Ang masaklap sa long-distance relationship, nalaman ng boyfriend ko na malalaman lang niya ang balita tungkol sa akin sa pamamagitan ng ibang tao.

Ang masaklap sa long-distance relationship, nalaman ng boyfriend ko na malalaman lang niya ang balita tungkol sa akin sa pamamagitan ng ibang tao.

Nalaman lang niyang nagpagupit ako nang maikli nang mag-post ang best friend ko ng picture naming dalawa.

Nalaman lang niyang nakabili na ako ng sariling bahay at nagbayad ng downpayment nang batiin siya ng mga kaibigan namin dahil magiging “landlord” na raw siya.

Kahit noong nag-business trip ako sa mismong lungsod niya sa Maynila, nalaman lang niya dahil nagkataong nagkita kami sa loob ng isang mall.

Advertisements

Kumunot ang noo ni Luke, tila hindi makapaniwala:

“Nandito ka pala, bakit hindi mo sinabi sa akin? Diba dati, gustong-gusto mo akong makita?”

Awtomatiko at malamig ang naging sagot ko:

“Busy sa trabaho, walang oras.”

Natigilan siya.

Malinaw sa alaala niya na kalahating buwan lang ang nakalipas, ako pa ang babaeng handang mag-resign sa trabaho at bumiyahe ng walong oras sa bus makita lang siya, kahit pagod na pagod na ako.


1

Noong aksidente kaming nagkita ni Luke sa mall, kausap ko sa phone ang best friend ko para sa dinner namin.

“Uy, himala yata? Diba sabi mo dati pag nasa Maynila ka, dapat kay Luke lang ang oras mo?”

Natawa ako sa tono niya:

“Sinisiguro ko sa’yo, isang linggo ako dito para sa trabaho, pero hinding-hindi ko siya kakatagpuin.”

Isang eksaheradang “Hmp!” ang sagot ng kaibigan ko, halatang hindi naniniwala.

Paano ba naman, dati-rati, makasama lang si Luke kahit sandali, handa ko nang talikuran ang trabahong may milyong sahod kada taon.

Pagkababa ng phone pagkatapos kong mangako sa kaibigan ko, biglang may humila sa braso ko pagliko ko sa kanto.

“Bakit nandito ka na naman? Diba kakagaling mo lang dito nung nakaraang linggo?”

Napatitig ako sa lalaking nasa harap ko. Inabot ng dalawang segundo bago ko narehistro kung sino siya.

Dati, ako ang laging pumipili ng damit ni Luke. Gusto ko ay laging plantsado ang polo at slacks niya para magmukhang kagalang-galang na doktor.

Pero ngayon, suot niya ay isang cream-colored hoodie.

Mukha siyang college student sa suot niya, dahilan para mawala ang pormal at malamig niyang aura.

Tumingin siya sa relo niya, tapos tumingin ulit sa akin—hindi gaya ng isang kasintahang nananabik, kundi gaya ng isang pasyenteng naiinip sa pila.

“May duty pa ako ngayong hapon, wala akong oras para samahan ka.”

“Sa susunod na pupunta ka, magsabi ka naman…”

Pinutol ko ang sasabihin niya:

“Sino’ng nagsabing pinuntahan kita? Masyado kang bilib sa sarili mo, busy din ako.”

Natigilan si Luke.

“Diba dati, gustong-gusto mo akong makita?”

Dati, kahit apat na oras lang ang layover ko sa siyudad niya, tatakbo ako para lang mayakap siya.

Magtatrabaho ako nang sunod-sunod ng limang gabi para lang matapos ang proyekto at makasabay sa day-off niya.

Pero ngayon, kung hindi kami nagkita nang aksidente, hindi man lang niya malalaman na dumaan ako.

“Wag ka na kasing mag-inarte diyan. Busy si Doc Luke, pagod siya araw-araw.”

Biglang sumabat ang babaeng nasa tabi niya—si Sophia.

“Imbes na intindihin mo siya, bigla ka na lang sumusulpot. Ngayon, kailangan pa niyang ubusin ang pahinga niya para lang samahan ka.”

Tinitigan ko siya nang seryoso.

Naka-hoodie rin siya.

Mukhang… couple shirt sila ni Luke.

Hindi kalayuan, may nakasabit na banner sa isang tindahan: “Couple Items – 50% Off.”

