Nanginginig ang buong katawan ko habang hawak ang maliit na kulay rosas na cellphone na nakatago sa ilalim ng mga notebook ni Sophie. Paano nagkaroon ng ganito ang anak ko? At sino ang ka-text niya?
“Baby, kanino itong phone na ‘to?” tanong ko kay Sophie na noon ay tahimik na naglalaro ng manika sa sulok ng kwarto.
Lumingon siya sa akin, walang kaba, walang takot. Ngumiti siya nang napakatamis—isang ngiti na biglang nagpadala ng kilabot sa aking gulugod.
“Kay Papa po ‘yan, Mommy. Sabi niya secret lang daw natin ‘yan kasi gusto ka niyang i-surprise,” sagot niya sa maliit na boses.
“Pero Sophie… wala na si Papa. Di ba pumunta na siya sa Heaven?” halos mabulunan ako sa sarili kong laway.
“Hindi po, Mommy. Gabi-gabi siyang pumupunta dito sa bintana. Binibigyan niya ako ng candy tapos sabi niya picturan daw kita para alam niya kung tulog ka na,” paliwanag ng bata habang itinuturo ang bintana na laging nakakunci.
Biglang tumunog ang cellphone sa kamay ko. Isang bagong message.
“Bakit gising pa ang Mommy mo? Sabihin mo sa kanya, Sophie, masama ang nangingialam ng gamit ng iba. Malapit na ako.”
Napabitaw ako sa cellphone. Mabilis akong tumakbo sa pinto para i-lock ito, pero bago ko pa mahawakan ang seradura, dahan-dahang bumukas ang pinto ng cabinet sa loob ng kwarto.
Isang lalaking nakasuot ng itim na jacket ang dahan-dahang lumabas. Ang mukha niya ay puno ng peklat mula sa sunog, pero ang mga mata niya… iyon ang mga matang minahal ko ng sampung taon. Iyon ang mga mata ni Mark.
“Akala ko ba patay ka na?” sigaw ko habang niyayakap si Sophie nang mahigpit.
“Kailangang isipin ng lahat na patay na ako, Elena. Para makuha ko ang insurance at makapagsimula tayo ng bago… nang wala ka,” sabi niya habang may kinukuha siyang matulis na bagay mula sa kanyang bulsa.
“Mark, maawa ka! Ako ang asawa mo!” pagmamakaawa ko.
Ngumiti siya nang mapait. “Asawa? O ang babaeng nag-set up sa akin sa preno ng kotse ko noong gabing iyon? Akala mo ba hindi ko alam, Elena?”
Nanigas ako. Paano niya nalaman? Sa sandaling iyon, narinig ko ang mahinang tawa ni Sophie sa likuran ko.
“Mommy, sabi ni Papa, payback time na daw po.”
Nanlamig ang buong pagkatao ko sa narinig. Ang tawa ni Sophie—ang tawang dati ay musika sa aking pandinig—ay tila naging isang matalas na patalim na humihiwa sa aking puso. Lumingon ako sa aking anak, umaasang nagbibiro lang siya, pero ang kanyang mga mata ay blangko. Walang emosyon. Walang pagkalinga.
“Sophie… anong sinasabi mo, baby?” utal kong tanong.
“Alam ko ang ginawa mo sa kape ni Papa bago siya umalis noong gabing ‘yun, Mommy,” sabi ni Sophie habang pinaglalaruan ang buhok ng kanyang manika. “Nakita ko po kayo sa kusina. Sabi ni Papa, ang mga taong nagsisinungaling ay kailangang parusahan.”
Napalingon ako kay Mark. Ang kanyang mukhang puno ng peklat ay lalong naging nakakatakot sa ilalim ng malamig na ilaw ng kwarto. Ang insurance money na inaakala kong magliligtas sa aming kinabukasan ay naging mitsa ng aking kamatayan.
“Elena, Elena,” boses ni Mark, puno ng pait. “Akala mo ba sapat na ang sunog para burahin ang alaala ko? Nakaligtas ako mula sa bangin. Gumapang ako mula sa nagbabagang sasakyan habang ikaw, malamang, ay nagbibilang na ng pera sa isip mo.”
