Natigilan si Marcus sa harap ng screen.
Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, hindi siya mukhang doktor, o asawa, o lalaking may kontrol sa lahat. Mukha siyang batang naliligo sa dugo sa mga kamay.
“Patayin mo ‘yan,” sabi ni Eleanor . Hindi na elegante ang boses niya. Parang luma na. Takot na takot.
Sumugod si Marcus papunta sa monitor, pero itinaas ng babaeng may mga peklat ang isang kamay.
“Huwag mong hawakan ‘yan, Marcus. May tatlong kopya ng broadcast na ito. Ang isa ay nasa cloud. Ang isa naman ay kasama ng isang abogado. Ang ikatlo ay nakarating na sa Tanggapan ng Abogado ng Distrito.”
Nagpakawala si Marcus ng isang maikli at matalim na tawa. “Ang DA? Sa tingin mo ba talaga ay makakapaghain ng report ang isang patay na babae?”
Inilapit ng babae ang kanyang mukha sa kamera. Nakalubog ang isang mata, nakabaluktot ang kanyang pisngi, at may peklat na tumatakbo mula sa kanyang sentido hanggang sa kanyang bibig. Ngunit nang siya ay umiyak, may kung anong nasa loob ko na nakakilala sa kanya bago pa man ako makaalala.
“Hindi pa ako patay,” sabi niya. “Iniwan nila ako nang ganito para walang maniwala sa akin.”
Humakbang paatras si Eleanor. Nanatili ako sa gurney, hindi gumagalaw, ang puso ko ay kumakabog sa aking tadyang. Tumingin sa akin si Marcus. Nawala na ang pagkukunwaring lambot. Natanggal na ang maskara.
“Anong ginawa mo?” tanong niya.
Hindi ako sumagot. Kailangan ko pa ring paniwalain niya na kakagising ko lang.
Pero iba ang katotohanan. Nang gabing iyon, bago matulog, hindi ko basta-basta iniluwa ang kapsula. Iniwan ko ring bukas ang laptop ko, na nakakonekta sa nakatagong kamera sa smoke detector. Sa loob ng ilang linggo, hindi ko alam kung paano gumagana ang aparatong iyon, hanggang sa nasa library ako sa Columbia , nagkukunwaring nag-aaral ng neuropsychology. Humingi ako ng tulong kay Ben —isang grad student na laging amoy sunog na kape at may dalang backpack na puno ng mga kable.
Hindi ko sinabi sa kanya ang lahat. Sinabi ko lang sa kanya na may nagmamasid sa akin. Hindi masyadong nagtanong si Ben. Minsan alam ng mabubuting kaibigan na ang labis na pagtatanong ay maaaring makasira sa iyong isipan. Nag-install siya ng programa para magpadala ng signal kung may made-detect ang camera na paggalaw sa pagitan ng alas-dos at alas-tres ng madaling araw.
“Kung may kakaibang mangyari, awtomatiko itong nagre-record,” sabi niya sa akin. “At ipinapadala ito sa akin.”
Nang gabing iyon, alas-2:47 ng madaling araw, hindi lang basta pumasok si Marcus sa kwarto ko. Diretso siyang pumasok sa isang patibong.
Tumingin sa gilid ang babae sa screen. “Ben, sabihin mo sa kanya na malinaw na ang lahat.”
Isang batang boses ang sumagot mula sa labas ng kamera: “Oo. Nakikita namin ang notebook. Nakikita namin ang pulang folder. Nakikita namin silang dalawa.”
Namutla si Marcus. Mahigpit na itinapat ni Eleanor ang bag ng mga dokumento sa kanyang dibdib.
“Wala itong pinatutunayan!” angil niya. “Isang maysakit na asawa. Isang ilegal na brodkast. Isang baliw na babaeng nagsasabing ina ng iba.”
Ngumiti nang masakit ang babae. “Kung gayon, ipakita mo sa kanya ang marka.”