Ngumiti ako nang pilit:

“Wala kang oras para sa akin, pero may oras kang mag-mall kasama siya?”

Nag-angat ng baba si Sophia, tila matuwid ang katuwiran:

“Ms. Lim, wag kang praning! Masyadong pormal manamit si Doc, natatakot ang mga pasyente. Pinayuhan ko lang siyang mag-casual kaya sinamahan ko siyang mamili.”

“Nagustuhan ko rin ‘to, at sakto namang may promo para sa couple set kaya kinuha na namin para makatipid.”

“Hindi ako gaya mo na galing sa mayamang pamilya kaya bili lang nang bili. Pinaghihirapan ko bawat piso ko, kaya wag kang basta-basta magduda.”

Talagang natawa na ako:

“Ano’ng pakialam mo sa suot niya? Girlfriend ka ba o nanay niya?”

“Sa sobrang tipid mo, pati boyfriend ng iba ginagamit mo na para sa discount. Ang galing mo rin eh, no?”

Namula ang mukha ni Sophia:

“Ikaw—”

Hinawakan ni Luke ang kamay ko, lumambot ang boses niya na parang nanunuyo:

“Gets ko, galit ka kasi wala akong oras para sa’yo. Pero wag mo naman siyang pagbuntunan ng galit. Gusto lang niyang makatipid.”

“Ganito na lang, mag-li-leave muna ako ngayon. Sasamahan kita sa buong hapon, okay?”

Bigla akong nakaramdam ng umay. Buong lakas kong binawi ang kamay ko:

“Sabi nang hindi ako rito para sa’yo! Bingi ka ba o sadyang makapal lang ang mukha mo?”

Dito na tuluyang napatulala si Luke.


2

Pang-apat na taon na sana namin sa LDR.

Mahirap talaga.

Buwan-buwan, ako ang bumibiyahe pa-Maynila para makita siya. Labindalawang beses lang kaming magkita sa loob ng isang taon.

May usapan kaming mag-video call gabi-gabi. Kahit gaano kapagod, kailangang marinig ang “good night” bago matulog.

Hindi ko na matandaan kung kailan nagsimulang laging mabanggit ni Luke ang pangalang Sophia sa bawat usapan namin.

“Yung nurse na naka-assign sa akin, ang lampa. Ilang beses nang tusok sa pasyente, hindi pa rin mahanap ang ugat.”

“Pero mabait siya, binibigyan niya ng pagkain yung mga pusakal sa labas ng canteen.”

“Nabalitaan ko sa Chief, mahirap lang pala sila. Scholar siya gaya ko dati. Pero hindi siya kasing swerte ko—kasi ang pinakamalaking swerte ko ay nung nakilala kita noong college.”

Hinayaan ko lang, akala ko ay ordinaryong katrabaho lang.

Isang buwan ang nakalipas, sinabi ni Luke na may seminar siya at hindi muna makakatawag para sa “good night.”

Hanggang sa tumawag ang katrabaho niya, sinabing na-ospital daw si Luke. Doon ko nalaman na ang seminar niya pala ay sa mismong siyudad ko.

Hindi siya nag-surprise. Talagang wala lang siyang balak sabihin sa akin.

“Masyadong hectic, hindi na ako nakapagsabi. Saglit lang naman ako rito, ayaw ko nang maging abala.”

Para sa kanya, ang pagkikita namin ay naging isang abala at pasanin na lang.

Napatayo ako sa tabi ng kama niya. Muntik ko nang mabitawan ang bitbit kong sabaw.

Isang babaeng mukhang nurse ang nagbukas ng sarili niyang food container at tiningnan ako nang masama:

“May ulcer si Doc Luke, bawal sa kanya ang mamantika!”

Kung kumilos siya, parang siya ang tunay na asawa.

Yung mansanas na binalatan ko para kay Luke, tinapon niya sa basurahan. Sabi niya, hindi ko raw hinugasan gamit ang “seven-step handwashing technique,” kaya madumi raw.

Nung chineck ko ang IV drip, sinabihan niya akong lumayo dahil hindi ko naman daw naiintindihan ang medisina.

Saglit lang akong lumabas para umihi, pagbalik ko, nakita ko silang dalawang nagtatawanan.

Alam ni Luke na wala akong hilig sa medisina kaya nagpaliwanag siya:

“Work-related lang ‘to.”