Ang Madilim na Katotohanan
Humakbang palapit si Mark. “Dalawang buwan. Dalawang buwan akong nagtago sa kisame ng bahay na ito. Pinapanood kita. Pinapanood ko kung paano ka umiyak-iyakan sa harap ng mga kaibigan natin habang sa gabi ay humahalakhak ka sa telepono.”
“Mark, nagkakamali ka… ginawa ko lang ‘yun dahil—”
“Dahil ano? Dahil sa utang? O dahil sa lalaking kausap mo gabi-gabi?” sigaw ni Mark. “Pero ang pinakamasakit, Elena, ay ang gamitin mo ang anak natin. Akala mo ba hindi mapapansin ni Sophie ang mga pasa sa braso niya tuwing nagagalit ka dahil naaalala mo ako sa kanya?”
Napaatras ako. Totoo. Noong mga unang linggo matapos ang “aksidente,” bawat titig ni Sophie ay nagpapaalala sa akin ng kasalanan ko. Naging malupit ako. Pero hindi ko akalain na sa murang edad niya, magagawa niyang makipag-alyansa sa isang “multo.”
“Sophie ang nagbukas ng pinto para sa akin gabi-gabi,” patuloy ni Mark. “Siya ang nagdala sa akin ng pagkain mula sa pantry mo. At siya rin ang nagsabi sa akin kung nasaan ang mga dokumentong itinago mo.”
Ang Patibong
Biglang tumayo si Sophie at naglakad patungo sa gilid ni Mark. Hinawakan niya ang kamay ng kanyang ama—ang kamay na punong-puno ng sunog na balat—nang walang halong diri.
“Mommy, sabi ni Papa, kailangan nating mag-swimming. Doon sa bangin kung saan mo siya itinulak,” bulong ni Sophie.
“Hindi… hindi niyo pwedeng gawin ‘to!” tinalon ko ang pagkakataon. Sinubukan kong tumakbo patungo sa pinto, pero mabilis si Mark. Hinablot niya ang buhok ko at idiniin ako sa pader. Ang matulis na bagay sa kamay niya ay isang screwdriver—malamang ay galing sa toolbox na laging nakatago sa garahe.
“Wala nang takas, Elena. Ang lahat ay nakaplano na. Ang sulat na iniwan mo sa lamesa—ang suicide note na sulat-kamay mo—ay perpekto,” sabi ni Mark habang hinihingal sa tindi ng galit.
“Hindi ko sinulat ‘yun!”
“Hindi nga. Pero ginaya ni Sophie ang sulat mo. Ilang buwan niyang pinag-aralan ‘yun, ‘di ba, baby?”
Tumango si Sophie nang nakangiti. “Practice makes perfect, Mommy.”
Ang Huling Laban
Sa gitna ng desperasyon, naramdaman ko ang isang matigas na bagay sa bulsa ng aking duster. Ang gunting na ginamit ko kanina sa pag-aayos ng mga gamit ni Sophie. Hindi ako pwedeng mamatay dito. Hindi sa kamay ng isang lalaking dapat ay matagal na ring nawala.
“Mark, pakinggan mo ako… kung papatayin mo ako, anong mangyayari kay Sophie? Magiging anak siya ng isang mamamatay-tao!” sigaw ko habang pilit na kinukuha ang gunting.
“Mas mabuti na ‘yun kaysa lumaki siya sa piling ng isang katulad mo,” sagot ni Mark. Itinaas niya ang screwdriver para itusok sa aking leeg.
Gamit ang lahat ng aking lakas, isinaksak ko ang gunting sa hita ni Mark.
“ARGH!” napabitaw si Mark at napaluhod sa sahig.
Hindi na ako nag-atubili. Tumakbo ako palabas ng kwarto, dumaan sa hallway, at mabilis na bumaba ng hagdan. Narinig ko ang yabag ni Mark na sumusunod sa akin, kahit naika-ika ito.
“Sophie! Lock the doors!” sigaw ni Mark mula sa itaas.
Nataranta ako. Nakita ko si Sophie sa itaas ng hagdanan, hawak ang remote control ng aming smart home system na binili ko noong nakaraang buwan. Sa isang click lang, ang mga electronic locks ng bahay ay nag-activate. Ang bawat bintana at pinto ay naging isang rehas.
Ang Pag-usig ng Konsensya
Nandito ako ngayon sa gitna ng sala, napapaligiran ng sarili kong seguridad. Si Mark ay dahan-dahang bumababa, ang screwdriver ay madugo na dahil sa sugat niya sa hita. Si Sophie ay nakatayo sa likuran niya, tila isang maliit na anghel na nagbabantay sa isang demonyo.
“Bakit, Sophie? Bakit mo ‘to ginagawa sa Mommy?” pagmamakaawa ko habang nakasandal sa saradong pinto.
“Dahil sabi ni Papa, ikaw ang pumatay sa amin, Mommy,” sagot ni Sophie. “Noong gabi ng aksidente, dapat kasama ako sa kotse, ‘di ba? Sabi mo sasama ako kay Papa. Pero huling sandali, iniwan mo ako sa bahay. Sinadya mo ‘yun kasi ayaw mo akong madamay sa ‘accident’ na ginawa mo.”
Nanlamig ako. Tama siya. Kahit sa gitna ng kasamaan ko, sinubukan ko siyang iligtas. Pero ang batang nasa harap ko ngayon ay hindi na ang anak na sinubukan kong protektahan. Siya ay produkto ng pait at paghihiganti ni Mark.
“Tapusin na natin ‘to, Elena,” sabi ni Mark. Lumapit siya, ang galit sa kanyang mga mata ay tila apoy na tutupok sa buong bahay.
Ngunit bago pa siya makalapit, isang malakas na katok ang narinig sa labas.
“Police! Buksan ang pintong ito! May report kami ng forced entry!”
Ang Plot Twist
Napatigil si Mark. Nagkatinginan sila ni Sophie.
“Sino ang tumawag?” bulong ni Mark.
Ngumiti ako nang mapait, kahit na nanginginig ang aking buong katawan. Inilabas ko ang aking smart watch mula sa kabilang bulsa. “Ang cellphone ni Sophie… bago mo ako mahablot sa kwarto, na-activate ko ang emergency SOS. Narinig nila ang lahat, Mark. Ang pag-amin mo na buhay ka, ang plano mong pagpatay sa akin… lahat.”
Biglang nagbago ang anyo ni Mark. Mula sa pagiging agresibo, naging takot ang kanyang mukha. “Sophie, buksan mo ang likod! Takas tayo!”
Pero si Sophie ay nakatayo lang doon, nakatingin sa kanyang Papa. Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Mommy… Papa…” sabi ni Sophie habang dahan-dahang ibinababa ang remote. “Sabi ni Teacher, ang mga bad people daw ay napupunta sa jail.”
Sa isang iglap, pinindot ni Sophie ang “Panic Alarm.” Ang buong bahay ay nabulag ng mapulang ilaw at nakakabinging sirena.
Ang Pagwawakas
Makalipas ang isang taon.
Nakatayo ako sa harap ng isang bintana sa isang psychiatric facility. Pinapanood ko si Sophie na tahimik na naglalaro sa garden kasama ang ibang mga bata. Sabi ng mga doktor, kailangan niya ng matagal na panahon para maghilom. Ang trauma ng makasama ang kanyang “patay” na ama sa loob ng kisame at ang masaksihan ang kasamaan ko ay masyadong mabigat para sa isang pitong taong gulang.
Si Mark ay nasa kulungan, nahaharap sa patung-patong na kaso. At ako?
Hawak ko ang aking bagong passport. Hindi ako nakulong dahil sa “lack of evidence” sa aksidente ni Mark noon, pero alam kong habambuhay akong nakakulong sa rehas ng aking konsensya. Ang pera ng insurance ay na-freeze ng gobyerno.
Lumingon si Sophie sa bintana. Nakita niya ako. Hindi siya ngumiti. Itinaas lang niya ang kanyang maliit na kulay rosas na cellphone—ang cellphone na ibinigay ni Mark sa kanya. Sa screen, may nakasulat na mensahe na itinaas niya para mabasa ko:
“I’m still watching, Mommy.”
Nanlamig ako at mabilis na naglakad palayo. Sa mundong ito, walang sikretong hindi nabubunyag, at walang kasalanang hindi pinagbabayaran—maging ito man ay sa kamay ng batas, o sa kamay ng sarili mong dugo.