Hinawakan ni Marcus ang braso ko. “Huwag kang makinig sa kanya.”
Pero huli na ang lahat. May biglang bumukas sa isip ko. Hindi pa ito isang kumpletong alaala. Isa itong sensasyon. Isang karayom ng lamig. Isang swimming pool. Isang sigaw. Ang bango ng mga magnolia.
Nanginig ang kaliwang kamay ko. Tumingin ako sa ibaba. Sa aking pulso, sa ilalim ng mga pasa, ay may maliit na peklat na hugis gasuklay na buwan.
Itinaas ng babaeng nasa screen ang sarili niyang pulso. Ganoon din ang marka niya.
“Nakipagkita ka sa akin sa Savannah ,” bulong niya. “Labinlima ka pa lang noon. Nabasag mo ang isang asul na salamin sa bahay ng lola mo. Umiyak ka dahil akala mo papagalitan kita, pero sinabi ko sa iyo na may mga bagay na nasisira, pero ang mga anak na babae ay hindi itinatapon.”
Nabaluktot ang puting silid. Sa isang iglap, nakita ko ang isang dilaw na kusina. Isang dalagang nakabalot sa aking kamay ng isang napkin. Ang aking tawa. Ang aking pangalan.
Lucy. Hindi si Valerie. Lucy.
Lumabas ang hangin sa baga ko. Napansin ni Marcus ang pagbabago nito. Sumugod siya sa akin, tinakpan ang bibig ko gamit ang kamay na may guwantes.
“Hindi,” bulong niya. “Hindi mo na ito masisira ngayon.”
Kinagat ko. Kinagat ko ito nang may matinding poot sa loob ng dalawang taon. Kinagat ko ito hanggang sa nalasahan ko ang dugo sa pagitan ng aking mga ngipin. Napasigaw si Marcus at bumitaw. Sinamantala ko ang sandaling iyon para kunin ang panulat na inilagay niya sa pagitan ng aking mga daliri at itinutok ito sa kanyang kamay. Hindi ito malalim. Hindi ito elegante. Pero sapat na ito.
Dali-dali akong bumaba sa gurney at napaluhod. Nanginginig ang mga binti ko, parang hindi akin ang mga ito. Binuksan ni Eleanor ang isang drawer at inilabas ang isang hiringgilya.
“Marcus, gawin mo na ngayon!”
Nakita ko ang malinaw na likido. Nakita ko ang malupit na kalmadong paglapit niya. At saka ko naalala ang isa pang bagay. Hindi siya ang biyenan ko. Siya ang babaeng, ilang taon na ang nakalilipas, nag-alok sa akin ng chocolate bar sa labas ng aking high school. Ang parehong mabait na boses. Ang parehong mamahaling amerikana. Ang parehong amoy ng nabubulok na mga magnolia.
“Sinama mo ako,” sabi ko.
Tumigil si Eleanor. Natahimik ang screen. Maging si Marcus ay tumigil sa paghinga.
“Sinabi mo sa akin na naaksidente ang nanay ko,” patuloy ko. “Sumakay ako sa SUV mo.”
Tumirik ang mga mata ni Eleanor. “Ang tanga mo talaga.”
Ang pangungusap na iyon ang lubos na gumising sa akin. Hindi lahat. Hindi ang kumpletong mapa ng buhay ko. Pero sapat na. Tumayo ako, nakasandal sa gurney.
“Hindi ako tanga. Bata pa ako noon.”
Sinubukan akong hawakan ni Marcus sa baywang. Hinampas ko siya gamit ang metal tray na nasa tabi ng monitor. Isang mahinang kalabog ang tumama. Natumba siya sa mesa, habang hinihila pababa ang mga garapon, kable, at mga litrato. Lumipad ang hiringgilya mula sa kamay ni Eleanor at gumulong sa ilalim ng isang kabinet.
“Tumakbo ka, Lucy!” sigaw ng nanay ko mula sa screen.
Pero ang sikretong pasilyo ay nasa likod ni Marcus. At ang pinto ng laboratoryo ay may keypad. Napagtanto rin ito ni Eleanor kasabay ko. Ngumiti siya.
“Saan ka pupunta? Ang bahay na ito ay nasa pangalan ng isang patay na babae.”
Pagkatapos, isang ingay mula sa itaas. Tatlong kalabog. Pagkatapos ay ang doorbell. Pagkatapos ay isang malakas na boses mula sa kalye.
” NYPD! Magbukas kayo! “
Napaangat si Marcus ng ulo, nalilito. Tumutulo ang dugo sa kanyang kilay. “Hindi sila maaaring makarating dito nang ganoon kabilis.”
Sa screen, nagpakawala si Ben ng isang kinakabahang tawa. “Hindi sila pumunta para sa akin, Doktor. Pumunta sila para sa kanya.”
Yumuko ang nanay ko papunta sa kamera. “Dalawang taon ko nang hinahanap ang bahay na iyan. Simula nang ipadala sa akin ng isang nars ng tatay mo ang litrato ni ‘Valerie’ sa isang neurology conference. Simula nang makita ko ang mga mata mo, mahal ko. Ang mga matang iyon pa rin. Naghain na ako ng report. Kailangan lang natin na buksan niya ang pinto mula sa loob.”
Tumunog muli ang doorbell. Mas malakas. Pagkatapos ay narinig ko ang pagkabasag ng kahoy. Hirap na tumayo si Marcus at tumakbo patungo sa likuran ng lab. Pinindot niya ang switch. Kumislap ang mga puting ilaw. Nagsimulang umalingasaw ang amoy kemikal mula sa mga bentilador ng AC.
“Marcus,” tanong ni Eleanor. “Anong ginagawa mo?”
Hindi siya tumingin sa kanya. “Nagbubura.”
Isang salita. Pagbubura. Para akong isang file. Para bang ang buhay ko ay maaaring burahin ng gas, apoy, o lason. Huli na nang napagtanto ni Eleanor na wala palang plano ang kanyang anak na iligtas siya. Ang plano lamang niya ay iligtas ang kanyang sarili.
Nagsimulang kumabog ang lalamunan ko gamit ang lab coat na nasa gurney. Sa taas, lalong lumakas ang kabog. Binuksan ni Marcus ang isang mababang hatch na nakatago sa likod ng isang filing cabinet.
“Marcus!” sigaw ni Eleanor. “Huwag mo akong iwan dito!”
Itinulak niya ito sa tabi. Walang pag-ibig sa pagitan nila. Isang kasunduan lamang. At nasisira ang mga kasunduan nang dumating ang mga pulis.
Sumuray-suray akong lumapit sa mesa kung saan nakalapag ang itim na kuwaderno. Kinuha ko ito. Kinuha ko rin ang pulang folder. Nakita ako ni Marcus.
“Ibigay mo sa akin ang mga iyan.”
“Halika, kunin mo sila.”
Sumugod siya sa akin. Ginawa ko ang tanging bagay na naiisip ko. Inihagis ko ang folder sa laboratoryo. Nagkalat ang mga papel kung saan-saan. Mga pekeng sertipiko. Mga litrato. Mga reseta. Mga kopya ng ID. Mga resulta ng MRI. Mga sulat na notaryado.
Nag-atubili si Marcus. Parang maruming niyebe ang buong buhay niya sa mga krimen. Tumakbo ako papunta sa keypad ng pinto. Hindi ko alam ang code. Pero may alam ang katawan ko na hindi alam ng isip ko. Tiningnan ko ang mga daliri ni Eleanor. Nanginginig ang kamay niya sa dibdib niya. Apat na numero na naka-tattoo ng asul na tinta sa isang card na nakasabit sa kanyang pitaka. Hindi iyon card. Isa itong lumang hospital badge mula sa St. Jude’s .
Empleyado 0914 .
Nag-type ako: Sero. Siyam. Isa. Apat.
