Ang tinig ni Julián ay hindi nakatulog.
Sonaba limpia.
Tulad ng pag-uusap ko sa mga kapitbahay matapos na masira ang isang bagay sa bahay.
“Pupunta ka doon, ” aniya. “Umuulan. ”
Pinindot ko ang notebook sa aking dibdib.

Naghahanap ako ng isa pang paraan.
Ang bubong ay isang rektanggulo na napapalibutan ng mga mababang bakod, tangke ng tubig, mga kalawang na tubo at mga linya ng damit. Sa kaliwang bahagi, pagkatapos ng isang hilera ng mga sheet, ay ang silid ng paglalaba kung saan pinanatili ni Doña Elvira ang kanyang mga balde. Sa kanang bahagi, isang bakod ang naghiwalay sa aming gusali mula sa isa sa tabi nito.
Hindi ito masyadong matangkad.
Ngunit sa ibaba ay mayroong apat na palapag ng kawalan ng laman.
Kumatok si Julian sa pintuan.
“Huwag maging hangal.
Nag-crouched ako sa likod ng asul na bote ng tubig at inilagay ang aking notebook, cell phone at shirt sa aking sweatshirt. Ang aking mga kamay ay hindi tumigil sa pag-alog.
Pagkatapos ay nakarinig ako ng isa pang tinig.
Mas seryoso.
“Buksan ito nang sabay-sabay, Julián.
Ang manager.
Don Raúl.
Ang nakolekta ng upa, nagbago ng mga ilaw na bombilya at alam kung aling kapitbahay ang huli, na umiiyak ang babae, na hindi dapat buksan ang pintuan.
“Natatakot siya, ” Sumagot si Julian. “Iwanan mo siya sa akin. ”
“Sobrang nag-screw up ka.
Tinakpan ko ang aking bibig.
Mayroong dalawang lalaki sa kabilang panig.
At ako, walang sapin, na may basang sahig at ang aking puso ay hinagupit ang aking mga ngipin.
Tiningnan ko ang screen ng aking cell phone.
Walang signal.
Syempre.
Sa gusaling iyon ang signal ay palaging namatay sa bubong, na parang ang mga pader ay nagpapanatili din ng mga lihim.
Umiling ulit ang pinto.
“Sofia, ” Sinabi ni Julian, mas tahimik. “Mag-isip nang mabuti. Walang maniniwala sa iyo. Ang matandang babae ay nalibing na. Umalis ang kapatid mo dahil gusto niya. Kinakabahan ka. Palagi kang kinakabahan.
Laging.
Sinunog ako ng salitang iyon.
Laging kinakabahan.
Laging pinalaki.
Laging baliw.
Iyon ang sinabi niya nang itulak niya ako at pagkatapos ay niyakap ako sa harap ng aking ina.
Iyon ang sinabi niya nang lumitaw ako na may madilim na baso noong Disyembre.
Iyon ang sasabihin ko nang makilala nila ako sa looban.
Bumaba ako ng dahan-dahan at tumakbo sa labahan.
Natigil ang pintuan.
Itinulak ko siya gamit ang aking balikat.
Nag-relon siya.
Sa loob nito ay naamoy ang lumang sabon, mamasa-masa na tela at pinatuyong basil.
May mga walis, balde, isang basag na upuan at mga kahon ng plastik. Sa dingding, naka-tap sa dingding, nakita ko ang isang larawan ni St. Jude Thaddeus, na pinalamig ng alikabok. Sa ilalim, isang unlit kandila at nakatiklop na papel.
Binuksan ko ito nang hindi iniisip.
Ito ang sulat-kamay ni Doña Elvira.
“Sofi: kung makarating ka rito, hindi ka baliw. Hindi rin ako nahulog. ”
Naramdaman kong umalis ang aking mga paa.
Nagpatuloy ako sa pagbabasa gamit ang asul na ilaw ng telepono.
“Nakatira si Mariana. Dalawang araw nila siya sa 402. Dinala nila siya sa elevator sa isang basket ng paglalaba. Hilingin para sa tindahan ng auto parts sa Dr. Norma. Huwag magtiwala kay Raul. Huwag magtiwala sa iyong asawa. Huwag bumaba sa hagdan. ”
Nakatira si Mariana.
Ang mga salitang natigil sa akin.
Hindi bilang pag-asa.
Tulad ng isang order.
Sa labas, basag ang sheet metal.
Binuksan si Julián.
Pinalamanan ko ang papel sa aking sweatshirt at naghahanap ng isang bagay upang ipagtanggol ang aking sarili. Natagpuan ko ang isang maikli, kalawang na baras, marahil mula sa isang lumang antena.
Kinuha ko ito ng parehong mga kamay.
Binuksan ang pintuan ng bubong.
“Kita n’yo? ” Sinabi ni Julian. “Sinabi ko sa iyo na hindi ako tatalon. ”
Hindi niya ako nakita na pumasok sa silid.
O oo.
At naglalaro siya.
Ang kanyang mga hakbang ay lumipat sa puddle.
Nag-coughed si Don Raúl.
“Mabilis. Bago ang ilang meddler ay lumiliko sa ilaw. ”
Ang isang tuyong pagtawa ay nagmula kay Julián.
“Walang sinuman ang nag-iilaw dito.
Lumapit sila sa asul na tangke ng tubig.
Narinig ko ang plastik sa paglipat ng bag.
“Wala siya doon, ” Sinabi ni Raul.
Katahimikan.
Pagkatapos ang mga yapak ni Julian ay lumingon sa silid ng paglalaba.
“Sofia. ”
Sinabi niya na malambot ang aking pangalan.
Iyon ang pinaka-natakot sa akin.
“Pag-ibig, lumabas. Maaari nating ayusin ito.
Itinaas ko ang baras.
Ang anino ng kanyang katawan ay lumitaw sa ilalim ng crack.
“Hindi mo alam kung ano ang ginawa ni Mariana, ” bumulong siya. “Dumating siya upang pukawin ako. Katulad ng matandang babae. Katulad mo kapag nahihirapan ka. ”
Isang bagay sa loob ko ang sumira.
Ngunit hindi ito masira tulad ng isang plato.
Nasira ito tulad ng isang kadena.
Nang itulak niya ang pintuan na nakabukas, tinamaan ko siya sa kamay ng lahat ng aking lakas.
Sumigaw si Julián.
Ang baras ay nahulog sa sahig, ngunit tumalikod siya at dumulas.
Tumakbo ako.
Nais ni Don Raúl na hawakan ako ng buhok.
Hinugot niya ang isang strand ng aking kandado, ngunit hindi niya ako pinigilan.
Ang ulan ay tumama sa akin sa mga mata.
Naabot ko ang bakod ng gusali sa tabi ng pintuan at umakyat gamit ang isang pipe bilang isang hakbang. Ang semento ay nag-scrap ng aking mga tuhod. Ang sweatshirt ay natigil sa isang kawad.
Babalik si Julián.
“Sofia! ”
Hindi ako tumingin sa ibaba.
Kung titingnan ko, mamamatay ako.
Nagpasa ako ng isang paa.
Pagkatapos ang iba pa.
Nahulog ako sa kabilang panig sa isang bundok ng mga bag ng basura at walang laman na bote.
Ang suntok ay kinuha ang hangin sa labas ko.
Sa kabilang panig ng bakod, sinumpa si Julián.
“Raúl, iikot ito! ”
Umupo ako hangga’t maaari.
Mas malaki ang kalapit na rooftop. May mga walang laman na mga kulungan ng ibon, tuyong mga kaldero ng bulaklak, at isang pintuan ng metal na humantong sa isa pang gusali.
Tumakbo ako.
