Tuwing umaga, iisa lang ang nangyayari.
Hinahatak ako ng asawa ko palabas ng bakuran at walang awang binubugbog dahil sa isang dahilan lang:
“Pinakasalan kita, pero wala kang silbi dahil hindi mo ako mabigyan ng anak na lalaki.”
Una, sampal.
Sunod, mga sipa.
At pagkatapos, suntok na walang pinipili—mukha man o katawan.
Naririnig ng mga kapitbahay… pero isinasara nila ang kanilang mga bintana.
Ang biyenan ko ay nananatili sa loob ng bahay, nagdadasal ng rosaryo sa harap ng isang banal na imahe.
At ako… ako ay kumukulubot sa takot, natutong ipagtanggol ang sarili tulad ng isang sugatang hayop, nagdarasal na sana ay matapos na agad para makabangon ako at makapaghanda ng almusal.
Mayroon akong dalawang anak na babae.
Dalawang magaganda at inosenteng bata.
Pero sa bahay na iyon, itinuturing silang isang “sumpa.”
Sa tuwing nakikita sila ng asawa ko, lalo lamang tumitindi ang galit niya.
Mas malakas niya akong binubugbog, na parang kasalanan ko iyon.
Ang araw na iyon ay nagsimula tulad ng dati.
Habang minumura at sinisipa niya ako, nakaramdam ako ng pag-ugong sa aking tainga.
Lumabo ang paningin ko.
Sa huling suntok, nawalan ako ng malay at bumagsak sa sementadong bahagi ng bakuran.
Nagising ako sa isang stretcher.
Nasa ospital na kami—sa Cook County Hospital sa Chicago.
Nasa tabi ko ang asawa ko, may pekeng ekspresyon ng pag-aalala.
Mabilis siyang nagsalita sa doktor:
“Nahulog ang asawa ko sa hagdan.”
Wala akong lakas para kontrahin siya.
Ipumikit na lang ako.
Dahil sa tindi ng aking mga sugat, nag-utos ang doktor ng kumpletong pagsusuri.
Dinala ako sa X-ray.
Nasilaw ako sa puting ilaw ng silid.
Halos isang oras ang lumipas, hiniling ng doktor na kausapin muna ang asawa ko.
Nasa loob pa rin ako ng silid, pero naririnig ko sila mula sa labas.
Biglang naging seryoso ang boses ng doktor:
“Sir, kailangan mong tingnan ang mga larawan na ito.”
Walang sagot.
Ilang minuto pa, biglang bumukas ang pinto.
Pumasok ang asawa ko… maputla, nanginginig, hawak ang X-ray.
Tumingin siya sa akin.
Gumalaw ang kanyang mga labi, pero walang lumabas na tunog.
Sumunod ang doktor at dahan-dahang nagsalita, malinaw ang bawat salita: …….