“—…at isang selyadong sobre na may nakasulat na pangalan mo,” pagtatapos ni Lauren, basag ang boses. “Pero hindi naman iyon ang pinakamasamang bahagi.”
Mga Pinto at Bintana
Naramdaman kong papalapit na ang kwarto. Ang mga anino sa kisame, ang asul na liwanag ng aking telepono, ang ugong ng refrigerator sa kusina sa malayo—lahat ay naging napakatindi, na para bang hinahasa ng takot ang mga gilid ng realidad.
“Ano pa ba ang meron?” tanong ko. Narinig ko ang malalim niyang paglunok sa kabilang linya. “Isang sertipiko ng kasal.” Hindi ko maintindihan. O baka oo, pero pinili ng isip ko na protektahan ako nang ilang segundo. “Kaninong?” bulong ko. Nagkaroon ng sandaling katahimikan. “Kay Ethan… at akin.”
Nanigas ako sa kama, hawak-hawak ng aking malayang kamay ang bagong comforter na binili ko dalawang linggo pa lang ang nakalipas, noong naniniwala pa akong maayos ang buhay gamit ang magagandang unan at isang designer lamp.
“Walang katuturan ‘yan,” sa wakas ay nasabi ko. “Hindi nga pala tayo magkakilala.” “Alam ko,” sagot ni Lauren, na parang natatalo kaya sa unang pagkakataon simula nang sagutin ko ang tawag, hindi ko na siya inisip na kaaway. “Kaya nga kita tinawagan. Dahil wala rin akong maintindihan.”
May dumaang kotse sa labas, ang mga headlight nito ay panandaliang sumasalamin sa aking bintana. Pinikit ko ang aking mga mata. Huminga ako nang malalim. Nagbilang ako hanggang tatlo. “Dumating na ba ang mga pulis?” “Hindi pa. Tinawagan sila ng kapitbahay, pero ang tagal pa nila. Nawalan ng malay si Ethan sa tabi ng mga taniman ng halaman. Bumangon siya kanina, sumuka sa hardin, at muling bumagsak. Hindi ko alam kung nagkukunwari lang siya o talagang wala na siyang malay.”
Kagamitan sa Komunikasyon
Nandidiri ako sa imahe, pero wala akong naramdamang awa. “Buksan mo ang sobre,” sabi ko sa kanya. “Ano?” “Yung may pangalan ko. Buksan mo.” “Sigurado ka?” “Oo.”
Narinig ko ang kaluskos ng papel, ang tunog ng pagkapunit ng pandikit, at ang paghinga niya na lalong nagiging pagod. Pagkatapos, katahimikan. Mahaba. “Lauren?” Hindi siya sumagot. “Anong sabi?” Nang sa wakas ay nagsalita na siya, halos walang boses.
“Isa itong liham na para sa iyo. Mukhang isinulat ito ng isang abogado… o isang kompanya. Nakasaad doon na kung sakaling magkaroon ng ‘anumang insidente sa operasyon,’ dapat mo itong matanggap kasama ng mga kopya ng ilang dokumento.” Nanikip ang aking tiyan. “Basahin mo.” Narinig ko ang isa pang papel na nabuksan.
“’Ito ay upang patunayan na si Mr. Ethan Cárdenas ay nagpapanatili, sa nakalipas na labing-apat na buwan, ng isang kontratado at personal na relasyon sa dalawang babaeng naninirahan sa Los Angeles : sina Valerie Sarmiento at Lauren Ochoa…’” Tumigil si Lauren. “Diyos ko.” “Ituloy mo lang.” “’…Na may layuning makakuha ng access, sa pamamagitan ng emosyonal na paraan, sa mga equity asset at mga linya ng kredito na nauugnay sa parehong pagkakakilanlan. Sa kaganapan ng alitan, pagliban, o pagtanggi ni Mr. Cárdenas sa kooperasyon, ang dokumentasyong ito ay magsisilbing pananggalang para sa mga apektadong partido.’” Natahimik siyang muli. “Valerie… ano ba ito?”