Bumukas ang pinto nang may tunog na parang isang madilim na lalamunan. Tumakbo ako. Sa likuran ko, sinigaw ni Marcus ang peke kong pangalan.
“Valerie!”
Hindi na ako lumingon. Hindi na ako mapipigilan ng pangalang iyon.
Amoy basa at lumang kahoy ang pasilyo. Nakatama ang aking mga paa sa malamig na sahig. Nasa kalagitnaan ako ng pasilyo, isang pulang ilaw ang nagsimulang kumislap. Nakarinig ako ng mga yabag sa likuran ko. Paparating na si Marcus. Kilala niya ang bahay. Alam niya ang mga kinatatakutan ko. Pero hindi na niya alam ang aking alaala.
Pagdating sa aparador, itinulak ko ang pinto at bumagsak sa aking kwarto. Tila walang katotohanan ang lahat. Ang kama ay maayos. Ang baso ng tubig sa nightstand. Ang kapsula ay dumura sa tissue. Ang peke kong buhay, mainit pa rin.
Hinawakan ko ang smoke detector gamit ang dalawang kamay ko at hinawi ito mula sa kisame. Nahulog ang kamera, nakasabit sa alambre.
“Ben,” hingal kong sabi, “kung naririnig mo ako, nasa itaas ako.”
“Naririnig kita,” ang boses niya ay nagmula sa laptop. “Huwag mong putulin ang signal. Nasa loob ang mga pulis.”
Nabasag ang pinto sa ibaba. Mga boses. Mga bota. Mga utos.
Lumabas si Marcus mula sa aparador sa likuran ko. May hawak siyang surgical scalpel. Nasusuka ako sa sobrang katumpakan ng mga kamay niya.
“Iniligtas kita,” sabi niya, na para bang ang kasinungalingang iyon ay makakapagpatulog sa akin muli. “Walang may gusto sa iyo, Lucy. Baliw ang nanay mo. Pera lang ang gusto ng pamilya mo. Ako ang nagbigay sa iyo ng buhay.”
“Binigyan mo ako ng hawla.”
“Binigyan ko kayo ng kapayapaan.”
“Binigyan mo ako ng gamot.”
“Binigyan kita ng pangalan.”
“Kinuha mo ang akin.”
Napakunot ang kanyang noo. Sandaling nakita ko ang tunay na lalaki sa ilalim ng doktor. Isang maliit na lalaki. Walang laman. Gutom.
“Kung wala ako, wala ka.”
Tapos may narinig akong isa pang boses mula sa laptop. Ang nanay ko.
“Lucy Sterling,” mariin niyang sabi. “Ikaw ang anak ko. Ikaw ang apo ni Sarah Sterling . Ikaw ang babaeng sumayaw ng jazz habang nakasuot ng pulang sapatos sa sala. Ikaw ang babaeng gustong pag-aralan ang memorya dahil sinabi niyang ang pag-alala ay isang uri ng hustisya. Isa kang tao bago siya. Isa kang tao pagkatapos niya.”
Sumigaw si Marcus at itinaas ang pang-iskpel. Hindi niya ako nahawakan.
Dalawang opisyal ang biglang pumasok sa pinto ng kwarto. Tinutukan siya ng isa. Ang isa naman, isang babaeng nakalugay ang buhok at nakasuot ng tactical vest, ang humila sa akin pabalik.
” IBABA ANG SANDATA! “
Tumingin-tingin si Marcus sa paligid, nakulong sa pagitan ng aparador, ng mga pulis, at ng nakalawit na kamera. Sa unang pagkakataon, naunawaan niya na walang sapat na dosis para patulugin ang buong mundo. Binitawan niya ang pang-ipit.
Pero hindi siya sumuko. Ngumiti siya.
“Pinirmahan niya ang lahat. Legal, asawa ko siya. Legal, nasuri na siya. Legal, walang maniniwala sa isang pasyenteng may amnesia.”
Pinosasan siya ng pulis. “Legal po, Doktor, sinabi niyo lang po lahat sa live feed.”
Dinakip si Eleanor sa laboratoryo. Natagpuan nila siyang nakaupo sa sahig, umuubo, napapaligiran ng mga papel at basag na garapon. Inaangkin niya na isa rin siyang biktima. Na pinilit siya ng kanyang anak. Na wala siyang alam. Ngunit sa kanyang bag, dala niya ang aking pekeng birth certificate, tatlong ID na may litrato ko, at isang listahan ng mga dosis na nakasulat sa sarili niyang kamay.
Hindi nagliyab ang gas. Pero ang laboratoryo mismo ang nagsalita. May mga hard drive. Mga recording. Mga blood test. Mga sulat mula sa isang nasuhulan na notaryo. Isang kontrata sa paglilipat para ibigay ang bahay ng lola ko, isang lote sa lambak, at isang account na pinrotektahan ng nanay ko sa pangalan ko bago siya nawala. Ang mana ay hindi lang pera. Ito ang motibo.
May nakita rin silang mas malala pa. Isang kahon ng mga pulseras sa ospital. Mga pangalan ng babae. Mga inisyal. Mga petsa. Hindi lahat ng iyon ay akin. Hindi nagsimula si Marcus sa akin. At malamang hindi rin siya magtatapos sa akin.
Dinala nila ako sa ospital kaninang madaling araw. Mula sa ambulansya, nakita ko ang madilim pa rin ang lungsod, may mga kariton ng kape na nakaparada sa mga kanto at umuugong ang mga subway na parang walang nangyari. Nagpatuloy ang buhay. Tila hindi patas iyon para sa akin. Maganda rin.
Sa ER, kumuha sila ng dugo, mga litrato ng mga pasa, at mga sample ng buhok. Dahan-dahan akong kinausap ng isang batang doktor, nang hindi ako hinihipo bago humingi ng pahintulot. Halos mapaiyak ako sa simpleng kilos na iyon.
“Pwede ko bang tingnan ang braso mo?”
Tumango ako. Pahintulot. Isang salitang naglaho sa aking tahanan.
Pagsapit ng tanghali, tinanong ako ng isang sikologo kung anong pangalan ang gusto kong gamitin. Binuka ko ang bibig ko para sabihing Valerie. Hindi ko na kaya dahil sa ugali ko. Pero umilaw ang screen ng cellphone ng isang opisyal. Nasa video call ang nanay ko. Hindi pa siya makakabiyahe; nagtatago siya sa Upstate New York , sa ilalim ng proteksyon, matapos makaligtas sa tangkang pagpatay na itinago ng ama ni Marcus bilang isang aksidente.
Mas marami siyang peklat kaysa sa nakita ko. At mas malakas pa sa kayang makuha ninuman mula sa kanya.
“Hindi mo kailangang pumili ngayon,” sabi niya sa akin. “Walang pangalang nababawi sa pamamagitan ng puwersa.”
Tiningnan ko ang mga kamay ko. Hindi na gaanong nanginginig ang kaliwa ko.
“Lucy, Valerie,” bulong ko.
Pumikit ang nanay ko. “Gusto ko niyan.”
Sa mga sumunod na araw, lumabas ang kuwento sa lahat ng dako. “Ang Neurologong Minamanipula ang Kanyang Asawa.” “Ang Maling Pagkakakilanlan ng Isang Nawawalang Tagapagmana.” “Ang Nakatagong Laboratoryo sa Isang Townhouse sa Brooklyn Heights.”
Tinawag nila akong asawa. Pasyente. Biktima. Tagapagmana. Nakaligtas. Hindi sapat ang kahit isang salita.
Pinutol ng unibersidad ang lahat ng ugnayan kay Marcus. Naghugas-kamay ang medical board noong una, gaya ng ginagawa ng maraming institusyon kapag may kumakatok sa pinto dahil sa kahihiyan. Ngunit sobra-sobra ang ebidensya. Ang mga reseta. Ang mga video. Ang itim na notebook. Ang mga recording ko tuwing gabi. At, higit sa lahat, ang boses ko.
