“Anak ko… ang aking prinsesa,” bulong ni Don Alejandro habang humahagulgol sa aking balikat. Ang init ng kanyang yakap ay tila tumunaw sa sampung taon ng ginaw at pangungutya na tiniis ko sa loob ng mansyon ng mga Mendoza. Ang mga bisitang kanina ay nagtatawanan ay biglang nagbulung-bulungan, ang ilan ay nagmamadaling kumuha ng litrato, habang ang iba naman ay hindi makatingin nang diretso sa akin.
Ngunit sa gitna ng emosyonal na tagpong ito, isang matangkad at misteryosong lalaki ang humiwalay sa karamihan. Siya si Sebastian Valderama, ang kilalang kanang-kamay at head of intelligence ni Don Alejandro. Lumapit siya sa amin, ang kanyang mukha ay seryoso at walang bakas ng kaba.
Yumuko siya nang bahagya sa akin bago bumulong sa aking tainga, sapat lang para marinig ko at ni Don Alejandro.
“Hindi aksidente ang pagkakawala mo sa ospital dalawampung taon na ang nakakaraan, Señorita Maria,” simula niya. “Ang babaeng nag-utos na nakawin ka sa bisig ng iyong ina ay narito mismo sa silid na ito. At hindi lang iyon… ang perang ginamit ng mga Mendoza para itayo ang kanilang negosyo? Galing iyon sa ransom money na ibinayad ni Don Alejandro para sana sa iyong kaligtasan.”
Ang Pagbubunyag ng Katotohanan
Nanigas ako sa aking kinatatayuan. Tumingin ako kay Donya Clara na ngayon ay pilit na gumagapang patungo sa exit, ang kanyang mukha ay kasing-puti ng papel.
“Sandali lang, Donya Clara,” sigaw ko, ang boses ko ay umalingawngaw sa buong ballroom. “Saan ka pupunta? Hindi pa tayo tapos sa ‘paglilinis’ ng dumi, hindi ba?”
Hinarap ni Don Alejandro si Sebastian. “Ano ang ibig mong sabihin, Sebastian? Sigurado ka ba sa iyong mga ebidensya?”
Inilabas ni Sebastian ang isang itim na tablet at ipinakita ang mga scanned documents mula sa dalawang dekada na ang nakalilipas. “Narito ang bank transfers, Don Alejandro. Ang account na tumanggap ng ransom money ay nakapangalan sa isang shell company na ang tunay na may-ari ay si Clara Mendoza. Siya ang mastermind sa pagdukot sa iyong anak para lang may maipantustos sa kanilang naluluging kumpanya noon.”
Ang Pagbagsak ng mga Mendoza
Isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi ni Donya Clara mula kay Don Alejandro. Hindi ito sampal ng galit lang, kundi sampal ng dalawampung taon ng pangungulila at pait.
“Pinatira mo ang anak ko bilang katulong sa sarili mong bahay gamit ang perang ninakaw mo sa akin?!” kulog ni Don Alejandro. “Pinakain mo siya ng tira-tira habang nagpapakasasa kayo sa marangyang buhay na ako ang nagpondo?!”
“Patawad, Don Alejandro! Nagawa ko lang iyon dahil kailangan namin ng pera!” hagulgol ni Donya Clara habang nakaluhod sa sahig, ang kanyang mamahaling alahas ay tila naging kadena sa kanyang leeg.
“Mama, anong nangyayari?” tanong ni Clarissa na tila wala pa ring malay sa bigat ng sitwasyon. “Hindi ba’t ako ang bida rito? Ako ang dapat pakasalan ng mga anak-mayaman!”
Tiningnan ko si Clarissa nang may halong awa. “Clarissa, ang ‘kinang’ na ipinagmamalaki mo ay galing sa pawis at dugo ng pamilya ko. Ngayong gabi, hindi lang sapatos ang lilinisin niyo. Lilinisin niyo ang pangalan ng pamilya Dela Vega sa pamamagitan ng pagharap sa batas.”
Ang Bagong Bukas ng mga Dela Vega
Agad na pumasok ang mga pulis na tinawagan na pala ni Sebastian bago pa man magsimula ang party. Habang kinakaladkad palabas si Donya Clara at ang naghihisteryang si Clarissa, lumingon ako sa mga bisita.
“Ang party na ito ay tapos na,” sabi ko nang may awtoridad. “Ngunit ang panunungkulan ng tunay na tagapagmana ng Dela Vega ay magsisimula na ngayon.”
Inalalayan ako ni Don Alejandro patungo sa labas kung saan naghihintay ang isang mahabang convoy ng itim na Rolls-Royce. Bago ako sumakay, huminto ako at tiningnan ang mansyon ng mga Mendoza sa huling pagkakataon. Ang maruming sapatos na ipinatapon sa akin kanina ay naiwan sa gitna ng daan, nayurakan ng mga taong nagmamadaling umalis.
“Handa ka na bang umuwi, Maria?” tanong ni Don Alejandro habang hinahawakan ang aking kamay.
“Hindi na po Maria ang pangalan ko, Papa,” ngiti ko sa kanya. “Ako si Rosalinda Dela Vega. At sisiguraduhin kong walang sinuman ang muling makakatapak sa dangal ng ating pamilya.”
Habang umaandar ang sasakyan palayo, ramdam ko ang bigat ng gintong kuwintas na isinuot sa akin ni Papa. Hindi na ito ang murang kuwintas na itinatago ko; ito na ang simbolo ng aking paglaya at kapangyarihan.