Tuklasin ang higit pang mga kagamitan sa komunikasyon
sa pinto , mga pinto at bintana
Hindi ako agad nakasagot. Napakalaki ng sagot kaya’t patuloy na sinusubukan ng utak ko na hubugin ito bilang isang tao. Isang pagtataksil. Isang kahihiyan. Isang dobleng buhay. Hindi. Mas malala pa. Isa itong negosyo.
“Lauren,” sa wakas ay nasabi ko, nang may katahimikang hindi ko naman talaga nararamdaman. “Kailangan kong sabihin mo sa akin kung anong mga papeles ang naroon.” Narinig ko siyang binabasa ang mga ito. “Nandoon ang civil marriage certificate. Walong buwan na ang nakalipas. May mga kopya ng ID ko, ng sa iyo, mga bank statement, mga credit application… may isang walang laman na jewelry box, dalawang lease agreement, at…” huminga siya nang malalim, “isang kulay abong folder na may mga tab.” “Buksan mo.” “Nakalagay ang pangalan mo sa isang tab. At ang akin naman sa isa pa.”
Bahagyang tumagilid ang kwarto. Idiniin ko ang aking mga paa sa malamig na sahig para mapanatili ang aking balanse. “Basahin ang akin.” “Financial profile, payment history, ang titulo ng bahay na nakapangalan sa iyo, ang contact info ng accountant mo… Diyos ko. May mga tala rin. Mga sulat-kamay.” “Ano ang nakasaad?”
Tumahimik si Lauren nang dalawang segundo bago nagbasa, na para bang nahihiya siyang magsalita sa isang bagay na napakasama. “’Pasensya na. Kailangang maramdaman na napili siya. May tendensiyang harapin ang mga bagay-bagay nang mag-isa. Hindi agad humaharap. Posibleng magkaroon ng linya ng negosyo ng pamilya kung pormal na ang pagsasama.’” Bumuntong-hininga siya nang pigil. “May iba pa.”
Ayoko nang makarinig pa, pero kailangan kong marinig ang lahat. “Basahin mo ang sa iyo,” sabi ko. “’Pabigla-bigla. Namumuhay nang mag-isa. Humahawak ng pera. Mas mahina dahil sa alitan namin ng kapatid. Nangangailangan ng patuloy na pagpapatunay. Pinakamabuting gamitin ang pangako ng katatagan.’” Nabasag ang boses niya. “May mga nakalista ring halaga. Mga halagang dolyar.”
Wala akong imik. Dahil sa sandaling iyon, may napagtanto akong nakakakilabot: Hindi lang kami nagsinungaling ni Ethan. Pinag-aralan niya kami. Para kaming mga piraso ng ari-arian. Para bang sinusuri ang pag-ibig.
Bumangon ako sa kama at naglakad papunta sa dining room. Kailangan kong gumalaw para hindi ako masira. Napakalinis ng bahay, nakakainis. Wala na ang mga susi niya sa bowl malapit sa pinto. Hindi na rin natabig ang sapatos niya sa tabi ng sofa. Ang armchair kung saan siya dati umuupo at umiinom ng beer habang sinasabihan akong “magdahan-dahan” sa trabaho ko ay mukhang pag-aari na ngayon ng isang estranghero.
Mga Pinto at Bintana
“Valerie,” sabi ni Lauren na may panibagong pagmamadali. “May litrato.” “Anong litrato?” “Ikaw.” Kumirot ang pulso ko. “Saan galing?” “Nasa labas ka ng bangko. May dala kang asul na folder. Sa likod, may nakasulat na petsa mula dalawang linggo na ang nakalipas.”
Pumikit ako. Iyon ang araw na sumama ako sa aking tagapayo para repasuhin ang aking pag-renew ng mortgage at ilipat ang ilang pondo sa isang CD. Hindi ko pa nasasabi kay Ethan. O iyon ang naisip ko. “May isa pa,” patuloy ni Lauren. “Tungkol sa akin. Papasok ako sa isang korte. May mga tala rin doon.”