Dahil nagpatotoo ako. Hindi lang minsan. Maraming beses. Nagpatotoo ako hanggang sa masunog ang lalamunan ko. Nagpatotoo ako nang may mga paghinto. May mga puwang. May takot. Ngunit nagpatotoo ako.
Sinubukan ni Marcus na gamitin ang amnesia ko bilang depensa. Sinabi niya na napagkamalan ko raw ang panaginip sa realidad. Sinabi niya na minamanipula ako ng nanay ko. Sinabi niya na si Eleanor ay isang matandang babae na may sakit. Sinabi niya na ang lahat ng ito ay isang eksperimental na paggamot na may pribadong pahintulot.
Pagkatapos ay binasa ng DA ang isang pahina mula sa kanyang kuwaderno: “Araw 511. Umiyak ang paksa sa maternal stimulus. Dagdagan ang dosis. Iwasan ang pagkakalantad sa mga nakaraang litrato.”
Natahimik ang hukuman. Simuno. Hindi asawa. Hindi matiyaga. Hindi babae. Simuno.
Hindi na kinailangang marinig pa ng hukom ang iba para makulong siya. Tiningnan ako ni Eleanor habang inilalabas siya. Inaasahan ko ang poot. Pero ang nakita ko ay mas nakalulungkot. Pagsisisi. Para bang wala akong utang na loob sa paggising ko.
Pagkalipas ng tatlong buwan, nakita ko nang personal ang aking ina. Nasa isang ligtas na bahay iyon, malayo sa mga kamera. Dahan-dahan siyang pumasok, may dalang tungkod. Akala ko tatakbo ako papunta sa kanya, tulad ng sa mga pelikula. Hindi ko magawa. Nanatili akong tahimik. Dahil hindi pa rin alam ng aking katawan kung paano yakapin ang isang buhay na ina.
Hindi rin siya tumakbo. Huminto siya nang dalawang hakbang ang layo.
“Ako si Irene,” sabi niya. “Hindi mo ako kailangang maalala para mahalin kita.”
Nadurog ako nang husto. Umiyak ako dahil hindi ako umiyak sa loob ng dalawang taon. Hindi para kay Marcus. Hindi para kay Eleanor. Umiyak ako para sa labinlimang taong gulang na batang babae na naghintay ng paliwanag at nakatanggap ng tableta. Umiyak ako para kay Valerie, ang babaeng imbento na nagdusa rin. Umiyak ako para kay Lucy, ang bumalik na may dalang mga piraso ng bubog sa kanyang alaala.
Niyakap lang ako ng nanay ko kapag itinataas ko ang mga braso ko. Amoy sabon, gamot, at mga sariwang magnolia ang amoy niya. Sa pagkakataong ito, hindi na ako natakot sa amoy.
Pagkalipas ng ilang buwan, bumalik ako sa kampus. Hindi na tulad ng dati. Hindi ka na babalik sa isang lugar na katulad ng dati matapos mong mabuhay sa sarili mong tahanan. Naglakad ako sa quad kasama si Ben sa tabi ko, kasama ang mga estudyanteng kumakain ng tanghalian at mga asong natutulog sa ilalim ng mga puno. Pinaikli ko ang aking buhok. Kitang-kita ang aking mga peklat. At may bagong ID sa aking bag.
Lucy Valerie Sterling.
Tinanong ako ni Ben kung sigurado ba akong sasali sa seminar. “Ipipresenta nila ang proyekto mo ngayon,” aniya.
“Hindi ko ‘yan proyekto.”
“Siyempre naman.”
Tiningnan ko ang pamagat na nakalimbag sa pinto ng silid-aralan: “Memory, Trauma, at Testimonya: Kapag ang Pag-alala ay Isa ring Ebidensya.”