Bukas ang pintuan na ito.
Bumaba ako sa kadiliman, na humahawak sa rehas upang hindi mahulog. Sa ikatlong palapag narinig ko ang isang telebisyon. Sa pangalawa, isang sanggol ang sumigaw. Sa una, isang aso ang nagsimulang tumahol na parang nakita nito ang diyablo.
Nakarating ako sa kalye nang walang sapatos.
Ang kapitbahayan ng Doctores sa oras na iyon ay tila ibang lungsod.
Ang mga saradong kuwadra ay mga anino ng sheet.
Kinopya ng mga puddles ang dilaw na mga spotlight.
Sa malayo, kasama si Dr. Lavista, isang patrol car na dumaan nang hindi tumitigil.
Nais kong sumigaw, ngunit hindi ako nakakuha ng boses.
Kinuha ko ang aking cell phone.
Isang linya ng pag-sign.
Tinawagan ko ang nanay ko.
Hindi siya sumagot.
Tumawag ulit ako.
Wala.
Pagkatapos ay naalala ko ang papel ni Doña Elvira.
Nakatira si Mariana.
Ang mga Auto parts workshop sa Dr Norma.
Naglakad ako malapit sa mga dingding, ang aking sweatshirt ay lumubog at ang aking mainit na dugo na tumatakbo sa aking tuhod.
Ang bawat engine ay nagtago sa akin.
Ang bawat tao na nakatayo sa isang sulok ay mukhang si Julian sa akin.
Dalawang bloke ang layo, nakakita ako ng isang bukas na parmasya.
Nakapasok.
Ang batang lalaki sa counter ay tumingin up at nagyelo.
“Ma’am, okay ka lang ba? ”
Inilagay ko ang aking cell phone sa counter.
“Kailangan kong tumawag. Ang pulisya. Ang nanay ko. Kahit sino.
Nag-atubili siya.
Sa likod ko, ang awtomatikong pinto ay umalingawngaw.
Pumasok ang isang lalaki.
Hindi ito si Julián.
Ngunit sumama ito sa kanya.
Don Raúl.
Nakasuot siya ng isang itim na dyaket at huminga nang labis.
“Sofia, ” aniya, nagkukulang sa pag-aalala. “Anak na babae, kung ano ang isang takot na ibinigay mo sa amin.
Ang batang lalaki mula sa parmasya ay tumingin sa aming dalawa.
“Hindi ko siya kilala, ” sabi ko.
Nasira ang boses ko, ngunit lumabas ito.
“Nais niyang patayin ako. ”
Binago ni Raúl ang kanyang mukha.
Isang segundo lang.
Pagkatapos ay ngumiti siya.
“Mali ito. Hinahanap siya ng asawa niya. May krisis siya.
Ang batang lalaki ay tumingin sa telepono.
Ang pangalawang iyon ay sapat na.
Kumuha ako ng isang bote ng antibacterial gel mula sa counter at itinapon ito sa mga mata ni Raul.
Sumigaw siya.
Tumakbo ako sa likuran ng parmasya, naghahagis ng mga kahon, nagtulak sa isang plastik na kurtina. Naglakad ako palabas sa isang pintuan na humantong sa isang makitid na eskinita.
Ang batang lalaki ay sumigaw ng isang bagay.
Hindi ko alam kung ano.
Tumatakbo na ulit ako.
Pagdating ko sa Dr. Norma, ang madaling araw ay bahagyang marumi ang kalangitan.
Mayroong mga workshop na may saradong mga kurtina ng metal, grasa sa mga sidewalk, at mga bahagi ng kotse na nakasalansan tulad ng mga buto.
Hinanap ko ang isa-isa.
Hanggang sa nakakita ako ng isang puting van.
Ang mga plato ay ang mga notebook.
Ito ay naka-park sa harap ng isang hindi pinangalanan na lugar, lamang sa isang lumang tanda na nagsabing “Suspensiones El Güero. ”
Ang kurtina ay nakataas ng ilang pulgada.
Sa loob ay may mababang musika.
Isang lumang corridors.
Lumapit ako at nakakita ng ilaw sa background.
Nakita ko rin ang pinatuyong dugo sa sahig.
Hindi gaanong.
Isang linya lamang, na parang nag-drag sila ng isang bagay.
Dapat tumakbo na ako.
Kailangan kong maghintay.
Dapat tumawag ako.
Ngunit ang isang kapatid na babae ay hindi naghihintay kapag inilibing niya ang isang tao na buhay sa kanyang ulo sa loob ng anim na buwan.
Nakakuha ako sa ilalim ng kurtina.
Ang pagawaan ay naamoy ng langis, metal at unlit na mga tabako.
May mga dibdib, pintuan ng kotse, gulong at isang maliit na dambana sa Santa Muerte na may bulok na mansanas.
Sa background, sa likod ng ilang mga tarps, narinig ko ang isang ungol.
— ¿Mariana? —susurré.
Katahimikan.
Pagkatapos, tahimik:
— ¿Sofi?
Ang aking katawan ay baluktot.
Itinulak ko ang mga tarps.
Si Mariana ay nasa isang upuan, na nakatali sa pamamagitan ng kanyang mga pulso, na nahati ang kanyang bibig at ang kanyang buhok ay pinutol nang hindi pantay.
Nagnanakaw siya.
Paler.
Ngunit buhay.
Viva.
Numuhod ako sa harap niya.
“Patawad sa akin, ” sabi ko. Patawad sa akin, patawarin mo ako.
Tahimik siyang sumigaw.
“Huwag i-cut ang mga lubid, ” bumulong siya. May alarma.
Tumayo ako ng walang galaw.
“Ano? ”
Inilipat ni Mariana ang kanyang mga mata paitaas.
Nakita ko ang isang manipis na kawad na nakatali sa binti ng upuan, na konektado sa isang lata na puno ng mga turnilyo sa isang istante. Kung inilipat ko ang upuan, ang lata ay mahuhulog.
“Dumating sila sa umaga, ” aniya. Sinabi sa kanila ng manager na alam ni Doña Elvira. Iyon ang dahilan kung bakit nila siya pinatay.
“Sino? ”
Napalunok si Mariana.
“Hindi nag-iisa si Julián. Nagnanakaw sila ng mga kotse. Pinapanatili nila ang mga kababaihan. Inilipat nila ang mga ito sa mga trak. Ginamit nila ako dahil asawa mo sila. Dahil walang tumingin dito. Nakita ako ni Doña Elvira.
Sinunog ang lalamunan ko.
“Ang larawan … Tinulungan mo siya.
Pinigilan ni Mariana ang kanyang mga mata.
“Pinilit nila ako. Ito ay isa pang batang babae. Naisip ko na kung sumunod ako ay ilalabas nila ako.
Tinakpan ko ang aking bibig.
Ang kakila-kilabot ay hindi magkasya sa aking katawan.
Pagkatapos ay nag-vibrate ang aking cell phone.
Isa pang audio.
Doña Elvira.
Sa oras na ito tumagal ng dalawampung segundo.
Binuksan ko ito gamit ang aking hininga.
“Sofi, kung dumating ka kasama si Mariana, halos. Ang lahat ay nasa aking kuwaderno, ngunit ang naitala ko sa lumang cell phone ay nawawala. Dumating ang skipper sa workshop sa anim. Huwag maging matapang na mag-isa. Maging matalino, mija. I-on ang ilaw.
Kinukuha niya ang luz.
Ang parirala mula sa dati.
“Kung sa isang araw hindi ka makapagsalita, mag-iwan ng ilaw. ”
Tumingin ako sa paligid.
Sa dingding ng pagawaan ay isang malaki, pang-industriya switch.
Hindi ko alam kung ano ang aking pag-iilaw.
Ibinaba ko ito.
Ang buong lugar ay biglang naiilawan.
At sa labas, sa kalye, isang alarma ang nagsimulang tunog.
Hindi ang pagawaan.
Mula sa isang bahay sa buong kalye.
Pagkatapos ay isa pa.
At isa pa.
Ang mga ilaw sa ilang mga apartment ay nakabukas nang sabay.
Hindi ako pinadalhan ni Doña Elvira sa bubong.
Iniwan niya ang bitag ng kapitbahay.
Isang matanda, mapagpakumbabang network ng mga kababaihan na tumingin sa labas ng bintana nang walang ibang naghahanap.
Ang isang ginang ay lumabas sa balkonahe na may suot na gown ng dressing.
Ang isa pa ay nagbukas ng isang kurtina.
Isang lalaki ang sumigaw:
“Ang ilaw ni Elvira ay naka-on na! ”
Hindi ko maintindihan.
Hanggang sa nakita ko, sa sulok ng pagawaan, isang lila na lampara na tumuturo patungo sa kalye.
Ang parehong ilaw na hiniling sa akin ni Doña Elvira na i-on nang isang beses.
Ang ilaw na hindi ko kailanman naka-on.
Sa mas mababa sa isang minuto, sinimulan ang mga telepono.
Ang mga tinig ay maaaring marinig sa kalye.
“Narito! ”
“Tumawag ng 911! ”
“Upang Hanapin din, na kung saan ay karahasan! ”
“Huwag hayaan itong isara! ”
Tumakbo ako patungong Mariana at naghahanap ng isang paraan upang ma-deactivate ang lata. Maingat, itinaas ko ang kurdon at hinawakan ito habang bahagya niyang inilipat ang kanyang mga paa.
Ang maaaring umiling.
Hindi siya nahulog.
Sinimulan kong hubarin siya.
Pagkatapos ay umungol ang kurtina ng metal.
May pumili nito mula sa labas.
Pumasok si Julián gamit ang kanyang mukha na nagulong at ang kanyang kamay ay nakabalot sa isang tela.
Sa likuran niya ay dumating si Raúl at ibang lalaki na hindi niya alam.
Ang pattern, naisip ko.
Fat, puting shirt, malinis na bota.
Ang isang iyon ay hindi tumakbo.
Ang isang iyon ang namamahala.
Nakita ako ni Julián sa tabi ni Mariana.
Sa kauna-unahang pagkakataon mula nang makilala ko siya, hindi siya nagpapanggap.
Hindi siya ngumiti.
Hindi siya naglagay ng mukha ng biktima.
Ipinakita lamang nito kung ano ito.
“Sinabi ko sa iyo, ” nagbulong siya. Sinabi ko sa iyo na huwag makisali.
Ang tao sa bota ay tumingin sa kalye sa apoy.
“Asshole, ” sinabi niya kay Julián. Sinundan ka nila.
Isang hakbang si Julian patungo sa akin.
Kumuha ako ng isang cross key mula sa lupa.
“Pindutin ito at sumigaw ako. ”
Tumawa siya.
“Ngayon ay sumisigaw ka? ”
Oo.
Ngayon oo.
Sumigaw ako sa lahat ng hindi ko sinigawan sa maraming taon.
Ang bilang ng Mariana.
Sumigaw ako kay Doña Elvira.
Sumigaw ako na may mga kababaihan doon.
Sumigaw ako na ang aking asawa ay isang mamamatay-tao.
Sumigaw ako hanggang sa magbukas ang lalamunan ko.
Sa labas, tumugon ang mga kapitbahay.
Hindi sa katahimikan.
Sa mga saucepans.
Sa mga bato laban sa kurtina.
Sa mga tinig.
“Tatawagan namin! ”
“Naitala ito! ”
“Huwag lumabas, mga bastards mo! ”
Ang boss ay humila ng baril.
Tumigil ang lahat.
Tumigil sa paghinga si Mariana.
Itinaas ni Julián ang kanyang mga kamay.
“Hindi, hindi dito.
Itinuro muna ako ng lalaki.
Pagkatapos Mariana.
At pagkatapos ay may nangyari na hindi ko lubos na maipaliwanag.
Ang lumang cell phone ni Doña Elvira, ang isa kong naka-off sa aking sweatshirt, ay nagsimulang tumunog.
Hindi ito nag-vibrate.
Ito ay rang.
Isang lumang singsing, mula sa isang telepono sa bahay, malakas, imposible.
Tumalikod ang lalaki.
Si Julián din.
Ang screen ay naiilawan sa loob ng aking mga damit na may isang berdeng ilaw.
At ang tinig ni Doña Elvira ay lumabas sa loudspeaker, malinaw na parang nakatayo siya sa likuran namin:
“Pinapanood kita, Raul. ”
Si Don Raúl ay lumuhod.
Hindi dahil sa kasalanan.
Dahil sa takot.
“Hindi, ” bumulong siya. Hindi, nakita kong patay ka.
Nagpatuloy ang tinig.
“Nakita ka rin ni Mariana. Nakita ka rin ni Sofia. Kalahating gusali ay pinapanood ka rin.
Ang skipper ay lumingon kay Raul, galit na galit.
Ang pangalawang iyon ay sapat na.
Itinapon ko ang cross key sa kanyang mukha.
Ang shot ay bumagsak.
Wala akong sakit.
Tanging ang ingay.
Si Mariana ay nahulog sa kanyang tabi, nakatali pa rin, ngunit buhay.
Itinapon ako ni Julián.
Itinapon niya ako sa sahig.
Minsan niya akong tinamaan.
Dos.
Naamoy ko ang kanyang pawis, dugo, galit niya.
“Ikaw ay akin, ” dumura siya.
Nakarating ako sa sweatshirt at hinugot ang marumi na kulay-abo na shirt.
Pinadulas ko ito sa kanyang mukha.
“Hindi, ” Sabi ko. Ako ay isang saksi.
Dumating ang pulisya kasama ang mga sirena.
Pumasok sila sa pamamagitan ng pagsira sa kurtina.
Pagkatapos nito ang lahat ay ingay.
Mga Boots.
Mga Utos.
Mga Scream.
Isang opisyal ang humila sa akin pabalik.
Ang isa pang handcuffed na si Julián.
Sumigaw si Raúl at inulit na ang namatay na babae ay nagsalita sa kanya.
Sinubukan ng boss na sabihin na nagmamay-ari siya ng workshop, na hindi nila alam kung sino ang kanilang ginugulo.
Ngunit ang mga kapitbahay ay patuloy na nagtala mula sa labas.
At ang notebook ni Doña Elvira, na nababad laban sa aking dibdib, ay nandoon pa rin.
Nang hubarin nila si Mariana, lumapit siya sa akin.
Niyakap namin ang bawat isa tulad ng mga batang babae.
Sumigaw kami ng mga mukha namin na nakadikit.
Hinawakan ko ang kanyang buhok, ang kanyang noo, ang kanyang mga balikat, na parang kailangan kong suriin ang bawat bahagi niya.
“Nanay, ” aniya. Kailangan mong tawagan si nanay.
Tumango ako.
Ngunit una kong tiningnan ang aking telepono.
May isang huling mensahe mula kay Doña Elvira.
Hindi ito audio.
Ito ay teksto.
“Maaari kang magising ngayon. ”
Nabasa ko ito minsan.
Pagkatapos ay isa pa.
Lumabas ang screen.
Hindi na ito muling naiilawan.
Ang pagsisiyasat ay tumagal ng buwan.
Natagpuan nila ang higit pang mga notebook sa 402, na nakatago sa loob ng mga lata ng gatas, sa likod ng mga kaldero ng bulaklak, sa ilalim ng isang maluwag na aparador.
Sinulat ni Doña Elvira ang lahat.
Mga pangalan.
Mga plate ng lisensya.
Mga Iskedyul.
Mga departamento.
Naitala niya ang mga pag-uusap mula sa kanyang bintana, mula sa hagdan, mula sa bubong.
Tinawag nila ang kanyang metiche dahil nakita niya.
Pinatay nila siya dahil hindi siya tumigil sa makita.
Kinumpirma ng kanyang pamangkin na binigyan siya ni Julián ng pera upang mapabilis ang libing.
Sinabi ng ulat na hindi sinasadyang pagbagsak.
Ang bagong autopsy ay sinabi kung hindi man.
Sumabog.
Nagbibiro.
Depensa sa ilalim ng mga kuko.
Natagpuan din nila ang mga bakas ng klorin sa sahig, sa pasilyo at sa mga dingding ng banyo sa 402.
Ang buong gusali ay naamoy ng krimen.
At lahat kami ay huminga nang hindi nais na pangalanan ito.
Tatlong beses nang nagpatotoo si Mariana.
Nagpahayag ako ng lima.
Ang aking ina ay nakaupo sa pagitan ng aming dalawa sa tanggapan ng tagausig, na may isang bag ng matamis na tinapay sa kanyang mga binti, nanginginig na parang biglang may edad ang mundo.
Nang makita niya si Julián na pumasok sa handcuffed, hindi siya umiyak.
Sinabi lang niya sa kanya:
“Inaasahan kong naaalala mo ang mukha ng aking anak na babae tuwing gabi.
Hindi siya sumagot.
Hindi na siya nagkaroon ng tinig ng isang nag-aalala na asawa.
Wala na akong bahay, walang kama, at walang takot na itago.
Nagsalita si Don Raúl.
Ang mga duwag ay laging nagsasalita kapag hindi na nila naramdaman na protektado.
Nagbigay siya ng mga pangalan.
Mga workshop.
Mga ruta.
Mga Wineries.
Ang boss ay nahulog mamaya, sa isang bahay sa Iztapalapa.
Marami pang mga kababaihan ang natagpuan.
Hindi lahat sila ay buhay.
Hindi ko alam kung paano sabihin sa bahaging iyon nang hindi masira.
Iyon ang dahilan kung bakit sinasabi ko lang na hindi nakatipid si Doña Elvira.
Marami siyang nai-save.
Minsan tinatanong nila ako kung sa palagay ko siya ang nagpadala ng mga audio.
Sinabi ng pulisya na maaari silang mai-iskedyul.
Ipinaliwanag ng isang dalubhasa ang mga bagay tungkol sa mga aplikasyon, backup, lumang telepono at awtomatikong koneksyon sa Wi-Fi ng gusali.
Tumango ako.
Kailangan nila ng paliwanag.
Kailangan ito ng lahat.
Ngunit walang maaaring ipaliwanag kung bakit ang naka-off na cell phone ay tumunog sa pagawaan.
Ni bakit narinig ni Raúl ang kanyang pangalan sa tinig ng babaeng tinulungan niyang patayin.
Hindi rin bakit, nang linisin nila ang silid ng paglalaba, natagpuan nila ang kandila ng St Jude na sariwang natunaw, kahit na ito ay mga linggo nang walang mga tugma.
Hindi ako nagtatalo.
May mga patay na tao na umaalis.
At may mga patay na tao na manatili nang kaunti, para lamang isara ang kanang pintuan.
Lumipat ako sa labas ng kapitbahayan ng Doctores makalipas ang tatlong buwan.
Hindi sa takot.
Sa pamamagitan ng hangin.
Kailangan ko ng mga pader na hindi pawis na klorin.
Sumama sa akin si Mariana.
Sa una ay natulog ako gamit ang ilaw at isang kutsilyo sa kusina sa ilalim ng unan ko. Gayon din ang ginagawa ko.
Pagkatapos ay nagsimula kaming bumili ng mga halaman.
Basil muna.
Pagkatapos geranium.
Pagkatapos ay isang bougainvillea na hindi niya nais na mabuhay hanggang sa magsalita si Mariana nang mabuti sa kanya.
Sa Linggo pupunta kami upang makita ang aking ina.
Nag-iilaw pa rin siya ng mga kandila.
Ngunit hindi na nila hilingin na lumitaw si Mariana.
Ngayon ay nag-iilaw din siya para kay Doña Elvira.
Inilalagay niya ang mga bobbins sa isang bag ng papel, na parang ang babae ay kumatok ng dalawang beses at sasabihin:
“Mija, sobrang binili ko.
Sa lumang gusali, ipininta ng mga kapitbahay ang pintuan ng 402 lila.
Sinabi nila na walang nais na magrenta ng apartment na iyon.
Sinabi nila na sa gabi maaari mong marinig ang mga malambot na yapak sa hagdan.
Sinabi nila na kung ang isang babae ay umiyak sa isang apartment, ang isang ilaw sa bubong ay lumiliko sa kanyang sarili.
Sinulat ako ni Julián ng isang liham mula sa bilangguan.
Hindi ko ito nabasa.
Sinunog ko ito sa isang ulam na casserole, sa bakuran ng aking ina.
Hinawakan ni Mariana ang aking kamay habang ang papel ay naging itim.
“Ayaw mo bang malaman kung ano ang sinabi nito? ”
Napanood ko ang pagtaas ng usok.
“Narinig ko nang labis ang tinig niya.
Nang gabing iyon, nang umuwi ako, nakatanggap ako ng isang abiso.
Hindi ito mula sa WhatsApp.
Ito ay isang lumang larawan na nakuhang muli mula sa ulap.
Si Doña Elvira ay lumitaw sa bubong, kasama ang kanyang lilang panglamig at isang palayok ng basil sa kanyang mga kamay.
Sa likuran niya ako, mas bata, nakabitin na damit, na may isang pasa na sinubukan kong takpan ng pampaganda.
Hindi ko naalala ang larawang iyon.
Pinalapit ko siya.
Sa sulok, sa tabi ng asul na tangke ng tubig, makikita ang anino.
Ang pigura ng isang lalaki na naghahanap mula sa pintuan.
Julián.
At sa ilalim, isinulat gamit ang kanyang daliri sa alikabok ng lataco, mayroong isang parirala:
“Nasa oras ka pa. ”
Sumigaw ako.
Hindi ng takot.
Dahil sa galit sa hindi pa mabasa ito nang mas maaga.
Ng pasasalamat dahil may nagbasa nito para sa akin.
Simula noon, sa tuwing ang isang kapitbahay ay kumatok sa aking pintuan, binuksan ko ito.
Sa tuwing naririnig ko ang isang bang sa apartment sa tabi ng pintuan, hindi ko i-up ang dami sa TV.
Sa tuwing sasabihin ng isang babae na “Maayos ako ” na may mapurol na mga mata, hindi ako naniniwala sa kanya nang mabilis.
Dahil natutunan ko huli kung ano ang laging alam ni Doña Elvira:
ang mga monsters ay hindi pumapasok sa bintana.
Natutulog sila sa kama.
Binabati nila ang doorman.
Nagdadala sila ng mga grocery bag.
Sinabi nila “ang aking pag-ibig ” na may parehong bibig na kanilang binabantaan.
At kung minsan, upang talunin ang mga ito, hindi mo kailangang maging matapang mula sa simula.
Minsan sapat na upang magising isang gabi.
Makinig sa audio ng isang patay na babae.
Umakyat sa rooftop.
At i-on ang ilaw.