Ang aking tiyuhin at ako ay pinakawalan ito sa trak.
Ito ay paraan masyadong mabigat para sa isang lumang piraso ng kasangkapan. Iyon ang unang bagay na sumakit sa akin. Ang isang walang laman na aparador na may maluwag na pintuan, isang basag na binti, at mga taon ng mamasa-masa na mabulok ay hindi dapat pakiramdam na napuno ito ng mga brick. Ang aking tiyuhin — kapatid ng aking ama, isang tao na may kaunting mga salita — grunted habang inayos namin ito sa ilang mga lumang kumot upang ang pintura ay hindi mapigilan.
“Ang bagay na ito ay may mga bato sa loob nito o ano? ” nag-mutter siya, pinupunasan ang pawis sa kanyang bisig.
Hindi ako sumagot. Tumingin lang ako sa beranda.
Nandoon pa rin ang nanay ko, hinawakan ang rehas. Hindi siya mukhang malungkot. Hindi siya mukhang pagod. Wala siyang mukha ng isang babae na natapos na lamang ang paghati sa isang buong buhay sa isang hapon. May iba pa siya. Isang pangit na nerbiyos. Ang uri ng isang ina ay sumusubok na itago kapag alam niya ang anak na hindi niya inaasahan ay malapit nang makita ang isang bagay na hindi niya nais na makita siya.
“Kung hindi mo nais ito mamaya, iwanan mo lang ito, ” ang aking hipag na tinawag mula sa sala, ang kanyang mga mata ay nakadikit sa kanyang telepono. “Huwag mo lang subukang ibalik ito dito. ”
Ang aking kapatid na babae ay nagpakawala ng isang tahimik na pagtawa.
Ang aking kapatid ay hindi kahit na itinaas ang kanyang ulo.
Sinampal ko ang tailgate shut nang walang salita.
Ang aking tiyuhin ay nasa harap ko. Sa loob ng maraming minuto sa kalsada, hindi siya nagtanong. Tinitigan lang niya ang bintana, mukhang pinagtatalunan niya kung makakasali ba o hindi. Habang umaalis kami sa kapitbahayan, sa wakas ay nagsalita siya:
“Ang iyong ama ay naisip ng maraming aparador. ”
“Oo. ”
“Hindi niya kailanman hayaan ang sinumang ilipat ito. ”
Hinawakan ko ang manibela. “Naaalala ko na ngayon. ”
At ginawa ko. Naalala ko.
Bilang isang bata, sinubukan kong kumuha ng martilyo na itinago niya doon, at binigyan niya ang aking kamay ng isang light swat. Hindi sa galit, ngunit sa labas ng reflex.
“Huwag pumunta sa pagkuha ng mga bagay mula sa piraso ng kasangkapan na ito nang hindi sinasabi sa akin, ” sinabi niya.
Nakaramdam ako ng scold at lumakad palayo. Ngunit kalaunan nang gabing iyon, pumasok siya sa aking silid at dinala ako ng isang matamis na rolyo na nakabalot sa isang napkin. Ito ay ang kanyang paraan ng pag-aawa kapag hindi niya alam kung paano gumamit ng mga salita. Pinalo niya ang aking buhok at sinabi ang isang bagay na hindi ko lubos na naiintindihan noon:
“May mga bagay na hindi mo pinapanatili dahil malaki ang halaga nila … ngunit dahil hindi mo nais ang mga maling kamay na hawakan ang mga ito. ”
Sa oras na iyon, naisip kong pinag-uusapan niya ang mga tool.
Ngayon, kasama ang aparador na nagba-bounce sa likuran ng trak sa tuwing tumama kami sa isang pothole, sinimulan kong maghinala ng iba pa.
Nakarating kami sa aking apartment sa paligid ng takipsilim. Nakatira ako sa isang inuupahang yunit ng ground-floor — dalawang silid, isang maliit na kusina, isang banyo na palaging naamoy ng kaunti tulad ng mamasa-masa. Walang magarbong, ngunit ito ay sa akin sa kamalayan na walang nagsabi sa akin kung kailan uuwi o kung magkano ang makakain. Tinulungan ako ng aking tiyuhin na i-unload ang aparador, at inilipat namin ito laban sa dingding sa ekstrang silid kung saan pinapanatili ko ang mga kahon, mga aklat-aralin sa kolehiyo, at isang bisikleta na may mga flat gulong.