Nakaramdam ako ng takot. Hindi nawala ang takot. Pero may natutunan ako na hindi kailanman naunawaan ni Marcus. Hindi ka laging pinipigilan ng takot. Minsan ay sinasamahan ka nito habang sumusulong ka.
Pumasok ako. Puno ang silid. Sa likuran, pinanood ako ng aking ina mula sa isang upuan, may asul na bandana sa kanyang leeg. Iniabot sa akin ni Dr. Miller, ang aking tagapayo, ang mikropono. Sa loob ng ilang segundo, hindi ako makapagsalita. Maraming mukha ang nakita ko. May mga mausisa. May mga mahabagin. May mga hindi komportable.
Huminga ako nang malalim.
“Ako si Lucy Valerie,” sabi ko. “Sa loob ng dalawang taon, may sumubok na kumbinsihin ako na ang memorya ko ang kaaway ko.”
Nanginig ang boses ko. Wala akong pakialam.
“Ngayon alam kong masakit ang pag-alala. Pero masakit din ang hindi pag-alala. Ang kaibahan ay ang isang alaala, kapag bumalik ito, ay maaaring magbukas ng pinto.”
Ngumiti ang nanay ko. Nagpatuloy ako. Hindi ko ikinuwento ang lahat. May mga kakila-kilabot na hindi mo lubusang isusuko sa isang silid na puno ng tao. Pero sapat na ang sinabi ko. Nang matapos ako, walang agad na pumalakpak. At nagpapasalamat ako sa katahimikang iyon. Hindi lahat ng bagay ay nangangailangan ng palakpakan. Minsan nagsisimula ang hustisya kapag tumahimik ang mga tao dahil sa wakas ay naunawaan na nila.
Nang gabing iyon, bumalik ako sa bago kong apartment. Maliit. Maingay. Akin. Wala akong smoke detector sa kwarto. Mayroon din ako sa kusina, at tatlong beses naming tiningnan ni Ben. Sa nightstand, walang mga tableta. May isang basong tubig, isang bukas na libro, at isang lumang litrato na naibalik sa dati. Ang aking batang ina. Ako na naka-uniporme. Ang peklat na parang gasuklay na buwan sa aking pulso.
Bago ako natulog, nakatanggap ako ng tawag mula sa bilangguan. Hindi ko kilalang numero. Hindi ko sinagot. Maya-maya ay may dumating na voice message. Boses ni Marcus—mababa, makinis, at sanay pumasok sa mga siwang.
“Valerie, alam kong naguguluhan ka. Walang magmamahal sa iyo tulad ng pagmamahal ko. Kapag naalala mo nang maayos, maiintindihan mo na ginawa ko ang lahat para sa atin.”
Binura ko ang mensahe. Pagkatapos ay binuksan ko ang bintana. Amoy ulan sa aspalto ang lungsod, kape mula sa kanto, basang mga bulaklak ng cherry. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, hindi na ako naghintay na may magsabi sa akin kung kailan ako matutulog.
Pinatay ko ang ilaw. Humiga ako. Pinikit ko ang aking mga mata.
At pagkatapos, isang maliit na alaala ang bumalik. Ako, noong bata pa ako, ay nasa mga bisig ng aking ina, pinagmamasdan ang ulan mula sa bintana.
“Paano kung bukas ay may makalimutan ako?” tanong ng aking parang batang boses.
Hinalikan ni Nanay ang noo ko. “Kung gayon, hahanapin natin ulit iyon, mahal ko.”
Ngumiti ako sa dilim. Gumugol si Marcus ng dalawang taon sa pagpatay kay Valerie gabi-gabi. Pero hindi niya kailanman naunawaan na may mga babaeng hindi namamatay kapag nabubura ang kanilang mga pangalan. Naghihintay lang sila. Dahan-dahan silang humihinga. Nagkukunwaring natutulog sila.
At kapag dumating ang eksaktong oras, iminumulat nila ang kanilang mga mata.