Nanginginig ang buong katawan ko habang hawak ang aking phone. Pinanood ko ulit ang footage sa CCTV. Ang babaeng nasa video… suot niya ang eksaktong damit na suot ko ngayon. Ang buhok, ang kilos, pati ang singsing sa daliri—lahat ay kopya ng sa akin.
“Anak, sino ang nagbigay sa iyo ng palang yan?” tanong ko kay Chloe habang dahan-dahang lumalapit sa kanya sa bakuran.
Tumigil si Chloe sa paghuhukay. Ang kanyang maliit na kamay ay puno ng putik. “Ikaw po, Mommy. Sabi mo kanina, kailangan nating ihanda ang higaan para sa bisita nating galing sa malayo.”
“Pero Chloe… kararating ko lang galing sa opisina. Kanina pa ako wala rito,” sabi ko, halos mapiyos ang boses ko sa takot.
Tiningnan ako ni Chloe nang may halong pagkalito. “Eh sino po yung Mommy na nasa loob ng kusina ngayon? Sabi niya, wag daw po akong maingay kasi may isusurpresa kayo sa akin.”
Nanigas ang buong pagkatao ko. Ang kusina ay nasa likod ko lang. Dahan-dahan akong lumingon sa bintana ng bahay. Doon, sa gitna ng dilim ng loob ng bahay, nakita ko ang isang pigura na nakatayo.
Isang babae na kamukhang-kamukha ko ang dahan-dahang sumungaw sa bintana. Hawak niya ang paborito kong kutsilyo sa kusina at dahan-dahan siyang kumakaway sa akin habang may suot na napakalapad na ngiti.
“Mommy, bakit dalawa kayo?” tanong ni Chloe, nagsisimula na siyang matakot at umiyak.
“Tumakbo ka, Chloe! Takbo sa kotse!” sigaw ko habang hinihila ang anak ko.
Pero bago pa kami makahakbang, bumukas ang pinto sa likuran. Ang “isa pang ako” ay lumabas nang dahan-dahan. Ang boses niya ay eksaktong boses ko rin.
“Bakit ka aalis, Kristine? Hindi ba’t sabi mo pagod ka na sa buhay mo? Nandito ako para palitan ka… para maging perpektong nanay kay Chloe,” sabi ng babae habang lumalapit sa amin.
Napansin ko ang isang bagay sa leeg niya. May mahabang tahi ito, parang tinahi ang balat para mabuo ang mukha ko. Biglang tumunog ang phone ko sa bulsa. Isang tawag mula sa asawa ko na nasa ibang bansa.
“Kristine! Nakita mo ba ang balita? Yung pasyenteng tumakas sa mental hospital na kamukhang-kamukha mo… nahanap na ang address natin!”
Napatingin ako sa babaeng nasa harap ko. Huminto siya at lalong lumapad ang ngiti niya nang makita ang takot sa mga mata ko.
“Huli na ang asawa mo, Kristine. Tapos na ang hukay.”
Naramdaman ko ang bawat butil ng pawis na namumuo sa aking noo. Ang tunog ng tibok ng puso ko ay tila tambol na umaalingawngaw sa buong bakuran. Hawak ko nang mahigpit ang kamay ni Chloe, nararamdaman ko ang panginginig ng kanyang maliit na palad.
“Hindi ka makakaalis, Kristine,” pag-uulit ng babae. Ang boses niya ay may bahid ng pagka-osital, isang mekanikal na tono na pilit ginagaya ang lambing ng aking pananalita. “Ako na ang magpapatuloy ng kuwento mo. Ako na ang magluluto ng paboritong adobo ni Chloe. Ako na ang yayakap sa asawa mo pag-uwi niya.”
Bawat hakbang niya palapit ay tila pagguho ng mundo ko. Ang tahi sa kanyang leeg ay tila kumikibot, isang paalala na ang nilalang na ito ay bunga ng isang madilim na obsesyon at karahasan.
Ang Pakikipagtunggali sa Dilim
“Hindi mo siya makukuha!” sigaw ko. Sa gitna ng takot, nahanap ko ang tapang ng isang ina. Kinuha ko ang pala na bitbit ni Chloe kanina at itinutok ito sa babaeng kamukha ko. “Lumayo ka sa anak ko!”
Tumawa siya. Isang tawang tuyot at walang buhay. “Anak? Kristine, nakalimutan mo na ba? Sa loob ng tatlong buwan na pinapanood kita mula sa labas ng bintanang ito, mas kilala ko na si Chloe kaysa sa iyo. Alam ko na ang paborito niyang kulay ay asul, hindi rosas. Alam ko na takot siya sa kulog, habang ikaw ay laging nasa opisina at hindi siya nadadamayan.”
Tumulo ang luha ko. Ang sakit ng katotohanan ay mas matalas pa sa kutsilyong hawak niya. Ginamit niya ang aking pagkukulang bilang sandata.
“Mommy, natatakot po ako,” hikbi ni Chloe.
“Chloe, tumingin ka sa akin,” pilit kong pinapakalma ang boses ko. “Ako ang totoong Mommy. Tandaan mo ang kanta natin… yung kanta bago ka matulog.”
Napatigil ang babae. Ang kanyang ngiti ay biglang nawala at napalitan ng isang nakakangilabot na pag-ungol. “Walang kanta! Ako ang Mommy! Ako ang kukuha ng buhay na sinayang mo!”
Sumugod siya. Ang bilis niya ay hindi makatao. Itinulak ko si Chloe patungo sa gilid ng garahe. “Takbo, Chloe! I-lock mo ang sarili mo sa kotse!”
Ang Huling Hukay

Nagpang-abot kami. Ang talim ng kutsilyo ay dumaan sa braso ko, nag-iiwan ng mahapdi at madugong sugat. Ngunit hindi ko binitawan ang pala. Inihampas ko ito sa kanyang balikat, dahilan para mapaatras siya patungo sa hukay na inihanda niya—ang hukay na sinabi niyang para sa “bisita.”
“Dito ka nararapat!” singhal ko.
Ngunit sa halip na matakot, hinawakan niya ang dulo ng pala at hinila ako pababa. Sabay kaming bumagsak sa malalim at maputik na hukay. Sa loob ng madilim na butas na iyon, ang mukha ko at ang mukha niya ay magkalapit. Para akong tumitingin sa isang basag na salamin.
“Magkasama tayong matatapos dito,” bulong niya habang ang mga kamay niya ay dahan-dahang pumupunta sa aking leeg. “At kapag lumabas ako, walang makakaalam na ikaw ang naiwan sa ilalim ng lupa.”
Naramdaman ko ang pagkawala ng hangin sa aking baga. Ang tahi sa leeg niya ay bumukas nang kaunti, naglalabas ng amoy ng gamot at nabubulok na laman. Sa gitna ng aking pakikipaglaban para sa hininga, narinig ko ang sirena ng pulis sa malayo. Ang tawag ng asawa ko kanina—malamang ay tumawag na siya ng saklolo.
Ang Pagpili ni Chloe
Biglang may aninong sumungaw sa ibabaw ng hukay. Si Chloe. Hawak niya ang isang malaking bato na pandekorasyon sa aming hardin.
“Chloe, lumayo ka!” hirap kong sabi.
“Chloe, baby, tulungan mo si Mommy!” sigaw naman ng babaeng sumasakal sa akin, ginagaya ang aking boses sa gitna ng paghihirap.
Nakatitig si Chloe sa aming dalawa. Litong-lito. Ang kanyang mga mata ay nagpalipat-lipat sa aming mga mukha. Dalawang babaeng pareho ang suot, pareho ang mukha, pareho ang boses.
“Sino sa inyo ang tunay na Mommy?” tanong ng bata sa gitna ng pag-iyak.
Ang babaeng nasa ibabaw ko ay nagsalita nang mabilis. “Ako, Chloe! Ako yung naglaro sa iyo kanina sa putikan! Ako yung nagsabi sa iyo tungkol sa sorpresa!”
Tumingin ako kay Chloe, kahit na malabo na ang paningin ko. “Chloe… ang kanta… Twinkle, twinkle, little star… brave girl… my… Chloe…“
Doon ay tumigil si Chloe. Ang awit na iyon ay may sariling liriko na kaming dalawa lang ang nakakaalam. Isang lirikong hindi maririnig ng sinumang nakikinig lang mula sa labas ng bintana.
Buong lakas na ibinagsak ni Chloe ang bato—hindi sa akin, kundi sa ulo ng babaeng nakapatong sa akin.
Ang Pagwawakas ng Bangungot
Nabitawan ng babae ang aking leeg. Humingal ako ng malalim habang dahan-dahang nawawalan ng malay ang nilalang na iyon. Mabilis akong gumapang paakyat ng hukay sa tulong ni Chloe.
Pagdating ng mga pulis, nakita nila akong duguang yakap-yakap ang aking anak sa gitna ng bakuran. Ang babaeng impostor ay natagpuang walang malay sa loob ng hukay na siya rin ang gumawa.
Makalipas ang ilang linggo, nalaman namin ang katotohanan. Ang babae ay isang dating cosmetic surgeon na nawala sa sariling katinuan matapos mawala ang sariling pamilya. Ginamit niya ang kanyang kaalaman sa medisina para baguhin ang sariling mukha base sa mga larawang nakikita niya sa social media ko.
Ngayon, tuwing gabi, bago matulog si Chloe, palagi kaming nagkakantahan. Tinitingnan ko ang aking sarili sa salamin at hinahawakan ang aking mukha. Wala akong tahi sa leeg, pero may pilat na ako sa puso.
Ang “bisitang galing sa malayo” ay dumating na at umalis na, pero tinitiyak ko na ang bintana ng kusina ay laging nakasara. Dahil minsan, ang pinakamakatakot na kalaban ay hindi ang taong hindi mo kilala, kundi ang bersyon ng sarili mo na handang kumuha ng lahat ng mayroon ka.
Hinalikan ko si Chloe sa noo. “Safe na tayo, anak.”
“Opo, Mommy,” sagot niya. Pero sa isang sandali, bago siya pumikit, napansin ko ang isang bagay sa kanyang kamay. Isang maliit na tahi sa balat ng kanyang daliri, parang tinahi para ayusin ang isang sugat.
Napalunok ako. Hindi ko matandaang nagkaroon siya ng sugat doon. Ngumiti si Chloe—isang napakalapad na ngiti na biglang nagpaalala sa akin ng babaeng nasa hukay.
“Mommy, tapos na po ba talaga ang laro?” bulong niya.
At sa katahimikan ng gabi, muli kong naramdaman ang panginginig ng aking buong katawan.