Pero humirit pa si Sophia:

“Kahit ipaliwanag namin sa’yo, hindi mo rin maiintindihan.”

Sumabog na ang inis ko:

“May private nurse bang kasing bastos mo? Fire ka na.”

Natigilan siya, tapos nag-angat ng dibdib:

“Lisensyadong nurse ako, hindi ako basta-bastang katulong lang!”

Doon ko nalaman, siya pala si Sophia.

Malinaw na lumampas na siya sa hangganan. At hinayaan lang iyon ni Luke.

Sa LDR, hindi na bago ang panlalamig. Akala ko, exception kami. Akala ko, hindi kami matatapos sa malungkot na wakas.

Kung dati ay niloloko ko pa ang sarili ko na praning lang ako, ang pangyayaring ito ang tuluyang bumasag sa lahat ng ilusyon ko.

…

Namili ako ng regalo para sa best friend ko sa mall, sabay nakuha ko na rin ang pinagawa kong custom-made suit.

Mabilis lang kaming nag-dinner ng kaibigan ko bago ako bumalik sa trabaho. Dahil sa pagod at pagpapaulan, nilagnat ako at kailangang ma-confine.

Maliit talaga ang mundo.

Ang nurse na kumuha ng dugo ko? Si Sophia.

Masyadong mahigpit ang pagkakatali niya ng tourniquet sa braso ko.

Ilang beses niyang itinusok ang karayom pero hindi mahanap ang ugat. Namuo ang nakakatakot na pasa sa maputi kong balat.

Nawalan na ako ng pasensya: “Gusto ko ng ibang nurse!”

Walang bakas ng pagsisisi si Sophia, ang tapang pa ng tono:

“Hindi mo pag-aari ang ospital na ‘to. Limitado ang resources dito at maraming pasyenteng naghihintay. Wag kang maarte.”

Natawa ako sa sobrang galit:

“Sa palpak mong trabaho, may karapatan akong magpalit ng nurse.”

Tumingala siya, bakas ang katigasan ng ulo:

“Wag mong insultuhin ang kakayahan ko. Kung hindi ka gumagalaw diyan, matutusok ko ‘to nang maayos.”

Hindi na ako nakipagtalo, pinindot ko ang call button para sa station.

Ang dumating… si Luke.

3

Mabilis na lumapit si Luke, bakas ang pag-aalala sa kanyang mukha nang makita niya ang kalagayan ko. Pero nang makita niya ang pangingitim ng braso ko at ang karayom sa kamay ni Sophia, agad siyang napatigil.

“Anong nangyayari rito?” tanong ni Luke.

Hindi ko siya sinagot. Tumingin lang ako sa sarili kong braso na tila ba hindi ito bahagi ng katawan ko. Si Sophia naman, mabilis na itinago ang kaba at nagkunwaring biktima.

“Doc Luke, si Ms. Lim kasi… masyadong malikot. Sinisisi niya ako dahil hindi ko agad mahanap ang ugat niya. Ginagawa ko naman ang trabaho ko, pero pinahiya niya ako sa harap ng ibang staff.”

Tumingin si Luke sa akin, ang kanyang boses ay puno ng pagod na tila ako na naman ang nagbibigay ng sakit ng ulo sa kanya.

“Liza, nurse si Sophia. Alam niya ang ginagawa niya. Huwag mo naman siyang pahirapan, pagod din siya sa dami ng pasyente.”

Ngumiti ako—isang ngiting puno ng pait. Dati, ang boses na iyan ang nagpapagaan ng loob ko. Ngayon, para itong lason na dahan-dahang pumapatay sa natitirang paggalang ko sa kanya.

“Luke, tingnan mo ang braso ko,” mahinahon kong sabi, kahit na nanginginig na ang buong katawan ko sa galit. “Ilang beses niya akong tinusok? Tatlo? Apat? At sasabihin mong kasalanan ko pa?”

Huminga nang malalim si Luke at hinawakan ang balikat ni Sophia, tila ba ito ang kailangang protektahan.

“Sophia, sige na, ako na ang bahala rito. Magpahinga ka muna sa station.”

Nang makaalis si Sophia na may halong tagumpay sa kanyang mga mata, humarap sa akin si Luke.

“Liza, hanggang kailan ka ba magiging ganito? Alam kong nagtatampo ka pa rin dahil sa nangyari sa mall, pero wag mo namang idamay ang trabaho namin. Hindi mo ba nakikita? Pinagtitinginan na tayo.”

4

Tumayo ako mula sa kama, kahit ramdam ko pa ang hilo mula sa lagnat. Binunot ko ang tape na nakadikit sa braso ko at hinarap siya nang malapitan.

“Pinagtitinginan tayo? O nahihiya ka dahil nakikita ng lahat kung gaano ka kadesperadong pagtakpan ang ‘kaibigan’ mo?”

“Liza, tama na!” mahinang pasigaw ni Luke. “Si Sophia ay katrabaho ko lang. Siya ang nandito nung kailangan ko ng tulong, nung ikaw ay nasa malayo at busy sa mga milyon mo!”

Napatigil ang mundo ko sa narinig ko. Doon ko narealize—sa apat na taon ng pagtitiis ko sa biyahe, sa pagpupuyat, sa pag-una sa kanya bago ang sarili ko… para sa kanya, wala lang iyon dahil wala ako sa tabi niya sa bawat segundo.

“Kaya ba nung nagkasakit ka rito sa lungsod ko, mas pinili mong itago sa akin? Dahil mas gusto mong si Sophia ang mag-alaga sa’yo?” tanong ko, ang boses ko ay nagsisimula nang mabasag.

Hindi siya nakasagot. Umiwas siya ng tingin.

“Luke, huling beses na kitang tatanungin. Yung hoodie na suot niyo nung isang araw… yung ‘couple discount’ na sinasabi niya… totoo bang para lang makatipid yun?”

Lalong humigpit ang kamao ni Luke. “Ano ba, Liza! Pera lang ba ang mahalaga sa’yo? Hindi lahat ay kasing yaman mo! Kung gusto niya ng discount, anong masama kung magkunwari kaming magkasintahan para lang makatipid siya?”

Tumawa ako nang malakas, hanggang sa tumulo ang luha ko. “Magkunwari? Luke, sa tingin mo ba kailangan niyo pang magkunwari? Sa paraan ng pagtatanggol mo sa kanya ngayon, sa paraan ng pag-aalaga niya sa’yo… ako na lang ang nagkukunwaring may boyfriend pa ako.”

5

Eksaktong bumalik si Sophia sa kwarto, may dalang bagong kit. “Doc Luke, sabi ni Chief kailangan na itong matapos—”

Hindi na niya natapos ang sasabihin niya dahil hinarap ko siya.

“Sophia, gusto mo ba ng discount?” kinuha ko ang checkbook sa bag ko, mabilis na nagsulat ng halaga, at itinapon ito sa mukha niya.

“Ayan ang pambayad sa lahat ng hoodie na gusto mong bilhin. Ayan din ang pambayad sa lahat ng ‘pagod’ mo sa pag-aalaga sa boyfriend ko.”

“Liza! Ano bang ginagawa mo?!” sigaw ni Luke, sinubukang pulutin ang tseke.

“Tinapos ko na ang palabas niyo, Luke,” sabi ko habang naglalakad palabas ng kwarto, bitbit ang gamit ko kahit hindi pa ako discharged.

Napatigil ako sa may pinto at lumingon sa kanila sa huling pagkakataon.

“Mula sa araw na ito, hindi mo na kailangang magtago. Hindi mo na kailangang magpaliwanag sa akin. Dahil simula ngayon, si Sophia na ang bahala sa’yo. At Luke… wag kang mag-alala, hindi ko na kailangang malaman ang balita tungkol sa’yo sa ibang tao. Dahil wala na akong pakialam kung humihinga ka pa o hindi.”

Lumabas ako ng ospital nang hindi lumilingon. Ang lamig ng gabi sa Maynila ay tila yumayakap sa akin, pero sa unang pagkakataon sa loob ng apat na taon, pakiramdam ko ay malaya na ako.

Sa likod ko, narinig ko ang boses ni Luke na tinatawag ang pangalan ko, pero mas malakas ang boses ni Sophia na pinipigilan siya.

“Hayaan mo na siya, Doc. Masyado siyang mataas para sa atin.”

Tama siya. Masyado akong mataas para sa isang lalaking hindi kayang panindigan ang taong nagmahal sa kanya sa kabila ng distansya.

6

Isang linggo ang lumipas. Hindi ko hinarap ang anumang tawag o text mula kay Luke. Binura ko ang lahat—ang mga pictures namin sa gallery, ang mga thread ng usapan namin sa Messenger, at higit sa lahat, ang puwang niya sa puso ko.

Bumalik ako sa trabaho nang mas masigla. Ngunit isang hapon, habang nag-aayos ako ng mga papeles para sa bago kong property, biglang dumating ang balita mula sa aming common friend.

“Liza, nabalitaan mo ba? Nasuspinde si Sophia sa ospital. At si Luke… parang nawawala sa sarili.”

Hindi ako sumagot. Wala na akong pakialam sa kanila. Pero hindi doon natapos ang lahat. Isang gabi, habang pababa ako sa lobby ng condo ko, nakita ko si Luke.

Hindi na siya ang malinis at kagalang-galang na doktor na nakilala ko. Magulo ang buhok niya, gusot ang damit, at may hawak na maliit na box—ang box ng paborito kong cake na binibili ko tuwing anniversary namin.

“Liza… sandali lang. Pakinggan mo muna ako,” pagmamakaawa niya. Ang boses niya ay basag, malayo sa dating malamig at matigas na tono.

Tumingin ako sa kanya nang diretso. Walang galit, walang pait. Tanging kawalan ng pakiramdam.

“Anong ginagawa mo rito, Luke? Diba sabi mo busy ka? Diba sabi mo nakakapagod ang biyahe?”

Naiyak siya. “Nagkamali ako. Simula nung umalis ka, doon ko lang narealize na lahat ng ginhawa sa buhay ko, galing sa’yo. Si Sophia… hindi niya ako kayang intindihin gaya mo. Nung nalaman niyang hindi pala sa akin yung bahay na binati ng mga kaibigan natin, nung nalaman niyang wala na yung suporta mo… bigla siyang nagbago.”

Ngumiti ako nang tipid. “Kaya ka pala nandito. Dahil narealize mong hindi ka pala ‘landlord,’ at wala ka palang katuwang na handang magsakripisyo para sa’yo.”

7

Inabot niya ang box ng cake. “Liza, pwedeng magsimula ulit? Gagawin ko ang lahat. Mag-re-resign ako rito, lilipat ako sa probinsya mo, kahit ano…”

Kinuha ko ang box. Akala niya ay tinanggap ko na siya, pero dinala ko ito sa pinakamalapit na basurahan sa lobby at dahan-dahang binitiwan.

“Luke, apat na taon akong bumiyahe para sa’yo. Apat na taon kong tiniis ang pagod, ang gutom, at ang lungkot para lang maramdaman mong hindi ka nag-iisa. Pero nung ako ang nangailangan, mas pinili mong protektahan ang babaeng kasama mo sa ‘couple discount.’”

Humarap ako sa kanya sa huling pagkakataon.

“Salamat sa apat na taon. Salamat dahil tinulungan mo akong marealize na hindi pala sapat ang pag-ibig kung ikaw lang ang lumalaban. Sabi mo dati, swerte mo nung nakilala mo ako. Ngayon, swerte ko dahil sa wakas… nakawala na ako sa’yo.”

“Liza, please…” humahagulgol na siya, lumuhod siya sa harap ng maraming tao sa lobby.

Ngunit hindi na ako ang dating Liza na hihinto at dadamayan siya. Tinalikuran ko siya at naglakad patungo sa elevator. Habang sumasara ang pinto, nakita ko ang huling sulyap ng lalaking minahal ko noon, na ngayon ay isa na lamang estranghero sa paningin ko.

8

Pag-akyat ko sa unit ko, uminom ako ng isang basong wine at tumingin sa view ng siyudad mula sa aking balcony.

Tumunog ang phone ko. Isang message mula sa aking real estate agent: “Ms. Lim, confirmed na po ang turnover ng bagong bahay niyo next week. Congratulations!”

Napangiti ako. Wala na si Luke sa buhay ko, pero mas malawak na ang mundong gagalawan ko.

Ang long-distance relationship ay hindi natapos dahil sa layo ng distansya, kundi dahil sa layo ng narating ng panloloko niya. Pero sa huli, ako ang nanalo. Dahil naiwan siyang nag-iisa sa dilim, habang ako ay naglalakad patungo sa maliwanag na bukas na ako mismo ang nagpundar.

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *