Inuwi niya ang isang lumang armchair na may nagtapon sa basurahan, iniisip na maaari pa itong maging kapaki-pakinabang.

Sdinala niya sa bahay ang isang lumang armchair na itinapon ng isang tao, dahil naisip niya na maaari pa itong maging kapaki-pakinabang.

Pagkaraan ng mga minuto, nang alisin nila ang tapiserya mula sa armchair, natuklasan nila ang isang lihim na kompartimento na nakatago sa loob.

Sa loob ng puwang na iyon ay mayroong isang bagay na hindi alinman sa kanila ay naisip na makahanap.

Gayunpaman, kung ano talaga ang gumawa ng kwentong ito espesyal ay hindi ang pera … ngunit ang paraan ng napagpasyahan nilang gamitin ito pagkatapos.

Advertisements

Lumabas si Ana upang kunin ang basurahan ng isang malamig na umaga ng taglamig sa isang katamtaman na kapitbahayan . Halos hindi niya naabot ang mga bins nang ang isang lumang puting van ay humugot sa tabi niya.

Dalawang binata ang lumabas sa taksi. Nang hindi nagsasabi ng isang salita, binuksan nila ang likuran ng sasakyan, kumuha ng isang luma, maalikabok na armchair, inilagay ito sa tabi ng mga basurahan, at pagkatapos ay bumalik sa kotse. Ang makina ay umuungal sa buhay, at sa loob ng ilang segundo nawala sila sa kalye.

Maingat na tiningnan ni Ana ang piraso ng kasangkapan.

“Gaano kaganda ito … nangangailangan lamang ito ng kaunting trabaho, ” naisip niya. “Sa mga kamay ng pasyente, maaari itong maging kasing ganda ng bago. ”

Lumapit siya at pinatakbo ang kanyang kamay sa pagod na backrest.

— Dadalhin ko ito sa bahay.

Sa pamamagitan ng malaking pagsisikap, pinamamahalaang niya ang pag-drag ng armchair sa kahabaan ng snowy sidewalk sa kanyang maliit na apartment. Nang buksan niya ang pintuan, ang kanyang asawa ay tumingin sa sorpresa.

“Bakit mo dinala iyon? ” Tinanong ni Javier.

“Tingnan kung gaano ito kaakit-akit! ” Sumagot si Ana, sinusubukan na mahuli ang kanyang hininga. “Binago namin ang tapiserya, pinalakas ito ng kaunti, at ngayon maaari kang umupo nang kumportable at manood ng telebisyon. Ang iyong likod ay magpapasalamat sa iyo. ”

Tumingin si Javier sa armchair nang walang pag-aalinlangan.

— Well … subukan natin ito — sa wakas ay sinabi niya.

Dinala siya ng dalawa sa sala.

Maingat na sinimulan ni Javier ang pag-alis ng lumang tapiserya. Ilang minuto lamang siyang nagtatrabaho nang bigla siyang sumigaw:

— Ana, mabilis na dumating!

Tumakbo si Ana patungo sa kanya. Nang makita niya kung ano ang nasa harap niya, siya ay ganap na paralisado sa sorpresa.

— Javier … ano ang nararamdaman mo? — tinanong niya pagkatapos ng ilang segundo, malumanay na hawakan ang kanyang balikat.

— Sa palagay ko mas mabuti iyon.

— Bumangon ka, naghanda ako ng agahan.

— Darating na ako ngayon.

Dahan-dahang bumangon si Javier, pumunta sa banyo upang maghugas, at pagkatapos ay umupo sa talahanayan ng kusina.

“Tila hindi babayaran ang pensiyon bago ang Pasko, ” siya ay nagbuntong-hininga nang malungkot. “Hindi rin kami makakabili ng mga regalo para sa mga apo. ”

Umupo si Ana sa tapat niya.

“Mayroon lamang akong tatlong daang piso na naiwan, ” sinabi niyang nag-aalala. “Kailangan nating bumili ng isang bagay para sa pista opisyal. Ngayon ang ika-29 … at mayroon pa ring kalahating buwan hanggang sa dumating ang aking pensyon. Paano tayo mapapamahalaan? ”

Lugod siyang tiningnan ni Javier.

— Papamamahalaan namin kahit papaano. Bilhin ang mga apo ng isang magandang bar ng tsokolate. At ang aming anak na babae din, mahal niya ito. Sigurado ako na hindi sila nagkakaroon ng madaling oras.

“Ang isang mahusay na bar ay nagkakahalaga ng hindi bababa sa isang daang piso, ” Sumagot si Ana habang tumayo siya.

Tiningnan niya ang maliit na krus na nakabitin sa pader ng kusina at tumawid sa kanyang sarili.

— Panginoon, tulungan kaming makarating sa mga mahihirap na oras na ito.

Ang panahon ay tunay na kumplikado.

Ang kanyang anak na babae ay may apat na bata. Siya at ang kanyang asawa ay nagtrabaho mula umaga hanggang gabi, ngunit ang pera ay hindi sapat. Ano ang magagawa ng mga lolo’t lola sa kanilang maliit na pensiyon? Hindi bababa sa nakatulong sila sa pamamagitan ng pag-aalaga sa mga bata araw-araw.

Ang iba pang lola ay nanirahan na nag-iisa, din sa isang maliit na pensiyon, at palaging may sakit.

Pagkatapos ng agahan, bumangon si Javier ng isang bahagyang pag-ungol at nagtungo sa silid upang magpahinga, habang kinuha ni Ana ang bag ng basura at lumabas muli.

Ito ay malumanay na nag-snow, tulad ng sa isang Christmas postcard.

Pagdating niya sa mga lalagyan, may isa pang van na huminto doon.

Dalawang lalaki ang lumabas, binuksan ang likuran, at kumuha ng isang metal bed, na inilagay nila sa tabi ng mga balde. Sa itaas nito, nag-iwan sila ng isang sako na puno ng mga lumang damit.

Pagkatapos ay naglabas sila ng isa pang antigong armchair at inilagay ito malapit sa Ana. Pagkatapos nito, sumakay sila sa sasakyan at umalis nang hindi nagsasabi ng isang salita.

Maingat na sinuri ni Ana ang armchair.

“Napakaganda … tanging ang tapiserya ay napaka marumi, ” naisip niya. “Ngunit ang pagbabago ng tela ay hindi kumplikado. Nagtrabaho ako ng maraming taon sa isang pabrika ng muwebles at mayroon pa akong ilang tela na nakaimbak sa bahay. ”

Tiningnan niya ang backrest, ang malawak na armrests, ang solidong istraktura.

— Kukunin ko ito. Hindi pa rin makaupo si Javier sa mahabang panahon, alinman sa mga upuan o sa sofa … at ang isang ito ay may komportableng armrests.

Sa pamamagitan ng mahusay na pagsisikap na pinamamahalaang niya upang makuha ang armchair hanggang sa apartment.

Tiningnan siya ni Javier sa sorpresa.

— May iba pa mula sa basurahan?

“Tingnan kung gaano ito katitigil! ” Masigasig na sumagot si Ana. “Pinalitan namin ang tapiserya, naayos ito nang kaunti, at magiging kasing ganda ng bago. Ang iyong likod ay sa wakas makakakuha ng pahinga. ”

— Saan mo ito nakita?

— Susunod sa mga lalagyan. Ang ilang mga kalalakihan ay dumating sa isang van, ibinaba siya, at umalis.

— Mmm … — Si Javier ay nagbulung-bulungan na naisip.

— Tumigil sa pagbulong at tulungan ako sa halip. Alisin ang tapiserya.

— Okay, tingnan natin kung ano ang maaaring gawin.

Dinala niya ang armchair sa sala.

Maingat na sinimulan ni Javier ang pag-alis ng lumang tela habang inihanda ni Ana ang bagong tela at makina ng pananahi.

“Ito ay kakaibang ginawa, ” nag-mutter siya. “Malakas … ngunit mukhang madulas. ”

Inalis niya ang tela mula sa backrest at sinimulan din itong alisin mula sa upuan.

Biglang tumigil ito.

— Ana, halika rito ngayon!

Mabilis siyang lumapit.

At pagkatapos ay hindi siya makapaniwala kung ano ang nakikita ng kanyang mga mata.

Si Ana ay nakatitig sa loob ng armchair, ang kanyang karera sa puso. Sa loob ng upuan, na nakatago sa ilalim ng bula at kahoy, ay isang perpektong karapat-dapat na kompartimento, na parang may nagtayo nito nang may layunin.

— Javier … may iba pa dito — bumulong siya.

Kumuha si Javier ng isang distornilyador at maingat na itinaas ang maliit na board na sumasakop sa agwat.

Mula roon ay kumuha siya ng isang pakete na nakabalot sa plastic at malagkit na tape.

Tumingin sila sa bawat isa sa katahimikan.

Sa pamamagitan ng nanginginig na mga kamay, binuksan ni Javier ang pakete.

Sa loob ay maraming mga bundle ng mga banknotes, perpektong nakaayos.

“Hindi ito maaaring … ” nagbulong siya. “Pera … sobrang pera. ”

Nadama ni Ana na ang kanyang mga binti ay nagbibigay daan at dahan-dahang umupo sa sofa.

Nagsimula nang mabilang si Javier.

Ang karagdagang nagpunta siya, ang paler na siya ay naging.

“Iyon ang libu-libong piso, ” sa wakas ay sinabi niya nang tahimik. “Maaari itong baguhin ang lahat. ”

Ngunit ang nahanap nila sa tabi ng armchair ay magbabago ng kanilang buhay kahit na higit pa …
dahil sa pagitan ng mga board ay lumitaw ang isang liham na walang inaasahan na basahin.

Bahagi 2 …

Sa loob ng ilang segundo alinman sa kanila ay nagsalita.

Ang lumang armchair, na nailigtas mula sa basurahan, ngayon ay tila may hawak na lihim na napakalaki para sa kanila.

“May nagtago sa kanila dito, ” Sa wakas ay sinabi ni Ana. “Marahil ang isang matatandang tao na hindi nagtitiwala sa mga bangko … o isang taong wala nang pamilya. ”

Patuloy silang naghahanap ng interior.

Kabilang sa kahoy ay natagpuan nila ang isang madilaw-dilaw na sobre.

Sa loob ay isang sheet ng papel na may nanginginig na sulat-kamay.

Mabilis na basahin ni Javier:

“Kung ang isang matapat na tao ay nakakahanap ng perang ito, hayaan silang gamitin ito para sa isang bagay na mabuti. Wala akong tagapagmana. Hayaan itong kahit papaano magdala ng kagalakan sa isang tao. ”

Inilagay ni Ana ang kanyang kamay sa kanyang bibig at ang kanyang mga mata ay napuno ng luha.

— Javier … marahil ito ay isang senyas.

Malaki ang hininga niya.

— Maaaring iyon. Ngunit dapat nating gawin ang tamang bagay.

Kinabukasan ay maingat silang nagtanong sa mga kalapit na gusali kung may nag-emptied kamakailan sa bahay ng isang matatandang tao.

Walang sinuman ang maaaring magbigay sa kanila ng isang dahilan.

Sa wakas, nagpunta si Javier sa pulisya at ipinaliwanag kung ano ang nangyari.

Naitala nila ang pagtuklas at sinabing maghihintay sila kung sakaling may nagsabing pera.

Ang mga linggo ay lumipas nang dahan-dahan.

Halos natulog si Ana, iniisip ang ibig sabihin nito.

Si Javier, sa kabilang banda, ay palaging paulit-ulit ang parehong bagay:

— Kami ay kumilos nang matapat. Anuman ang mangyayari, mayroon kaming isang malinaw na budhi.

Nang sa wakas ay nakumpirma ng pulisya na walang sinumang nag-angkin ng pera, pareho nilang naintindihan na ang desisyon ay nasa kanilang mga kamay.

Nang gabing iyon ay nakaupo sila sa kusina, sa harap ng maingat na naka-imbak na mga bundle.

“Hindi ko nais na baguhin ito sa amin, ” Malakas na sinabi ni Ana. “Ayaw kong kalimutan kung sino tayo. ”

“Hindi siya, ” Kalmado ang sagot ni Javier. “Gagamitin namin ito nang responsable. ”

Ang unang bagay na ginawa nila ay ang pag-iisip tungkol sa kanilang anak na babae at apo.

Bumili sila ng mga regalo na hindi nila kayang bayaran bago: mainit-init na coats, larawan ng larawan, mga laruan sa edukasyon.

Nang buksan ng mga bata ang mga pakete, pinuno ng kanilang pagtawa ang silid na may kagalakan na hindi narinig ni Ana sa maraming taon.

Tinulungan din nila ang kanilang anak na babae ng ilang labis na utang, nang hindi ipinaliwanag nang labis.

Sinabi lang nila na mayroon silang isang hindi inaasahang stroke ng swerte.

Sa wakas ay nagpunta si Javier sa doktor upang magawa ang mga pagsubok na siya ay ipinagpaliban ng maraming buwan dahil sa kakulangan ng pera.

Pinalitan ni Ana ang ilang mga lumang kagamitan at naayos na pag-aayos ng menor de edad na sambahayan.

Nagpasya silang mag-save ng isang bahagi bilang pondo ng emerhensiya.

Ang isa pang bahagi ay naibigay sa isang nursing home sa kapitbahayan.

Pareho silang sumang-ayon sa isang napakalinaw na bagay: kung ang perang iyon ay naiwan na may balak na gumawa ng mabuti, dapat nilang respetuhin ang nais na iyon.

Maingat na naibalik ang armchair.

Pinili ni Ana ang isang ilaw at matibay na tela.

Pinalakas ni Javier ang istraktura at buhangin ang mga armrests hanggang sa sila ay makinis.

Kapag natapos na nila, mukhang isang ganap na bagong piraso ng kasangkapan.

Sa Bisperas ng Pasko, sinakop ng armchair ang isang espesyal na lugar sa tabi ng nag-iilaw na puno.

Sa labas, isang malambot na snow ang bumabagsak.

Sa loob ng bahay ang kapaligiran ay mainit-init at maligayang pagdating.

Naupo si Javier sa renovated armchair at tiningnan si Ana na may kalmado na ngiti.

— Tama kang dalhin siya.

Ngumiti si Ana.

— Minsan, kung ano ang itinapon ng iba … maaaring maging isang regalo.

Ang mga apo ay tumakbo sa paligid na nagpapakita ng kanilang mga laruan.

Ang kanyang anak na babae ay niyakap silang nasasabik.

Ang bahay na mga linggo bago napuno ng pag-aalala ngayon ay huminga ng pag-asa.

Nang umalis ang lahat at bumalik ang katahimikan, lumapit si Ana sa armchair at pinatakbo ang kanyang kamay sa bagong tapiserya.

“Hindi lamang ito ang pera, ” nagbulong siya. “Ito ay ang pagkakataon na gumawa ng isang bagay na mabuti. ”

Dahan-dahang tumango si Javier.

— At iyon ay nagkakahalaga ng higit sa anumang banknote.

Nanatili silang tahimik, nakikinig sa malabong creaking ng kahoy at banayad na hangin sa likod ng bintana.

Sa kauna-unahang pagkakataon sa isang mahabang panahon, wala silang takot sa hinaharap.

Ang lumang armchair na inabandona sa tabi ng mga lalagyan ay naging isang simbolo ng isang bagay na mas malaki:

katapatan, pananampalataya, at katiyakan na kahit na sa pinakamahirap na sandali, ang buhay ay maaaring sorpresa sa isang hindi inaasahang gawa ng kabutihang-loob.

Pinatay ni Ana ang mga ilaw ng puno.

Bago matulog, tiningnan niya ang armchair ng isang beses sa huling pagkakataon.

— Salamat sa iyo — bumulong siya, hindi alam nang eksakto kung kanino.

At nang gabing iyon, sa wakas, natulog sila sa kapayapaan.

n

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *