ASAWA KO AY KAKAPANGANAK LANG NG ISANG MALUSOG NA SANGGOL NA LALAKI, PERO NANG MAKITA NG DOKTOR ANG ISANG ITIM NA BALAT NA HUGIS KAMAY SA LIKOD NITO, BIGLA ITONG NAMUTLA AT TAHIMIK NA KINUNSYINTI ANG PINTO NG DELIVERY ROOM. NAKATAYO AKO SA LABAS AT NARINIG KO SIYANG BUMUBULONG SA TELEPONO: “NAKABALIK NA SIYA, KAILANGAN NATING TAPUSIN ITO BAGO LUMUBOG ANG ARAW.”
“Doc, anong nangyayari? Bakit niyo ni-lock ang pinto?!” sigaw ko habang kinakalampag ang salamin.
Walang sumasagot. Ang tanging naririnig ko lang sa loob ay ang iyak ng baby ko—pero hindi ito normal na iyak ng bagong silang. Parang itong boses ng isang matandang galit na galit.
“Buksan niyo ‘to! Asawa ko ang nasa loob!”
Biglang tumahimik. Sobrang tahimik na halos marinig ko na ang tibok ng sarili kong puso. Maya-maya, lumapit ang nurse sa pinto, pero hindi niya ito binuksan. Nakita ko ang mukha niya sa maliit na bintana. Umiiyak siya at nanginginig ang buong katawan.
“Sir, tumakbo na kayo… tumawag kayo ng pari,” bulong niya.
“Ano?! Anong pinagsasabi mo? Nasaan ang anak ko?”
Imbes na sumagot, itinuro niya ang repleksyon sa salamin. Doon ko napansin na ang lahat ng ilaw sa hallway ay nagsimulang kumislap-kislap. At sa bawat pagpikit ng ilaw, may aninong papalapit sa akin mula sa dulo ng pasilyo. Isang anino na ang laki ay hindi tao.
Sa loob ng kwarto, narinig ko ang boses ng asawa ko, si Maria.
“Hindi ko ito anak… Bakit ganito ang mga mata niya?!” sigaw ni Maria na puno ng takot.
Sumilip ako ulit. Nakita ko ang doktor na may hawak na scalpel, pero hindi siya nakatingin sa bata. Nakatingin siya sa kisame. Doon, nakita ko ang isang itim na usok na unti-unting nabubuo na parang isang higanteng kamay—eksaktong katulad ng balat sa likod ng anak ko.
“Sabi ko na nga ba,” sabi ng doktor habang nanginginig ang kamay. “Ang sumpa ng pamilya niyo… hindi ito natapos sa lolo mo.”
Biglang namatay ang lahat ng ilaw sa buong ospital.

Sa gitna ng kadiliman, narinig ko ang pagbukas ng lock ng pinto. CLICK.
Dahan-dahang bumukas ang pinto. Hindi ang doktor, hindi ang nurse, at hindi si Maria ang lumabas. Isang maliit na pigura ang gumagapang sa sahig nang napakabilis. Huminto ito sa harap ng sapatos ko.
Tumingala ang “bata.” Ang mga mata niya ay hindi itim o kayumanggi. Ang buong mata niya ay kumikinang na parang ginto, at may sinabi siya sa akin sa isang lengguwahe na hindi ko maintindihan pero parang pamilyar sa aking dugo.
Hinawakan niya ang binti ko. Ramdam ko ang sobrang lamig, parang yelo na galing sa hukay.
“Tatay…” bulong ng bata, pero ang boses ay boses ng lolo ko na namatay na 20 taon na ang nakakaraan. “Salamat sa pagpapatuloy ng kontrata.”
Napalingon ako sa likod ko nang marinig ko ang yabag ng maraming tao. Ang mga pasyente sa ibang kwarto ay lumabas lahat, nakapikit ang mga mata, at sabay-sabay na lumuhod sa harap ng anak ko.
Ano itong pinasok ko? Anong klaseng nilalang ang dinala namin sa mundong ito?
Nanginig ang buong kalamnan ko. Ang lamig na nagmumula sa hawak ng “bata” sa aking binti ay tila nanunuot sa aking buto, unti-unting pinapatigil ang daloy ng aking dugo. Tiningnan ko ang paligid—ang mga pasyenteng nakaluhod, ang mga nurse na tila nawalan ng sariling pag-iisip, at ang kadilimang tila may sariling buhay.
“Lolo?” nauutal kong tanong. “Lolo, ikaw ba ‘yan?”
Ang batang nasa paanan ko ay ngumisi. Hindi iyon ngiti ng isang sanggol; ito ay isang mapanuyang uyam na punong-puno ng muhi at tagumpay. “Ang dugo ay hindi nagsisinungaling, Elias,” sagot ng boses na galing sa maliit na lalamunan pero may bigat ng isang dantaon. “Ang kasunduang pinirmahan sa ilalim ng pulang buwan ay hindi mabubura ng simpleng kamatayan. Kailangan ng sisidlan. At ikaw… ikaw ang nagbigay nito sa akin.”
Ang Lihim ng Silid-Panganakan
Biglang bumukas ang mga ilaw, pero hindi ito ang karaniwang puting ilaw ng ospital. Ang bawat bumbilya ay naglalabas ng isang madilim at madilaw na liwanag, parang apoy ng kandila sa isang libingan.
Tumayo ang bata. Sa kabila ng pagiging bagong silang, ang kanyang mga galaw ay mabilis at kalkulado. Pumasok siyang muli sa loob ng silid kung nasaan si Maria. Kumaripas ako ng takbo papasok, hindi inintindi ang babala ng doktor na ngayon ay nakasandal na sa pader, tulala at bumubulong ng mga dasal na tila walang saysay.
“Maria!” sigaw ko.
Nakita ko ang asawa ko sa ibabaw ng delivery table. Maputla siya, halos wala nang buhay, at ang kanyang mga mata ay nakatitig sa kisame. Ang itim na usok na nakita ko kanina ay wala na doon, ngunit ang anino nito ay tila nakaukit na sa balat ni Maria—mga itim na ugat na gumagapang mula sa kanyang dibdib paakyat sa kanyang leeg.
“Elias…” bulong ni Maria. “Ilayo mo… ilayo mo siya sa akin…”
Lumapit ang bata sa gilid ng higaan ni Maria. Hinawakan niya ang kamay ng aking asawa. Sa isang iglap, ang mga itim na ugat sa balat ni Maria ay tila hinigop ng bata. Nagkaroon ng kulay ang mukha ni Maria, ngunit kapalit nito ay ang unti-unting pagtanda ng kanyang anyo. Ang kanyang buhok ay naging pilak sa loob ng ilang segundo.
“Huwag!” damba ko sa bata, pero bago ko pa siya mahawakan, isang malakas na puwersa ang tumalsik sa akin pabalik sa pader.
Ang Kasunduan ng Nakaraan
“Huwag kang makialam, Elias,” sabi ng doktor, na ngayon ay tumayo na. Ang kanyang mga mata ay wala nang takot; pinalitan ito ng isang malamig na pagtanggap. “Hindi mo ba naaalala ang huling habilin ng Lolo mo? Ang mansyon sa probinsya? Ang baul na mahigpit na ipinagbabawal na buksan?”
Nagbalik sa isip ko ang mga alaala. Noong pumanaw si Lolo, iniwan niya sa akin ang lahat ng kanyang kayamanan sa isang kondisyon: na ang panganay kong anak na lalaki ay papangalanan sa kanya, at sa oras ng pagsilang nito, dapat kaming bumalik sa lumang bahay sa San Jose.
“Anong ginawa ni Lolo?” tanong ko habang pilit na bumabangon.
“Ang pamilya niyo ay hindi mayaman dahil sa pagsasaka, Elias,” paliwanag ng doktor habang dahan-dahang lumalapit sa bata at lumuluhod. “Ang Lolo mo ay isang ‘Tagapag-ingat.’ May mga nilalang na hindi dapat manatili sa mundong ito, pero kailangan nila ng tulay. Ang pamilya niyo ang nagbigay ng tulay na iyon kapalit ng kapangyarihan at yaman. Ang ‘kontrata’ ay ang pagpapatuloy ng kanilang lahi sa loob ng inyong mga katawan.”
Tumingin ang bata sa akin. Ang gintong mga mata niya ay tila nagbabasa ng aking kaluluwa. “Kulang ang katawang ito,” sabi ng bata. “Masyadong mahina ang sanggol. Kailangan ko ng higit pa.”
Ang Pagsalakay ng mga Anino
Sa labas ng kwarto, narinig ko ang pagbasag ng mga salamin. Ang mga pasyenteng kanina ay nakaluhod ay nagsimulang kalampagin ang pinto. Hindi na sila tao; ang kanilang mga mukha ay tila natutunaw, at ang kanilang mga tinig ay naging isang koro ng mga ungol.
“Sila ang mga naunang ‘alay,'” sabi ng nurse na kanina ay nanginginig. Ngayon, ang nurse ay may hawak na ring scalpel, pero nakatutok na ito sa sarili niyang leeg. “Lahat ng namamatay sa ospital na ito ngayong gabi… sila ay magiging pagkain ng iyong anak.”
“Hindi ko siya anak!” sigaw ko sa galit. “Isang demonyo ang nilalang na ‘yan!”
Tumawa ang bata—ang boses ni Lolo ay humalakhak nang nakapaninindig-balahibo. “Demonyo? Hindi, Elias. Mas matanda kami sa mga demonyo. Kami ang mga unang anino.”
Biglang sumabog ang mga bintana ng silid. Ang malakas na hangin ay pumasok, dala ang amoy ng nabubulok na lupa at kamatayan. Ang itim na usok ay muling nabuo, pero sa pagkakataong ito, hindi lang ito isang kamay. Ito ay naging isang hugis ng isang higanteng nilalang na may maraming mata, na nakadapo sa ibabaw ng ospital.
Ang Desisyon
Alam kong wala nang takas. Ang buong ospital ay naging isang altar para sa muling pagkabuhay ng kung anong sinaunang sumpa. Tiningnan ko si Maria. Kahit mukha na siyang matanda, nakikita ko pa rin sa kanyang mga mata ang pagmamahal na nagbuklod sa amin.
“Elias…” mahinang tawag niya. “Tapusin mo na ito… huwag mong hayaang… gamitin nila tayo.”
Napansin ko ang scalpel na nalaglag ng doktor malapit sa paanan ko. Tumingin ako sa bata. Nakatalikod siya sa akin, abala sa paghigop ng enerhiya mula sa mga pasyenteng nasa labas na ngayon ay unti-unti nang nagiging abo.
Ito na ba ang katapusan? O ito ang simula ng isang bagong madilim na kabanata?
Kinuha ko ang scalpel. Sa bawat hakbang ko papalapit sa bata, ang mga ilaw ay tuluyang namamatay. Ang tanging nagbibigay ng liwanag ay ang gintong mata ng nilalang na tinatawag kong “anak.”
“Tatay,” sabi niya nang hindi lumingon. “Alam mo bang kapag pinatay mo ang sisidlang ito, ang sumpa ay lilipat sa iyo? Ikaw ang susunod na magiging ako.”
Huminto ako. Ang bigat ng kutsilyo sa kamay ko ay tila naging kasingbigat ng isang bundok. Kung papatayin ko siya, ililigtas ko ang mundo pero mawawala ang sarili ko. Kung hahayaan ko siya, mawawasak ang lahat ng mahal ko.
“Salamat sa pagpapatuloy ng kontrata,” muling bulong ng boses ni Lolo.
Itinaas ko ang scalpel. Hindi sa direksyon ng bata, kundi sa sarili kong dibdib.
“Kung walang tulay,” sabi ko nang may pait sa boses, “walang makakatawid.”
Bago ko pa mabaon ang talim, naramdaman ko ang isang maliit at malamig na kamay na humawak sa aking pulso. Ang bata ay nasa harap ko na sa isang kisap-mata.
“Masyadong madali ang kamatayan, Elias,” sabi ng bata habang ang kanyang mukha ay nagsisimulang magbago, nagiging kamukha ng sarili kong mukha nung ako ay bata pa. “Marami pa tayong gagawin. Ang kontrata… ay kakapirma lang.”
Ang huling narinig ko ay ang malakas na iyak ng isang tunay na sanggol, kasabay ng paglamon ng kadiliman sa aking buong kamalayan. Pagdilat ko, wala na ako sa ospital. Nakatayo ako sa harap ng lumang mansyon sa San Jose, hawak ang isang sanggol na may gintong mga mata, at sa likod ko, nakatayo ang isang hukbo ng mga aninong naghihintay ng aking utos.
Ano itong pinasok ko? Hindi, ang tanong ay: Ano ang gagawin ko sa kapangyarihang ito?