
Ang gintong susi na inilabas ni Elena ay hindi lamang para sa isang sasakyan o isang bahay. Ito ang susi ng Empire Plaza Cebu, ang pinakamalaking commercial development sa buong Visayas na matagal nang pinapangarap na makuha ng kumpanya ni Roberto.
“Mayor, pakisabi sa management ng restaurant na ito,” panimula ni Elena, ang boses ay kalmado ngunit bawat salita ay parang taga sa bato. “Simula sa oras na ito, ang pag-aari ng lupang ito ay nailipat na sa aking pangalan. At bilang bagong may-ari, may karapatan akong pumili kung sino ang mga panauhing ‘karapat-dapat’ na manatili rito.”
Nanigas sa kinatatayuan si Susan. Ang kanyang mukha na kanina ay punong-puno ng panghahamak ay biglang namutla, tila nawalan ng dugo. Si Roberto naman ay napakapit sa sandalan ng kanyang upuan, hindi makapaniwala na ang kapatid na itinuring nilang “tindera lang ng isda” ay ang misteryosong bilyonaryo na usap-unapan sa buong bansa—ang tinaguriang “Ocean Queen of Logistics.”
Ang Lihim na Imperyo
“Elena… kapatid,” nauutal na tawag ni Roberto. “Bakit hindi mo sinabi? Nagbibiro lang naman si Susan kanina. Alam mo naman ang asawa ko, masiyahin lang talaga…”
“Masiyahin?” Bahagyang tumawa si Elena, isang mapait na tawa. “Ang pagbuhos ng mainit na sabaw sa harap ng maraming tao ay ‘pagbibiro’ para sa inyo? Ang pagtawag sa akin na mabaho at marumi ay libangan niyo?”
Hinarap ni Elena ang Mayor at ang investor mula sa Manila. “Mr. Sy, Mayor, pasensya na kayo kung naabutan niyo ang ganitong eksena. Ngunit nais ko lang linawin: Ang ‘pagtitinda ko ng isda’ sa palengke na kinukutya nila? Iyon ang pinakamalaking export company ng lamang-dagat sa Asya. Ang palengkeng sinasabi niyo ay ang sentro ng aking distribusyon.”
Lumingon siya kay Susan na ngayon ay pilit na nagtatago sa likod ni Roberto. “Susan, ang isdang sinasabi mong mabaho? Iyan ang nagbayad sa utang ng kumpanya ni Roberto noong nakaraang taon nang palihim akong nag-invest para hindi kayo mabangkarote. Pero mukhang hindi niyo alam kung paano tumanaw ng utang na loob.”
Ang Pagbawi ng Karangalan
“Security!” tawag ni Elena.
Agad na lumapit ang apat na malalaking lalaki na kanina pa nakatayo sa gilid.
“Pakisuyong escortan palabas si Mrs. Susan at Mr. Roberto,” utos ni Elena. “Tapos na ang selebrasyon nila sa restaurant ko. At Mayor, pakisigurado na ang lahat ng business permit ng kumpanya ni Roberto ay dadaan sa pinakamahigpit na inspeksyon simula bukas. Ayaw ko ng mga negosyanteng walang modo sa aking lungsod.”
“Elena, parang awa mo na! Kaarawan ni Tatay!” pagsusumamo ni Roberto habang hinihila siya ng mga security.
“Si Tatay?” Tumingin si Elena sa kanyang ama na kanina pa tahimik sa kabisera. Ang matanda ay tumayo at lumapit kay Elena. Imbes na magalit, hinawakan ng ama ang kamay ng anak.
“Hayaan mo sila, Elena,” sabi ng matanda sa harap ng lahat. “Matagal ko nang sinabihan ang kuya mo na ang tunay na kayamanan ay wala sa panlabas na anyo. Ipinagmamalaki kita, anak. Kahit noong nagtitinda ka pa lang sa kanto, alam kong ikaw ang may pinakamalaking puso sa pamilyang ito.”
Ang Pagguho ng Mapagmataas
Habang kinakaladkad palabas si Susan, nagsisigaw pa rin ito ng histerya. “Hindi maaari ito! Isang tindera lang siya! Impostora ka, Elena!” Ngunit ang kanyang mga sigaw ay nalunod sa bulungan ng mga bisita na ngayon ay pilit na kumukuha ng litrato ng kahihiyan ng mag-asawa.
Naiwan si Elena sa gitna ng hall, basang-basa pa rin ang damit, ngunit ang kanyang tindig ay mas mataas pa sa alinmang building sa Cebu. Kinuha niya ang isang baso ng wine at itinaas ito para sa kanyang ama.
“Happy Birthday, Tay. Ngayong gabi, hindi lang lupain ang nakuha ko. Nabawi ko na rin ang respeto na matagal nilang ninakaw sa akin.”
Mula sa gabing iyon, nagbago ang ihip ng hangin sa Cebu. Ang kumpanya ni Roberto ay tuluyang bumagsak dahil walang gustong makipag-ugnayan sa kanila matapos malaman ang kanilang ginawa kay Elena. Si Susan naman ay iniwan ng lahat ng kanyang mga “socialite” na kaibigan at napilitang mamuhay nang simple—ang mismong buhay na dati niyang kinukutya.
Si Elena? Nanatili siyang simple. Ngunit sa tuwing dadaan siya sa palengke, hindi na “tindera” ang tawag sa kanya, kundi ang “Reyna ng Cebu”—ang babaeng nagpatunay na ang mainit na sabaw ay nakakapaso ng balat, ngunit ang malamig na katotohanan ay nakakatunaw ng mapagmataas na puso.