Hindi ako agad gumalaw.
Nakatayo lang ako sa dilim, habang ang bawat salita ni Javier ay parang karayom na tumutusok sa utak ko.
Object.

Hindi niya sinabi “baby.”
Hindi niya sinabi “anak namin.”
Object.
At mas malala pa roon—plano niyang tanggalin iyon… sa mismong araw ng panganganak.
Tahimik akong umatras, pilit kinokontrol ang paghinga ko. Bumalik ako sa kama, isiniksik ang sarili ko sa ilalim ng kumot, at nagpanggap na tulog.
Pero sa loob ko, may isang bagay nang nabasag.
Hindi na ako ligtas.
Hindi ang baby ko.
Hindi sa loob ng bahay na iyon.
Kinabukasan, kumilos ako na parang walang nangyari.
Ngumiti ako. Kumain ako ng inihanda ni Javier. Hinayaan kong sukatin niya ang blood pressure ko, pakinggan ang tibok ng puso ng baby.
At habang ginagawa niya iyon, hindi ko maiwasang isipin—
Ilang beses na ba niyang sinubukang kontrolin ang katawan ko nang hindi ko alam?
Bandang tanghali, tumawag si Dr. Morales.
“May resulta na tayo,” sabi niya, diretso.
Nang marinig ko ang tono niya, alam kong hindi ito magandang balita.
“Yung nakita natin sa ultrasound… hindi siya tumor. Hindi rin siya natural formation.”
“Kung gano’n… ano siya?” halos hindi ko na maibulalas.
Sandaling katahimikan.
Pagkatapos ay sinabi niya ang salitang nagpahinto sa mundo ko:
“Implant.”
Parang bumagsak ang lahat.
“Imposible,” bulong ko. “Wala akong operasyon—”
“May access ang gumawa nito sa loob ng katawan mo nang hindi mo namamalayan,” putol niya. “At base sa posisyon nito… malapit ito sa placenta. Kung gagalawin nang mali, puwedeng mamatay ang baby.”
Napahawak ako sa tiyan ko.
Biglang parang hindi na ito ligtas na lugar.
“Kailangan mong umalis,” dagdag niya. “Ngayon din. At huwag kang babalik sa asawa mo.”
“Pero saan ako pupunta?”
“Sa ospital. May kakilala akong team na puwedeng magtanggal niyan nang hindi napapahamak ang baby.”
Hindi na ako nagdalawang-isip.
Nag-impake ako ng ilang gamit habang nasa banyo si Javier. Nanginginig ang mga kamay ko habang kinukuha ang mga dokumento ko, pera, at phone.
Pero bago ako makalabas—
“May pupuntahan ka?”
Napatigil ako.
Nasa likod ko si Javier.
Tahimik.
Ngumiti siya.
Pero ngayon, malinaw ko nang nakikita—
Hindi iyon ngiti ng pagmamahal.
Ngiti iyon ng isang taong nahuli na ako.