
“Ako? Ako lang naman ang ‘probinsyanang’ pinakialaman niyo ang buhay, pero nakalimutan ninyong itanong kung anong apelyido ang dala ko bago niyo ako ituring na basura,” malamig kong sagot habang dahan-dahang tinatanggal ang suot kong singsing sa kasal—isang mumurahing piraso ng ginto na madalas ipamukha sa akin ni Donya Consolacion na “masyadong marangal” para sa isang katulad ko.
Ibinagsak ko ang singsing sa paanan ni Angelo. Ang tunog ng pagtama nito sa marmol na sahig ay tila isang hatol na umalingawngaw sa buong ballroom.
“Liza… hindi… hindi maaari ito,” nauutal na sabi ni Donya Consolacion, ang kanyang abaniko ay nahulog na sa sahig habang pilit na humahawak sa braso ni Angelo para hindi matumba. “Ang L.V. Group… ang ‘L’ at ‘V’… Liza Villafuerte?”
Ngumiti si Don Victoriano sa tabi ko. “Eksakto, Donya Consolacion. Ang kaisa-isang tagapagmana ng mga Villafuerte na pinili ninyong apihin sa loob ng sampung taon. Ang kumpanyang isinalba ninyo limang taon na ang nakakalipas? Pera iyon ng pamilya niya. Ang mansyong tinitirhan ninyo? Regalo iyon ng kanyang ama sa akin para pangalagaan ang kanyang anak habang sinusubukan niyang mamuhay nang simple.”
Kabanata 1: Ang Pagguho ng Toreng Garing
Biglang nagbago ang ihip ng hangin sa bulwagan. Ang mga bisitang kanina lang ay nagbubulungan at tumatawa sa akin ay biglang nagsikuhan. Ang mga socialite na sadyang itinapon ang kanilang alak sa aking gown kanina ay biglang lumapit, pilit na humihingi ng paumanhin.
“Liza, honey, alam mo namang nagbibiro lang kami kanina, ‘di ba?” sabi ng isa sa mga ‘kaibigan’ ni Donya Consolacion.
Hindi ko siya nilingon. Tumingin ako kay Bianca. Ang “sikat na model” ay dahan-dahang umaatras, binitawan na ang braso ni Angelo na tila ba may nakakahawang sakit ang lalaki.
“Bianca, saan ka pupunta?” habol ni Angelo, desperado ang tingin.
“Angelo, akala ko ba bilyonaryo kayo?” inis na sabi ni Bianca. “Sabi mo sa akin, kayo ang nagmamay-ari ng hotel na ito! Hindi ako sasama sa isang lalaking bukas ay nasa kalsada na!”
Tumalikod si Bianca at mabilis na naglakad palabas, iniwan si Angelo na nakaluhod pa rin sa gitna ng ballroom—hindi para sa pag-ibig, kundi dahil sa bigat ng katotohanang nawala na ang lahat sa kanya.
Kabanata 2: Ang Singil ng Mapagpanggap
“Angelo,” tawag ko sa kanya. Tumingala siya sa akin, ang kanyang mga mata ay puno ng pagsisisi, pero alam kong hindi ito dahil mahal niya ako. Nagsisisi siya dahil nawalan siya ng ATM. “Sa loob ng sampung taon, tiniis ko ang lahat. Tiniis ko ang mga gabing hindi ka umuuwi dahil ‘nagbabeker’ ka raw para sa kumpanya, samantalang kasama mo pala ang kung sino-sino. Tiniis ko ang mga masasakit na salita ng nanay mo dahil akala ko, mahal mo ako.”
“Liza, patawarin mo ako… maaari nating ayusin ito. Anniversary natin ngayon, ‘di ba? Mahal kita, Liza! Nabigla lang ako!” pagmamakaawa niya, sinubukang hawakan ang dulo ng aking damit pero mabilis akong umiwas.
“Mahal?” natawa ako nang mapait. “Ang pag-ibig ay hindi nanunulak sa sahig. Ang pag-ibig ay hindi ikinahihiya ang asawa sa harap ng maraming tao. At higit sa lahat, ang pag-ibig ay hindi naghahanap ng ‘koneksyon’ para lang isalba ang sariling dangal.”
Lumapit si Atty. Ramos sa amin, may hawak na isang itim na folder. “Mr. Santos, narito ang mga dokumento para sa agarang pagbakante ng inyong opisina at ng mansyon sa Forbes Park. Mayroon lamang kayong dalawampu’t apat na oras para kunin ang inyong mga personal na gamit. Ang lahat ng sasakyan, alahas, at investments na binili gamit ang pondo ng L.V. Group ay pormal nang kinukumpiska.”
“Anong kakainin namin?! Saan kami pupunta?!” sigaw ni Donya Consolacion, nagsimula nang mag-hysterical. “Liza, huwag mong gawin ito sa amin! Biyenan mo ako!”
“Biyenan?” tinitigan ko siya nang matalim. “Noong mamatay ang nanay ko at wala akong makapitan, tinawag mo akong ‘salot’. Noong magkasakit ako, pinalinis mo sa akin ang buong bahay dahil ‘sayang’ daw ang pinapakain mo sa akin. Ngayong gabi, tinatapos ko na ang obligasyon ko sa inyo.”
Kabanata 3: Ang Paglaya
Tumingin ako kay Don Victoriano. “Don Victor, pakituloy ang foreclosure. At paki-siguro na walang kahit isang sentimo mula sa Villafuerte Estate ang makakarating sa kanila.”
“Masusunod, Madam CEO,” sagot ng matanda nang may ngiti.
Naglakad ako palabas ng ballroom. Sa bawat hakbang ko, nararamdaman ko ang paggaan ng aking balikat. Ang gown kong may mantsa ng alak ay tila naging isang baluti ng tagumpay. Pagdating ko sa pintuan, lumingon ako sa huling pagkakataon.
Nakita ko si Angelo na pilit na itinatayo ng mga security guard dahil kailangan na nilang lisanin ang hotel. Ang engrandeng 10th anniversary na dapat ay selebrasyon ng pag-ibig ay naging libing ng kanilang kasakiman.
Sumakay ako sa naghihintay na limousine. Sa loob, naroon ang aking ama—si Don Lorenzo Villafuerte.
“Tapos na ba, anak?” tanong niya, may halo ng lungkot at pagmamalaki.
“Tapos na, Pa,” sagot ko habang isinasandal ang aking ulo sa upuan. “Sampung taon akong nagbulag-bulagan. Ngayon, gising na ako.”
“Anong plano mo ngayon?”
Ngumiti ako habang pinagmamasdan ang mga ilaw ng Makati sa labas ng bintana. “Gusto kong palaguin ang kapehan ko, Pa. Pero sa pagkakataong ito, hindi na ito maliit na tindahan. Gusto kong itayo ang pinakamalaking coffee empire sa Asya. At gagawin ko iyon nang wala ang pangalang Santos.”
Epilogo
Pagkalipas ng anim na buwan, ang balita tungkol sa pagbangkarote ng mga Santos ay naging headline sa lahat ng pahayagan. Si Angelo ay balita kong nagtatrabaho na bilang isang ordinaryong ahente, habang si Donya Consolacion ay nakatira sa isang maliit na apartment, pilit na ibinebenta ang kanyang mga natitirang pekeng alahas para lang makakain.
Samantala, sa harap ng bagong gusali ng Villafuerte-L.V. Towers, nakatayo ako para sa ribbon-cutting. Wala na ang probinsyanang madaling apihin. Ang nakikita ng mundo ay ang bagong mukha ng kapangyarihan.
Hindi lahat ng kuwento ng pag-ibig ay nagtatapos sa “happily ever after” kasama ang asawa. Minsan, ang pinakamagandang wakas ay ang paghahanap sa iyong sarili at ang pagbangon mula sa putikan na pilit na ipinamukha sa iyo ng iba.
Naglakad ako papasok sa aking bagong opisina, handang harapin ang mundo. Sa pagkakataong ito, ako na ang may hawak ng panulat, at ako na ang susulat ng sarili kong tadhana.