Isang malamig na agos ang gumapang sa aking gulugod. Sinusundan niya kami. Pinagmamasdan niya kami. At pagkatapos ay isa pang kaisipan, na mas malala pa, ang tumagos sa lahat ng iba pa: kung mayroon mang sulat na iyon, kung may naghanda nito “kung sakaling magkaroon ng insidente sa operasyon,” hindi nag-iisa si Ethan sa pagtatrabaho.
“Lauren,” sabi ko, “makinig kang mabuti. Kunin mo lahat. Ang folder, ang sulat, ang sertipiko, ang mga ID—lahat ng iyan. Ilagay mo sa bag na hindi sa kanya. Huwag kang hihipo nang higit sa kailangan.” “Paano siya?” “Huwag kang lalapit sa kanya.” “Valerie, tatayo na siya.”
Kumalabog nang malakas ang puso ko. Sa kabilang linya, nakarinig ako ng mahinang ingay. Isang bagay na nahuhulog. Pabilis nang pabilis ang paghinga ni Lauren. Pagkatapos, isang boses ng lalaki—mabagal, galit na galit, at napakalapit sa telepono. “Sino ang kausap mo?”
Kagamitan sa Komunikasyon
Ethan. Hindi ko na siya narinig simula nang katokin niya ang pinto ko, pero agad kong nakilala kung paano siya nagmamadaling magsalita kapag akala niya kontrolado niya ang lahat, kahit na lasing. Hindi sumagot si Lauren. “Ibigay mo sa akin ‘yan,” utos niya. “Huwag mo akong hawakan,” sabi niya.
Inaabot ko na ang mga susi ko. “Lauren, lumabas ka ng bahay ngayon din,” sabi ko. “Hindi pwede. Nasa pinto siya.” “I-lock mo ang sarili mo.” “Nandoon sa labas kasama niya ang mga susi.”
May nagpupumiglas, may humihingal, may tunog ng kung anong humahampas sa kahoy. “Lauren!” “May nakita kang mga bagay na hindi sa iyo,” narinig kong sabi ni Ethan, mas malinaw na ngayon, hindi na gaanong lasing kaysa kanina. “Ibigay mo sa akin ang folder.”
Natigilan ako. Nagkukunwari lang siya. Sa buong oras na iyon, parang nagkukunwari lang siya.
“Ethan!” sigaw ko sa telepono, alam kong maririnig niya ako. “Papunta na ang mga pulis!” Sandaling tumahimik. Pagkatapos ay tumawa siya. Mahina. Pamilyar. Nakakakilabot. “Lagi namang madrama, Val.”
Kumikirot ang sikmura ko nang marinig ko ang halos mapagmahal niyang tono, na parang ilang oras lang ang nakalipas nang hindi niya ako pinadalhan ng text na nagsasabing pupunta siya sa kama ng ibang babae. “Pabayaan mo na siya.” “Depende ‘yan sa kung anong hawak niya.” “Wala ka nang kontrol.”
Tumawa ulit siya. “Iyan ang iniisip mo dahil hindi ko naman sinabi sa iyo kung paano talaga gumagana ang mga bagay-bagay.” Narinig ko ang ungol ni Lauren, kasunod ang tunog ng pagsara ng pinto. Siguro ay nagawa niyang tumakbo sa ibang kwarto. “Valerie,” bulong niya, hinihingal, habang binabawi ang telepono, “Nilock ko ang sarili ko sa banyo.”
Huminga ako sa unang pagkakataon pagkalipas ng ilang segundo. “Isara mo ang pinto.” “Ginawa ko.”
Isang malakas na kalabog ang umalingawngaw sa kabilang panig. Narating na ni Ethan ang pinto. “Lauren. Buksan mo.” Isa pang kalabog. “Hindi ko na uulitin.”
Mga Pinto at Bintana
Kinuha ko ang jacket at susi ng kotse ko. Hindi na ako nag-iisip, nag-iinarte na lang ako. “Huwag mo itong buksan para sa kahit ano,” sabi ko. “Pupunta ako rito.” “Huwag kang pumunta nang mag-isa.” “Hindi ako nag-iisa.”
Kasinungalingan iyon, pero kusang lumabas, may katatagan na medyo nakakumbinsi pa sa akin. Ibinaba ko na ang tawag.
Ang sumunod na bahagi ay nangyari nang napakabilis. Tumawag ako sa 911 habang halos tumatakbo pababa ng hagdan ng aking gusali. Ibinigay ko sa kanila ang address, ang pangalan ni Ethan, at iniulat ang posibleng pag-atake, pandaraya, at mga ninakaw na personal na dokumento. Sinabihan ako ng operator na huwag lumapit sa pinangyarihan. Sinabihan ko siyang huwag, kahit na pinapaandar ko na ang aking SUV.
Ang lungsod bandang alas-3:00 ng madaling araw ay may kakaibang kalupitan. Kalahating walang tao ang mga kalye. Walang nagbabagang ilaw trapiko para sa sinuman. Sarado ang mga tindahan. Parang nakabitin ang lahat, ngunit sa ilalim nito, may tumitibok na karahasan na mararamdaman mo kahit hindi mo ito nakikita. Nagmaneho ako patungong Silver Lake habang nakahawak ang mga kamay sa manibela.
Sa pulang ilaw, naalala ko ang unang beses na nakita ko si Ethan. Ito ay sa isang pananghalian ng kaarawan ng isang kapwa kaibigan. Nakasuot siya ng puting kamiseta na nakatupi ang mga manggas, taglay ang hindi matiis na kadalian sa pagpaparamdam sa lahat na siya ang pinaka-interesante sa silid. Sa akin, gumana ito dahil hindi niya ako sinubukang pahangain; pinag-aralan niya ako. Ngayon ay naiintindihan ko na. Nagtanong siya ng eksaktong mga tanong. Nakinig siya sa mga sagot ko na parang mahalaga ang mga ito. Natutunan niya ang mga paraan ko. Alam niya kung saan papasok.
Naisip ko, ang pag-ibig ay isa ring uri ng katalinuhan. At ginagamit ito ng mga taong katulad niya bilang panlilinlang.
Pagliko ko sa kalye nina Lauren, una kong nakita ang mga ilaw. Isang patrol car. Pagkatapos ay isa pa. Isang kapitbahay na naka-bathrobe na nakatayo sa bangketa. At ang itim na maleta ni Ethan na nakabukas, natatapon ang mga kamiseta at kable sa basang bangketa.
Napakalakas ng preno ko kaya nasaksak ko ang seatbelt sa dibdib ko. Dalawang opisyal ang nasa pasukan. Ang isa naman ay nakikipag-usap sa isang babaeng nakabalot ng beige na kumot. Si Lauren. Nakilala ko agad siya kahit hindi ko pa siya nakikita. Hindi dahil sa mukha niya. Kundi dahil sa pagod.
Mayroong isang uri ng pagtataksil na magpapabago sa iyong tindig bago nito baguhin ang iyong ekspresyon. Bahagyang iikot nito ang iyong mga balikat. Iiwan kang nakatitig sa lupa na parang iniisip mong maaaring naroon pa rin ang isang piraso ng iyong lumang buhay.
Bumaba ako ng SUV. Tumingala siya sa akin. Sandaling nagtinginan kami na parang dalawang taong nakaligtas sa iisang aksidente, hindi pa alam kung sila ba ay mga saksi, biktima, o collateral damage. Gulo-gulo ang buhok niya, maputla ang labi, at may pulang galos sa braso.
“Ayos ka lang ba?” tanong ko. Tumango siya nang isang beses, kahit halatang hindi naman. “Wala na siya,” sabi niya. “Nang marinig niya ang sirena, tumalon siya sa likurang bakod.”
Isang matinding galit ang bumalot sa akin nang napakalakas na halos matawa ako. Siyempre pa. Kahit sa kanyang pagtakas, pinili niya ang pinakawalang-galang na paglabas.
Lumapit ang isa sa mga opisyal. “Valerie Sarmiento?” “Opo.” “Kailangan naming sumama ka sa amin para tukuyin ang ilang dokumento at maghain ng pormal na ulat. Ipinaliwanag ni Ms. Ochoa na maaaring may sangkot na pagnanakaw ng pagkakakilanlan at pandaraya.”
Mahigpit na hinawakan ni Lauren ang isang navy blue tote bag sa kanyang dibdib. “Nandito na ang lahat,” sabi niya. Tiningnan ko siya. “Salamat sa hindi mo pagtatago.” Malungkot ang kanyang ngiti. “Sa tingin ko pareho na tayong sawa sa mga sikreto niya.”
Dinala nila kami sa sala. Amoy sariwang kape at mamasa-masang lupa ng hardin ang bahay ni Lauren. May nakasinding kandila sa kusina, marahil para matakpan ang amoy ng suka o takot. Sa mesa, nakakalat ang mga dokumento na parang ebidensya ng isang sentimental at pinansyal na krimen.
Ang sulat ng abogado. Ang mga kopya ng aming mga ID. Ang sertipiko ng kasal. Mga aplikasyon para sa dalawang premium credit card. Isang pag-upa para sa isang apartment sa Century City sa ilalim ng pangalan ng kumpanya na hindi namin kilala. At, sa ilalim ng kulay abong folder, isang maliit na itim na notebook.
Binuksan ko ito gamit ang nanlalamig na mga kamay. Ang unang pahina ay may listahan ng mga pangalan ng babae. Anim. Sa tabi ng bawat pangalan, isang lungsod. Isang halaga. Isang petsa. At isang salitang may salungguhit na pula: Katayuan.
Sumandal si Lauren sa tabi ko. “Anong ibig sabihin niyan?” Binuklat ko ang pangalawang pahina. May mga kolum. Mga obserbasyon. Mga tala na katulad ng mga nabasa niya sa telepono. Hindi lang tungkol sa amin. Tungkol sa iba. Seattle. Austin. Miami. Chicago.
Kagamitan sa Komunikasyon
Hindi kami eksepsiyon. Isang serye kami.
Naduduwal ako. Isa sa mga opisyal ang tumawag ng isang cybercrimes unit, habang ang isa naman ay nagsimulang kunan ng litrato ang lahat. Magkahiwalay kaming nagbigay ng aming mga pahayag ni Lauren. Paulit-ulit kong binanggit ang kanyang pangalan—Ethan Cárdenas—kaya’t nagsimulang magmukhang peke, na parang hindi talaga niya ito pagmamay-ari.
Habang kausap ko ang opisyal, may napansin akong kakaiba sa kuwaderno. Isang piraso ng papel na nakatupi sa pagitan ng mga huling pahina. Hinila ko ito palabas. Hindi ito isang sulat. Ito ay isang litrato. At pagkakita ko pa lang nito, parang nawala na ang hangin sa baga ko.
Hindi ako. Hindi si Lauren. Ang nanay ko.
Nakaupo siya sa terasa ng isang cafe, diretsong nakatingin sa kamera, walang kamalay-malay na kinukuhanan siya ng litrato. Sa kabilang panig ng mesa, sa tapat niya, ay si Ethan. Ang petsang nakasulat sa likod ay mula tatlong buwan bago ko siya nakilala.
Nagsimulang kumabog ang lalamunan ko. Binaliktad ko ang litrato. May nakasulat na pangungusap sa sulat-kamay ni Ethan: “Na-validate na ang contact. Posibleng makapasok sa pamamagitan ng panganay na anak na babae. Naghihintay ng instruksyon.”
Dahan-dahan kong inangat ang aking ulo. Si Lauren ay nakikipag-usap pa rin sa isang opisyal sa kabilang dulo ng silid. Sa labas, ang mga ilaw ng patrol car ay nababalutan ng pasulput-sulpot na asul na kulay ang mga dingding. Sa kusina, ang kape ay patuloy na tumutulo, tahimik at matatag, na parang hindi basta-basta nahati ang mundo.
Tiningnan ko ulit ang litrato ng aking ina kasama si Ethan. At sa unang pagkakataon simula noong 7:08 PM, napagtanto kong maaaring hindi sa akin nagsimula ang pagtataksil ni Ethan. Siguro hindi naman talaga ako ang huling target. Siguro ako lang pala ang pinto.