Kapag sa wakas ay umalis na tayo, ang kahoy ay gumagapang na parang nag-aayos.
Ang aking tiyuhin ay tumayo na nakatitig dito sa isang iglap.
“Ayaw ng iyong ina na kunin mo ito. ”
Tumingin ako sa kanya. “Napansin mo rin? ”
“Anak, kilala ko ang babaeng iyon bago ka ipanganak. Kapag natatakot siya sa isang bagay, pinches niya ang kanyang mga labi sa kaliwang bahagi. Ngayon, halos kinagat niya sila. ”
Nag-iwan ito ng isang mapait na lasa sa aking bibig.
Nagpunta ang aking tiyuhin upang sabihin ang iba pa ngunit umiling lang ang kanyang ulo.
“Huwag pumunta sa pagpili ng away ngayon. Una, suriin kung ano ang iyong kinuha sa bahay. ”
“Sa palagay mo mayroong isang bagay sa loob? ”
Naisip niya ito. “Sa palagay ko ang iyong ama ay hindi ang uri ng tao na mag-iwan ng maluwag na dulo kung saan alam niya na mayroong mga vulture. ”
Umalis siya makalipas ang ilang sandali.
Naiwan akong nag-iisa sa aparador.
Hindi ko ito binuksan noon. Ibinuhos ko ang aking sarili ng ilang kape kahit na huli na, umupo sa isang upuan na nakaharap sa kasangkapan, at tinitigan ito sa paraang tiningnan mo ang isang taong hindi mo pa nakikita sa mga taon na biglang bumalik sa ibang mukha. Ito ay pula, oo, ngunit hindi ang orihinal na pula. Dalawang beses na ipininta ito ng aking ama. Minsan noong nasa high school ako, dahil sinabi niya na ang mabuting kahoy ay nararapat na tumagal kahit na mukhang pangit ito. At isa pang oras pagkatapos ng aking kapatid na babae — sa isa sa kanyang mga akma sa “pag-modernize ng bahay ”— sinubukan na ibenta ito sa Facebook.
“Ang piraso na iyon ay hindi ibinebenta, ” sinabi niya noon. Hindi niya ipinaliwanag kung bakit.
Sa wakas ay tumayo ako at binuksan ang kaliwang pintuan. Sa loob, dalawang baluktot na hanger at isang maliit na bag ng mga lumang mothballs ay nakabitin pa rin. Sa base ay mga pahayagan na pang-taon, maingat na nakatiklop. Sa itaas, isang maalikabok na istante ang gaganapin ng isang brown na kurbatang nakilala ko kaagad: ang isinusuot niya sa mga kasalan o mga pasko dahil sinabi niya na ito ang kanyang “disenteng isa. ” Kinuha ko ito, at isang alon ng murang cologne, kahoy, at oras ang tumama sa akin. Kailangan kong ipikit ang aking mga mata sa isang segundo.
“Ano ang iniwan mo sa akin, Pop? ” Bulong ko.
Ang kanang pintuan ay mas malakas. Dalawang beses akong nag-ranggo hanggang sa magbigay ito ng paraan. Mayroong mga maliliit na drawer kung saan pinanatili niya ang mga kuko, resibo, isang panukalang tape, mga lumang bulsa, lightbulbs na nakabalot sa pahayagan — ang uri ng mga bagay na mukhang basura sa bawat bahay hanggang sa talagang kailangan mo ito. Inalis ko sila ng isa-isa. Walang pambihirang.
Hanggang sa makarating ako sa ilalim ng drawer.
Hindi ito magbubukas sa lahat ng paraan. Natigil ito sa kalahati.
Nakarating ako sa loob at naramdaman ang likuran. Isang bagay ang hindi nagdagdag. Ang drawer ay tila mababaw kaysa sa nararapat. Numuhod ako, lumiwanag ang flashlight ng aking telepono, at nakakita ng isang pahalang na linya, halos hindi mahahalata, sa kahoy sa likuran.
Nakaramdam ako ng isang prickling sa base ng aking leeg.
Hinila ko ang buong drawer. Ito ay nagsagawa ng ilang pagsisikap, ngunit dumating ito. Sa likod nito, na nakatago sa pagitan ng istraktura at likod panel, ay isang makitid na kompartimento, tulad ng isang pasadyang manggas. Nakarating ako sa at hinila muna ang isang madilaw-dilaw na sobre. Pagkatapos isang maliit na key na nakabalot sa tape. At sa wakas, isang manipis na itim na notebook na may mga gilid na nakabalot sa oras.
Ang sobre ay may pangalan sa akin.
Hindi “sa aking mga anak, ” hindi “kung kanino ito maaaring alalahanin. ”
Sinabi nito: “Para kay Daniel. ”
Kailangan kong umupo sa sahig.
Halos hindi isinulat ng aking ama ang aking buong pangalan. Tinawag niya akong Danny, anak, anak, o whistled lang para sa akin mula sa bakuran. Nakikita ang kanyang sulat-kamay na — mabagal at makapal na — kasama ang aking buong pangalan ay tumama sa akin nang mas mahirap kaysa sa buong pagpupulong ng mana.
Maingat kong binuksan ang sobre. Sa loob ay isang solong sheet ng papel na nakatiklop sa tatlo.
“Kung binabasa mo ito, dahil wala na ako o dahil iniwan nila ako nang walang lakas na magsalita. Kung ako ang nagbigay sa iyo ng aparador, mas mahusay na umupo sa akin at tatawa kami tungkol sa kung paano ako naging paranoid. Kung hindi ito sa akin, nais kong gumawa ka ng isang bagay bago ka magalit: basahin ang lahat. ”
Kailangan kong punasan ang aking mga mata. Patuloy akong nagpapatuloy.
“Hindi kita iniwan sa mga kasangkapan na ito na walang awa. Iniwan ko ito sa iyo dahil ikaw lamang ang nakakaalam kung paano sabihin ang pagkakaiba sa pagitan ng isang bagay na luma at isang bagay na walang silbi. At dahil sa tatlo sa iyo, ikaw lamang ang nanatili kapag walang nais na amoy ang ospital. ”
Ang aking paningin ay lumabo doon. Huminga ako ng malalim at patuloy na nagbabasa.
“Sa itim na kuwaderno ay ang mga bagay na hindi alam ng iyong ina at na ang iyong mga kapatid ay maginhawang nakalimutan. Hindi ito kaya maaari kang mangolekta mula sa kanila. Kaya’t hindi mo hayaan ang iyong sarili na itulak sa tabi ng isang baluktot na kwento. ”
Binuksan ko agad ang notebook. Ang mga unang pahina ay mga petsa. Halaga. Mga pangalan.
“Pautang kay Roger para sa pagbabayad ng bahay: $ 10,000. Repaid: 0. ”
Si Roger. Kapatid ko.
Ang susunod:
“Mga gastos sa pagtatapos para sa Alma: $ 3,500. ”
Ang aking kapatid na babae.
Karagdagang down:
“Pera na kinuha mula sa shop petty cash para sa mga gulong para sa SUV ng Alma: $ 800. ”
“Pagbabayad para sa mga abogado ni Roger pagkatapos ng DUI, kinuha mula sa karaniwang pagtitipid: $ 1,200. ”
“Binayaran ni Daniel ang bagong ref nang sumiklab ang bahay. Hindi nais na nabanggit ito. Nabanggit ko ito: $ 600. ”
Nagyelo ako. Mabilis akong nag-flip sa mga pahina.
Nariyan na ang lahat. Mga taon ng mga account na, sa aking bahay, ay palaging natunaw sa ilalim ng sinumpaang parirala ng aking ina: “Sa isang pamilya, hindi namin pinapanatili ang marka. ” Ang aking ama ay patuloy na puntos. Hindi upang mapahiya, ngunit upang matandaan. Upang hindi hayaan ang isang kakulangan ng memorya na maging isang tool para sa pang-aabuso.
Natagpuan ko ang isang pahina na minarkahan ng isang piraso ng asul na tape.
“Kung makukuha mo ito hanggang ngayon, basahin ang sobre sa ilalim. ”
Umabot ako pabalik sa kompartimento. May isa pang sobre, mas makapal. Sa loob ay isang sertipikadong kopya ng isang notarized na dokumento at isang mas malaking key — ang lumang uri na may isang bilog na ulo. Ang papel ay isang mababagong kapangyarihan ng abugado at isang pahayag ng hangarin na nilagdaan ng aking ama anim na buwan bago siya pumasok sa ospital. Ito ay hindi isang pormal na kalooban, o hindi bababa sa hindi ito mukhang kumpleto, ngunit inilatag nito ang isang bagay na nagpapasaya sa akin nang maraming beses.
Ang likod ng maraming.
Halos nakalimutan ko na ito.
Sa likod ng aking mga magulang ’ ang pangunahing bahay ay isang mahabang guhit ng lupa, nabakuran sa link ng chain at napuno ng basura, mga puno ng lemon, at lumang metal na scrap. Sa lahat, ito ay <TAG1 lamang> sa likuran, “tulad nito ay walang halaga. Ngunit sa mga nagdaang taon ang kapitbahayan ay lumago, at binuksan nila ang isang pangunahing avenue na dalawang bloke lamang ang layo. Ang mga nag-develop ay bumili ng maraming.
Sa dokumento, sinabi ng aking ama na ang back lot ay nabayaran ng pera mula sa isang pag-areglo ng paggawa na natanggap niya noong bata pa ako at iyon, sa pamamagitan ng kanyang sariling desisyon, nais niya itong pumunta sa akin bilang kabayaran “para sa mga gastos at pangangalaga na ibinigay sa aking buhay at para sa hustisya ng mga pasanin na hindi ibinahagi sa mga kapatid. ”
Natuyo ang bibig ko. Dalawang beses ko itong binasa.
Hindi nito sinabi na ang bahay ay akin. Hindi nito tinanggal ang pamamahagi ng aking ina. Ngunit nilinaw nito na ang back lot ay hindi bahagi ng pangunahing pag-aari.
At kilala ko ang aking kapatid. Kung binigyan nila siya ng bahay, naramdaman na niya ang may-ari ng lahat.
Patuloy akong naghahanap.
Mayroon ding isang lumang panukalang batas ng pagbebenta na nilagdaan ng aking ama at isang nakatiklop na mapa ng balangkas. Ang back lot ay may isang hiwalay na pasukan sa pamamagitan ng isang side alley na halos walang ginamit. Hindi ito binuksan dahil “hindi ito kinakailangan. ” Bigla, ang maliit na detalye na iyon ay hindi mukhang maliit.
Tumayo ako at hinawakan ang panukalang tape na kinuha ko lang mula sa aparador. Lumabas ako sa patio ng aking apartment, kung saan ang isang plastik na talahanayan ay halos magkasya, at sinimulan kong mag-isip nang may kakaibang kalinawan. Kung ang maraming iyon ay ligal pa ring hiwalay, sulit ang pera. Marami pa kaysa sa naisip ng aking mga kapatid. At kung iniwan ng aking ama ang nakatago doon, ito ay dahil alam niya na kung sinabi niya ito nang malakas, gagawin ng aking ina ang lagi niyang ginawa: ipamahagi batay sa maliwanag na pangangailangan, lumang pagkakasala, o paborito.
Bumalik ako sa silid. Sa loob ng pangalawang sobre ay isang huling sheet, na isinulat na may higit na kahirapan, na parang nagkakahalaga sa kanya ng pagsisikap.
“Huwag ipaglaban ang pagmamahal kung saan pinag-uusapan lamang nila ang kaginhawaan. Ngunit huwag maglakad palayo nang walang kamay upang maiwasan ang paggawa ng ingay. May mga silences na kapayapaan, at iba pa na may pahintulot. ”
Ang pangungusap na iyon ay iniwan akong hindi gumagalaw.
Ang aking ama — na sa buhay ay isang tao na may kaunting mga salita at labis na pasensya — ay may natutunan sa pagtatapos na ito ang aking oras upang maisagawa.
Halos hindi ako natulog nang gabing iyon. Ginugol ko ito sa pagsusuri ng mga papeles, paghahambing ng mga petsa sa kuwaderno kung saan nabanggit ko ang libing, paggawa ng matematika sa kaisipan, naalala ang mga lumang pag-uusap. Ang mga bagay ay nagsimulang magkasya kasama ang isang mapait na lohika. Ang pagmamadali ng aking ina upang ipamahagi sa apatnapung araw. Ang paraan ng pag-iwas niya sa pagbanggit sa back lot. Ang kanyang mga nerbiyos nang ilabas ko ang mga bricks. Tumawa ang aking hipag. Ang kumpiyansa kung saan tinanggap ni Roger ang bahay, na parang may niluto na.
Sa alas-siyete ng umaga, tumunog ang aking telepono. Ito ay aking kapatid na babae. Hinayaan kong tumunog ito nang dalawang beses bago sumagot.
“Kumusta? ”
“Uy, ” aniya, walang pagbati. “Sinabi ni Nanay kung hindi mo pa nakuha ang iyong mga gamit sa aparador, dapat mo lamang itong ibalik. Sinabi niya na nagkamali siya, na mayroong ilang mga papeles sa seguro doon. ”
Halos sumabog akong tumawa. “Oh, talaga? ”
“Oo. Sinabi niya na hindi mo rin gusto ang basura na iyon. Maaaring puntahan ito ni Roger mamaya. ”
Sumandal ako laban sa dingding. “Sabihin mo kay Nanay na ang aparador ay nasa aking lugar. ”
Katahimikan.
“At ang mga papel? ”
“Anong mga papel? ”
Tumagal siya ng isang segundo masyadong mahaba upang tumugon. “Hindi ko alam, ilang mga seguro. Huwag maging mahirap, Daniel. ”
Daniel. Tinawag lang niya ako na kapag nais niyang kumilos nang seryoso.
“Well, titingnan ko nang mabuti ang mga ito. ”
“Tingnan kung ano? ” siya ay nag-snap, paraan masyadong mabilis.
Ngumiti ako ng grimly. “Wala. Mag-uusap tayo mamaya. ”
At nag-hang up ako.
Sampung minuto mamaya, tumawag ang aking ina. Hindi ako sumagot.
Pagkatapos si Roger. Hindi ko rin sinasagot.
Pagsapit ng tanghali, mayroon akong siyam na hindi nakuha na tawag at tatlong mensahe. Ang huli, mula sa aking kapatid, ay nagsabi: “Huwag magsimula sa kalokohan sa isang lumang piraso ng kasangkapan. Kung nakakita ka ng isang bagay, pinag-uusapan namin ito bilang isang pamilya. ”
Bilang isang pamilya. Ngayon sinabi niya ito.
Binuksan ko ang libingang kuwaderno — mina — kung saan nabanggit ko ang $ 2,500 na binayaran ko nang nag-iisa. Inilagay ko ito sa tabi ng itim ng aking ama. Dalawang tala. Dalawang bersyon ng parehong pamilya: ang isa na humiling na hindi ko panatilihin ang marka, at ang isa na palaging pinananatiling lihim nang naaangkop ito sa kanila.
Sa apat na hapon, pinuntahan ko si G. Miller, ang retiradong notaryo na naging kaibigan ng aking ama sa shop at kung sino, kahit na hindi na siya pumirma ng mga dokumento, alam kung paano basahin ang mga ito nang mas mahusay kaysa sa sinumang nasa kapitbahayan. Natanggap niya ako sa mga flip-flops, na may isang radyo sa at ang amoy ng eucalyptus ointment. Kinuha ko siya ng mga kopya, hindi mga orihinal. Dahan-dahang nagbasa siya, sa katahimikan, kasama ang kanyang baso na nakasaksi sa dulo ng kanyang ilong.
Nang matapos siya, tiningnan niya ako sa papel.
“Ang iyong ama ay walang amateur. ”
“Nakahawak ba ito? ”
Tinapik niya ang sheet nang marahan gamit ang kanyang hintuturo. “Ito ay may hawak na sapat upang takutin sila. At marahil higit pa, depende sa kung paano tumingin ang mga gawa ng master at kung ang maraming iyon ay ligal na hiwalay sa bahay. ”
“At paano ko suriin iyon? ”
Nag-ayos siya sa kanyang upuan. “Sa Opisina ng Records. Ngunit may sasabihin ako sa iyo ngayon: kung ang iyong ina ay kinakabahan na tungkol sa aparador, alam nila nang maayos na mayroong isang bagay na hindi nila nais na makita mo. ”
Umalis ako doon kasama ang araw na bumababa at isang kakaibang sensasyon sa aking dibdib. Hindi ito nagtagumpay. Karamihan sa mas kaunting kagalakan. Ito ay isang bagay na mas mahirap. Ito ay tulad ng sa wakas ay makakaharap ako ng isang katotohanan na kalahating buhay sa loob ng maraming taon: sa bahay na iyon, hindi ako gaanong aksidente. Mas mababa ako dahil palagi silang binibilang sa katotohanan na kukunin ko ito.
Nakarating ako sa apartment at natagpuan si Roger na nakatayo sa tabi ng aking pintuan. Siya ay tumawid sa kanyang mga braso at ang parehong “may-ari ” mukha na mayroon siya bilang isang bata nang inangkin niya ang TV, bola, o ang harap na upuan ng kotse.
“Kinuha mo ang iyong oras sa pagsagot, ” aniya.
Inalis ko ang aking mga susi nang dahan-dahan. “Nakatira ako dito. Hindi mo na kailangang hintayin ako tulad ng isang kolektor ng utang. ”
“Nagalit si Nanay. ”
“Gusto ko rin kung ipinamahagi ko ang mga bagay na hindi ko ibibigay. ”
Ang kanyang mga mata ay bahagyang lumipat. Isang maliit na detalye, ngunit nakita ko ito.
“Ano ang nahanap mo? ”
Tiningnan ko siya ng diretso sa mata. “Nakakatawa kung gaano kabilis kami nagpunta mula sa ‘lumang basura ’ hanggang ‘ano ang nakita mo ’. ”
Ang kanyang panga ay higpitan. “Huwag subukang maging matalino. ”
“Huwag mong subukang maging sigurado sa iyong sarili. ”
Tumayo kami sa katahimikan sa loob ng ilang segundo, sizing bawat isa tulad ng dati. Hindi na ito ang dating pabago-bago ng nakatatandang kapatid na nagtatakda ng tono at ang mas bata ay nilamon ang kanyang galit. May isang bagay na nasira sa sala ng aking ina kasama ang kahihiyan na iwanan ako ng isang aparador bilang isang mumo.
Lumapit si Roger. “Tingnan mo, Daniel. Kung may mga papel, inaayos namin ito bilang isang pamilya. Walang paghuhukay ng lumang crap o sinusubukan na tumawag sa mga pabor. ”
Nakaramdam ako ng init na tumataas sa aking leeg. “Hindi sila pinapaboran kapag pumunta lamang sila sa isang paraan. ”
Ngumiti siya, ngunit ito ay pangit. “Mag-ingat sa iyong ginagawa. Hindi mo alam kung ano ang iyong papasok. ”
Hindi ako agad sumagot. Inilagay ko ang susi sa kandado. Pagkatapos ay tumalikod ako nang bahagya sa kanya.
“Sa tingin ko sa kauna-unahang pagkakataon, ginagawa ko. ”
Binuksan ko ang pintuan at pumasok. Hindi ko siya inanyayahan. Hindi siya sumunod.
Ngunit bago ko ito isara, nahuli ko ang isang sulyap sa paligid ng sulok ng pasilyo: ang aking ina ay lumabas mula sa kotse ng aking kapatid, ang kanyang pitaka ay kumapit sa kanyang dibdib at maputla ang kanyang mukha.
Hindi siya darating upang bisitahin.
Darating siya upang kumuha ng isang bagay.
At sa sandaling iyon, naintindihan ko na ang pulang aparador ay hindi ang pagtatapos ng pamamahagi.
Ito ang unang pintuan.