ang pinto ay sarado sa likuran nila.
Naiwan ako sa puting silid, walang sapin, ang aking mukha ay mainit, ang aking lalamunan ay nabugbog, na kumapit sa pulang folder sa aking dibdib.
Bumalik ang pounding. Malakas. “Valerie Reed! Lucy Armstrong! Nasa loob ka ba? ”
Ang pakikinig sa dalawang pangalan na magkasama ay sumira sa akin. “Dito! ” Sumigaw ako. “Nandito ako! ”
Ang pinto ng aparador ay nagbigay ng ilang minuto mamaya. Dalawang opisyal ang sumugod, kasunod ng isang babae sa vest ng isang tiktik, at si Anna mismo sa likuran niya, na umiiyak, na hawak ang aking cell phone sa kanyang kamay. Niyakap ako ni Anna ng husto ang aking mga buto ay masakit. “Sinabi ko sa iyo na hindi ko nagustuhan ang bastard na iyon. ” Tumawa ako. Ito ay isang kakila-kilabot na pagtawa, halo-halong may luha. Ngunit ito ay akin.
Ang detektib na naka-crouched sa harap ko. “Ako si Kapitan Abril Montes. Kailangan naming ilabas ka rito at ma-secure ang bahay. Maaari kang maglakad? ” “Huwag hayaan silang lumayo, ” sabi ko. “May daanan. ”
Hindi nag-aaksaya ng oras ang kapitan. Dalawang opisyal ang pumasok sa panel. Ang iba ay naghanap ng mga cabinet. Napanood ko sila ng mga pry open drawer na si Matthew ay palaging pinananatiling naka-lock. May mga banga na may mga punit-off na label. USB drive. Mga file. Ang mga video ay pinagsunod-sunod ayon sa petsa. Ang aking ninakaw na buhay, nai-archive tulad ng isang eksperimento sa agham.
Sa isang istante, nakakita sila ng isang kahoy na kahon. Sa loob ay mga singsing. Mga ID. Mga ID ng mag-aaral. Isang library card na may larawan sa akin bilang isang tinedyer. Lucy Armstrong. Brooklyn Tech High School.
Nakita ko ang ID na iyon at nadoble. Hindi lang ito pangalan. Ito ay isang buong buhay na naghihintay para sa akin sa isang kahon.
Dinala nila ako sa sala habang pumasok ang mga investigator sa eksena ng krimen. Ang bahay ay mukhang naiiba sa mga pangunahing ilaw. Ang perpektong silid-kainan. Ang maayos na nakahanay na mga aklat-aralin sa neurology. Ang mga larawan sa kasal kung saan ngumiti ako ng walang laman na mga mata.
Ito ay ang lahat ng isang yugto. Isang bahay na itinayo upang kumbinsihin ang mundo na ako ay maayos.
Sa sopa, binalot ni Anna ang isang kumot sa paligid ko. “Alam kong may mali, ” aniya. “Sa tuwing pinag-uusapan natin ang iyong tesis, nakalimutan mo ang iyong isinulat. Kapag sinabi mo sa akin, ‘Kung hindi ako bukas, hanapin mo ako sa usok. ’ Akala ko ito ay isang talinghaga. ”
Usok. Ang salitang iyon ay basag buksan ang isa pang fissure sa aking isip. Sunog. Sirens. Nasira na baso. Ang aking ina ay sumisigaw para sa akin na tumakbo. Isang tao sa isang lab coat na sumasakop sa aking bibig. Ako sa isang van, tinitingnan ang bintana bilang isang klinika na sinunog sa likuran namin.
“Ang klinika, ” Bulong ko. Lumapit si Kapitan Montes. “Aling klinika? ” “Hindi ko alam ang pangalan. Mayroon itong berdeng tile. Naamoy ito tulad ng ulan at alkohol. Nandoon ang nanay ko. ”
Pinisil ni Anna ang aking kamay. “Sinabi ng babae sa video call na ang kanyang pangalan ay Ines Davis. Nasa ligtas siyang bahay. Nakipag-ugnay siya sa amin tatlong araw na ang nakakaraan. ” Tiningnan ko siya. “Tatlong araw na ang nakakaraan? ” Napalunok nang husto si Anna. “Nagpadala siya sa akin ng mga email. Mga larawan mo bilang isang bata. Akala ko ito ay isang scam. Pagkatapos ay hiniling niya sa akin na tanungin ka tungkol sa pulang bisikleta. Kapag pinalaki ko ito, nagsimula kang umiyak at hindi mo naalala kung bakit. Iyon ay kapag alam ko. ”
Hindi ko naalala ang pag-uusap na iyon. Tinanggal ni Matthew kahit na ang aking mga pagtatangka upang mailigtas ang aking sarili. Ngunit hindi niya mabubura si Anna. Hindi niya mabubura ang takot ng aking ina. Hindi niya mabubura ang lahat ng mga kopya.
Isang opisyal ang lumitaw mula sa lihim na pasilyo. “Kapitan, ang tunel ay humahantong sa garahe ng paradahan ng gusali sa likod ng isang ito. Natagpuan namin ang dugo, ngunit wala na sila. ” Pinasok ni Montes ang kanyang panga. “I-lock ang mga paglabas. Ipaalam sa mga camera ng trapiko. ”
Tinanong niya ako kung nakilala ko ang ibang tao sa mga file. Binuksan ko ang pulang folder na may mga kamay na clumsy. Sa loob ay ang aking orihinal na sertipiko ng kapanganakan. Mga larawan ng aking ama. Mga clippings ng pahayagan tungkol sa isang nawawalang menor de edad mula 2014. At isang sulat-kamay na tala ni Matthew.
“Nagpapakita si Lucy ng fragment episodic memory. Ang pagkakakilanlan ng Valerie ay pinananatili sa pamamagitan ng parmasyutiko at pagsasalaysay na pampalakas. Mataas na peligro kung naririnig niya ang tinig ng ina. ”
Narrative na pampalakas. Iyon ang tinawag niyang kasinungalingan. Na namatay ang aking ina dahil sa cancer. Na wala akong pamilya. Na nakilala niya ako sa isang ospital pagkatapos ng aksidente. Na pinakasalan ko siya dahil inaalagaan niya ako. Na ang aking pagkabalisa ay walang kabuluhan lamang. Na ang aking mga pagdududa ay isang sakit.
Sa isa pang pahina ay isang listahan ng mga pag-aari. Isang bahay sa Brooklyn. Isang balangkas ng lupa sa itaas ang New York. Mga account. Mga stock. Ang nakabinbing mana. Aking mana. Ang inaasahan nilang magnakaw mula sa akin sa sandaling naabot ko ang isang tiyak na ligal na milestone.
Ang pangalan ng ama ni Matthew ay lumitaw nang maraming beses. Dr. Arthur Carter. Neuropsychiatrist. Natalo noong 2015. May-ari ng klinika kung saan, ayon sa folder, ginagamot nila ang “mga pasyente na walang network ng pamilya. ”
Nakaramdam ako ng pagduduwal. “Inagaw ako ng ama ni Matthew. ” Tumango si Montes na may malubhang kabigatan. “At ipinagpatuloy ni Matthew ang kontrol nang mamatay ang kanyang ama. Kailangan namin ang iyong pahayag, ngunit una, pupunta ka sa ospital. ” “Hindi. ” Tumingin sa akin ang lahat. “Una, nais kong makita siya. ”
Naunawaan ni Anna sa harap ng iba. “Ang iyong ina. ”
Walang paraan na pinayagan nila ako nang gabing iyon. Dinala nila ako sa ER kasama ang isang escort ng pulisya. Sinuri nila ang aking dugo. Ang presyon ng dugo ko. Ang aking mga bruises. Ang lalamunan ko.
Ang isang batang doktor ay nagsalita sa akin nang maingat, na parang ang aking katawan ay isang silid pagkatapos ng sunog. “Mayroon kang isang akumulasyon ng mga sedatives, mga palatandaan ng paulit-ulit na mga puncture ng karayom, at pagbaba ng timbang. Ngunit may malay ka. Iyon ang mahalaga. ”
Ang mahalaga sa akin ay nasa isang telepono.
Sa anim na umaga, lumakad si Kapitan Montes gamit ang isang tablet. Ang babaeng may mga scars ay lumitaw sa screen. Hindi siya matanda. Siya ay isang babaeng may edad na sakit. Mayroon siyang mga marka sa kanyang leeg at isang mata na tumulo nang bahagya, ngunit nang ngumiti siya, may isang bagay sa loob ko na nakilala siya bago gawin ang aking memorya.
“Lucy. ” Tinakpan ko ang aking bibig. “Nanay. ”
Tahimik siyang umiyak. Ginawa ko rin. Sa loob ng ilang segundo, wala kaming sinabi, dahil walang mga salita na sapat na malaki upang tumawid sa isang labindalawang taong agwat.
“Akala ko patay ka, ” sabi ko. “Nais nilang maniwala ka na. ” “Sinabi sa akin ni Matthew na namatay ang aking ina noong ako ay lima. ” Pinigilan ng aking ina ang kanyang mga mata. “Ninakawan ka niya kahit na sa iyong kalungkutan. ”
Sinabi niya sa akin ng kaunti lamang, dahil hindi ko mahawakan ang higit pa. Sinabi niya na natuklasan ng aking ama ang mga iregularidad sa klinika ni Dr. Carter. Sinabi niya na ang mga pasyente ay ginagamit para sa mga pagsubok sa memorya — vulnerable people, women na walang pamilya, kabataan na may maling mga tala. Nagtipon ng ebidensya ang aking ama. Bago niya maibigay ito, namatay siya sa isang pag-crash ng kotse na hindi maayos na sinisiyasat.
Ipinagpatuloy ng aking ina ang kanyang trabaho. Iyon ang dahilan kung bakit nila siya tinawag sa klinika. Iyon ang dahilan kung bakit niya ako dinala sa kanya nang hapon. Iyon ang dahilan kung bakit sinunog nila ang mga archive.
Nakaligtas siya ngunit gumugol ng maraming buwan na na-ospital sa ilalim ng ibang pangalan, gaganapin incommunicado, na nakatago ng isang nars na nawala din sa ibang pagkakataon. “Sa oras na mahahanap kita, ” aniya, “ikaw ay ibang tao. Valerie Reed. Asawa ni Dr. Matthew Carter. Hindi ako makalapit nang wala silang itinatago muli. ” “Bakit ngayon? ” Ang aking ina ay humawak ng isang folder. “Dahil natagpuan ko ang notaryo na gumawa ng unang kapangyarihan ng abugado. At dahil nalaman ko na bukas, nais nilang gawin kang mag-sign sa panghuling paglipat. ”
Bukas. Isa pang araw at nais kong ligal na mawala. Hindi sa isang van. Hindi sa isang klinika. Sa isang upuan, na may panulat, sa ilalim ng isang pangalan na naimbento nila para sa akin.
Natagpuan ng pulisya ang SUV ni Matthew sa tanghali, naiwan malapit sa FDR Drive. May mga damit, maleta, at mga bloodstains. Hindi siya. Eleanor’s. Iniwan ng kagat ang marka nito.
Nang hapon na iyon, sinalakay nila ang tanggapan ni Matthew sa isang medikal na tore sa Manhattan. Natagpuan nila ang higit pang mga file, ang ilan na kabilang sa mga kababaihan na hindi pa naiulat na nawawala dahil, opisyal, ikinasal sila, naitatag, o “sumasailalim sa paggamot. ” Iyon ang natutunan ko sa kakila-kilabot: hindi ka nila laging burahin ka ng nakikitang karahasan. Minsan, binura ka nila ng papeles.
Pagkaraan ng tatlong araw, nahuli nila si Eleanor New Jersey, sinusubukan na magbayad ng cash para sa mga forged na dokumento. Wala si Matthew.
Nang ibigay sa akin ni Kapitan Montes ang balita, nakaupo ako sa tabi ng aking ina sa kanyang silid sa ospital. Ito ang kauna-unahang pagkakataon na hinawakan ko ang kanyang kamay. Ang kanyang balat ay magaspang. Totoo. “Nasaan siya? ” Tinanong ko. Inilagay ni Montes ang isang larawan sa mesa. Isang tao sa isang baseball cap, naglalakad Penn Station. “Naniniwala kami na sinusubukan niyang umalis sa bansa. ”
Ang aking ina ay tumigas. “Hindi siya tumatakbo nang hindi nagtatapos. ” Alam ko rin ito. Hindi nawalan ng kontrol si Matthew. Ipinagpaliban lang niya ito.
Nang gabing iyon, habang natutulog ang lahat, nakakita ako ng isang nakatiklop na tala sa loob ng aking libro sa tesis. Wala ito dati. Ang sulat-kamay ay si Matthew. “Maaari mong ibalik ang iyong pangalan, Lucy. Ngunit mayroon akong mga alaala. ” Sa ilalim nito ay isang address. Brooklyn. Ang aking tahanan sa pagkabata.
Tinawag ko si Montes. Hindi ako tumawag sa katapangan. Tumawag ako dahil sa wakas naintindihan ko na ang pagsisikap na gawin ang lahat ng nag-iisa ay eksaktong nais ni Matthew.
Nagpunta kami sa madaling araw. Ang kalye ay naamoy ng mga sariwang pastry at basa na simento. Ang bahay ay nakasakay, na may overgrown bougainvilleas sa gate at pagbabalat ng pintura. Ang aking ina ay nanatili sa SUV, napapaligiran ng mga ahente, ang kanyang mga kamay ay kumapit laban sa kanyang dibdib.
Pumasok ako sa pagsusuot ng isang bulletproof vest. Absurd. Ang isang bahagi sa akin ay naramdaman pa rin tulad ng isang mag-aaral, asawa, isang nalilito na babae. Ang isa pang bahagi ay lumakad tulad ni Lucy, ang maliit na batang babae na nakaligtas nang hindi alam ito.
Sa loob, ang lahat ay sakop sa mga puting sheet. Sumayaw si Dust sa ilaw ng umaga. Sa sala, mayroong isang lumang TV, isang talahanayan, at isang rusted red bisikleta. Nakita ko ito at bumagsak. Naalala ko ang aking tatay na tumatawa. Naalala ko ang kanyang mga kamay na may mantsa ng grasa. Naalala ko siyang tinawag akong “Firefly ” dahil dati akong tumakbo sa paligid ng bakuran sa takipsilim.
Pagkatapos ay narinig ko ang isang mabagal na pag-clapping. Lumabas si Matthew mula sa pasilyo. Ang kanyang buhok ay isang gulo, ang kanyang shirt ay marumi, ang kanyang kamay ay nakabalot. Wala siyang baril. Mayroon siyang isang recorder ng boses. “Maligayang pagdating sa bahay. ”
Nilalayon ng mga ahente ang kanilang mga sandata sa kanya. “Sumakay sa lupa! ” Ngumiti si Matthew. “Kung kukunan ka, hindi niya malalaman kung nasaan ang huling kopya. ”
Tumagal ng hakbang si Montes. “Anong kopya? ” Tumingin lang siya sa akin. “Ang iyong memorya, Lucy. Ang mga sesyon. Ang natuklasan ng iyong ama. Ang sinigawan ng nanay mo sa apoy. Narito ang lahat. ” Hinawakan niya ang recorder.
Kumuha ako ng isang hakbang pasulong. “Hindi iyon ang aking memorya. ” Nag-blinked si Matthew. “Siyempre ito. Ikaw ang naaalala mo. ” Umiling iling ako. “Hindi. Ako rin ang nagawa sa akin, at kung ano ang pinili kong gawin pagkatapos. ”
Ang kanyang ngiti ay basag ng kaunti. “Kung wala ako, hindi ka magkakaroon. ” “Kung wala ka, mabubuhay na ako. ”
Hinawakan ni Matthew ang recorder ng recorder. Sa kauna-unahang pagkakataon, nakita ko ang takot sa kanyang mga mata. Hindi takot sa bilangguan. Takot na maging hindi nauugnay. Takot na ang kanyang eksperimento ay tatayo at hindi na humiling sa kanya ng pahintulot na huminga.
Nagpatong siya patungo sa bintana. Isang ahente ang nag-tackle sa kanya. Bumagsak ang recorder at nakabukas ang pop. Walang tape sa loob. May isang maliit na memory card.
Kinuha ito ni Montes ng guwantes. Pinasigaw ni Matthew ang aking pekeng pangalan. “Valerie! ” Hindi ako lumingon. Pinasigaw niya ang isa pa. “Lucy! ” Hindi ko rin binalingan ang isang iyon. Dahil hindi ko na kailangang sundin ang alinman sa kanila upang malaman kung sino ako.
Ang paglilitis ay tumagal ng maraming buwan. Tatlong beses akong nagpatotoo. Dalawang beses na nagpatotoo ang aking ina. Ibinigay ni Anna ang mga email, pag-record ng audio, at ang live na broadcast mula sa gabing iyon. Ang notaryo ay nakipag-usap upang mabawasan ang kanyang pangungusap. Sinubukan ni Eleanor na sisihin ang kanyang anak, pagkatapos ay ang kanyang patay na asawa, pagkatapos ako. Inangkin niya na hindi ako matatag.
Humingi ng order ang hukom nang tumawa ako ng malakas. Hindi ito isang masayang pagtawa. Ito ay ang pagtawa ng isang babae na tinawag na baliw dahil sinimulan niyang makita ang mga bar ng kanyang hawla.
Hindi kailanman ibinaba ni Matthew ang kanyang tingin. Kahit na sa mga posas, patuloy niyang itinuwid ang mga dalubhasang saksi, gamit ang mga pangmatagalang medikal, na nagpapanggap na ang kanyang kakila-kilabot ay agham lamang. Ngunit nang i-play nila ang audio mula sa puting silid, maliit ang tunog ng kanyang tinig. “Gumugol ako ng dalawang taon sa pagpatay kay Valerie tuwing gabi. ” Iyon ang pagtatapos ng doktor. Tanging ang kriminal ang nanatili.
Ang pagtanggi sa aking buhay ay hindi katulad sa mga pelikula. Hindi ko lang binuksan ang aking mga mata at naalala ko ang lahat. Ilang araw nagising ako na nagtataka kung anong taon ito. Iba pang mga araw na napalampas ko si Matthew, at pagkatapos ay itatapon ko ang pagkakasala sa pagkawala niya, hanggang sa ipinaliwanag ng aking therapist na ang katawan ay nasanay din sa hawla.
Bumalik ako Unibersidad ng Columbia buwan mamaya. Naglakad ako sa buong campus kasama ang aking ina sa isang braso at si Anna sa kabilang linya. Sa harap ng Mababang Library ng Memoryal, Tiningnan ko ang mga haligi ng bato na parang may isang taong nakadikit na nasira ang oras pabalik sa isang napakalaking pader. Ako rin iyon. Mga piraso. Ngunit magkasama.
Makalipas ang isang taon, ipinagtanggol ko ang aking tesis. Hindi ito tungkol sa memorya, tulad ng nais ni Matthew. Ito ay tungkol sa pagkakakilanlan, karahasan sa sikolohikal, at ang mga mekanismo kung saan natututo ang isang biktima na mag-alinlangan sa kanyang sarili.
Ang aking ina ay nakaupo sa harap na hilera. Umiiyak si Anna bago pa ako magsimula.
Nang matapos ako, tinanong ako ng isang propesor sa ilalim ng kung anong pangalan ang nais kong nakarehistro ang aking degree. Tiningnan ko ang form. Si Valerie Reed ay kasinungalingan. Ngunit siya rin ang babaeng nagpanggap na lunukin ang isang tableta. Ang nagtago ng isang telepono sa isang bag ng bigas. Ang nagbukas ng kanyang mga mata sa gurney.
Si Lucy Armstrong ang pinagmulan ko. Ang batang babae na may pulang bisikleta. Ang anak na babae na bumalik.
Kinuha ko ang panulat. Sumulat ako: Lucy Valerie Armstrong Davis.
Pagkaraan, pumasok kami sa bahay Brooklyn. Ang aking ina ay nagbukas ng bahay nang kaunti. Hindi upang manirahan doon kaagad. Kaya ititigil nito ang pagiging isang museo ng sakit. Nagtanim kami ng mga bagong bougainvilleas sa looban. Pininturahan namin ang dilaw na kusina. Inibitin ko ang pulang bisikleta sa dingding, hindi bilang isang malungkot na memorya, ngunit bilang patunay.
Isang hapon, nakakita ako ng isang kahon na naglalaman ng isang larawan sa akin sa labinlimang. Nakasuot ng parehong uniporme na nakita ko sa bag ng mga dokumento ni Eleanor. Sa likuran, isinulat ng aking ama: “Para sa tuwing nag-aalinlangan ka sa iyong sarili: palagi kang ilaw. ”
Umupo ako sa sahig at sumigaw hanggang sa dumating ang aking ina na hinahanap ako. Hindi niya sinabi, “Tapos na ang lahat. ” Dahil hindi. Hindi buo. Niyakap niya lang ako at sinabi: “Nandito ka. ” At iyon, hindi bababa sa, ay totoo.
Inulit ako ni Matthew sa loob ng dalawang taon upang magtiwala sa kanya. Ngayon nagtitiwala ako sa ibang mga bagay. Ang aking sariling paghinga kapag ang isang bagay ay hindi nararamdaman ng tama. Mga kaibigan na igiit na mag-check in. Mga ina na nakaligtas ng apoy. Ang mga tala na iniwan mo para sa iyong sarili kapag wala ka pang lakas upang makatakas.
Minsan, sa gabi, nagising ako ng 2:47 a.m. Tumingin ako sa pintuan. Inaasahan kong makakita ng mga guwantes, isang camera, isang itim na notebook. Ngunit mayroon lamang ang aking silid, ang aking mga libro, at isang baso ng tubig na ibinuhos ko para sa aking sarili.
Pagkatapos ay i-on ko ang ilaw. Kumuha ako ng panulat. Sinusulat ko ang aking buong pangalan nang isang beses. Lucy Valerie Armstrong Davis.
At bumalik ako sa pagtulog — hindi dahil sa isang taong nag-droga sa akin. Ngunit dahil, sa wakas, ang aking memorya ay kabilang sa walang iba kundi ako.