Natigilan ako sa pasilyo, ang lakas ng tibok ng puso ko kaya natatakot akong baka marinig niya ito mula sa studio. Bawat salitang lumalabas sa bibig ni Javier ay parang isang pangungusap na dumampi sa akin.
“Oo… habang nanganganak,” ulit niya. Walang magtatanong niyan. Magiging emergency ito. Ako na ang bahala sa lahat.
Nagkaroon ng katahimikan sa kabilang linya. Pagkatapos ay mas humina pa ang kanyang boses, halos bulong:
Ang mahalaga ay mananatiling buo ang ari-arian hanggang sa panahong iyon.
Aktibo.
Muling tumagos sa akin ang salitang iyon na parang nagyeyelong karayom.
Tahimik akong umatras, hakbang-hakbang, habang pigil ang hininga. Bumalik ako sa kama, gumapang sa ilalim ng kumot, at ipinikit ang aking mga mata nang marinig ko ang kanyang mga yabag na pababa sa pasilyo. Naramdaman ko kung paano siya humiga sa tabi ko, kung paano niya inayos ang kanyang katawan sa tabi ko, kung paano niya inilagay ang kanyang kamay sa aking tiyan.
“Ayos lang ang lahat,” bulong niya, akala niya’y tulog ako. Magiging perpekto rin ang lahat.
Hindi ako nakatulog buong gabi.
Kinabukasan, nagkunwari akong normal lang. Naghanda ako ng almusal, ngumiti, at sinagot ang mga tanong niya nang may karaniwang tamis. Pero sa loob ko ay tiyak na may kung anong nabasag. Hindi na ito nakakalat na takot. Ito ay katiyakan.
May kung ano sa loob ko.
At hindi iyon ang sanggol ko.
Pagkaalis ni Javier ng bahay para pumunta sa klinika niya, kinuha ko ang bag ko, itinago ang lahat ng dokumentong medikal na makita ko, at umalis nang walang lingon-lingon. Hindi ako pumunta sa bahay ng kahit sino. Hindi ako tumawag sa kahit sinong kaibigan. Hindi niya mapagkakatiwalaan ang sinumang malapit sa kanya.
Dumiretso ako sa klinika ni Dr. Morales.
Nang makita niya akong pumasok, nang walang appointment, namumutla ang mukha at nanginginig ang mga kamay, wala siyang tinanong. Nilock niya ang pinto at pinaupo ako.
“Narinig ko ang lahat,” sabi ko, nabasag ang boses ko. Kagabi. Siya… Kinausap niya ang nanay niya. Sabi niya may bagay sa loob ko. Na ilalabas daw niya iyon habang nanganganak.
Walang bakas ng pagkagulat ang ekspresyon ng doktor. Tanging grabidad lamang ang nakikita.
“Natatakot ako sa ganoong bagay,” sagot niya.
“Ano ‘yon?” tanong ko. “Please, kailangan kong malaman kung ano ang laman nito.”
Huminga nang malalim ang doktor bago sumagot.
“Hindi ako magiging isang daang porsyentong sigurado kung wala ang resulta ng MRI,” aniya, “pero dahil sa hugis, sa densidad, at sa lokasyon—” Mukha itong isang implanted device.
“Isang… aparato?”
“Oo. Isang bagay na ipinasok sa pamamagitan ng operasyon.”
Sentí nauseas.
“Pero hindi ako kailanman… hindi ako kailanman naoperahan.”
Hinawakan niya ang aking tingin.
“Sigurado ka ba talaga?”
At pagkatapos, parang isang piraso na akma sa isang madilim na puzzle, naalala ko.
Tatlong buwan bago magbuntis.
Isang gabi nang makaramdam ako ng kakaibang panghihina pagkatapos kumain.
Ang kakaibang lasa ng isang timpla na ipinilit ni Carmen na inumin ko.
Nagising sa kama, nalilito, na may bahagyang sakit sa kanyang tiyan na iniuugnay ni Javier sa “colic”.
Hindi ko ito kinuwestiyon.
Hanggang ngayon.
“Diyos ko,” bulong ko, sabay lagay ng mga kamay ko sa tiyan ko. May ginawa sila sa akin.
Dahan-dahang tumango ang doktor.
“At ang pinakanakababahala,” dagdag niya, “ay hindi ito mukhang isang karaniwang aparatong medikal. Wala itong hugis na katulad ng anumang kilalang implant.”
“Kaya… ano iyon?”
Nag-atubili siya sandali.
“Maaaring ito ay isang lalagyan.”
Tila gumuho ang mundo.
“Isang lalagyan ng ano?”
“Iyan ang kailangan nating alamin.
Nakatakda ang MRI sa hapon ding iyon. Iginiit ni Dr. Morales na huwag na siyang umuwi.
“Kung totoo ang hinala ko,” aniya, “hindi ka ligtas doon.”
Ginugol ko ang sumunod na ilang oras sa isang maliit na silid-obserbasyon, habang ang walang humpay na ingay ng sarili kong takot ay sumasabay sa akin. Naisip ko ang aking sanggol. Sa kanyang maliit na puso na tumitibok nang malakas. Sa kung gaano siya ka-inosente.
At sa katotohanang may nagdesisyong gamitin ang katawan ko para sa ibang bagay.
Nang sa wakas ay dinala ako sa MRI, pakiramdam ko ay para akong nasa isang uri ng pangwakas na paghatol. Bawat segundo sa loob ng makinang iyon ay parang walang hanggan.
Pag-alis ko, hindi na ako pinaghintay ng doktor.
Hawak niya ang mga imahe sa kanyang kamay.
“Tingnan mo ito,” sabi niya sabay turo sa screen.
Ayan na.
Ang kapsula.
Mas malinaw na ngayon, mas malinaw.
Y… bukas.
“Bukas?” bulong ko. Anong ibig sabihin niyan?
Kumunot ang noo ng doktor.
“Nangangahulugan ito na hindi na ito selyado.”
“At masama ba iyon?”
Hindi siya agad tumugon.
“Depende iyan sa kung ano ang laman nito.”
Nang gabing iyon, hindi ako nakapag-stay sa klinika. Binigyan ako ng doktor ng kwarto sa isang hotel na may ibang pangalan. Binigyan niya ako ng bagong telepono, at sinabihan akong huwag makipag-ugnayan sa kahit sinong kakilala ko.
“Kailangan ko ng oras,” aniya. Kokonsultahin ko ito sa isang mapagkakatiwalaang kasamahan. Isang taong nakakita na ng mga bagay-bagay… na hindi pangkaraniwan.
Naiwan akong mag-isa.
At sa unang pagkakataon, may naramdaman akong kakaibang gumagalaw sa loob ko.
Hindi ang sanggol.
Iba naman ang nangyari.
May kakaiba.
Isang bagay na hindi gumagalaw na parang tao.
Napaupo ako sa kama, niyakap ang tiyan ko.
“Pakiusap,” bulong ko. Huwag mo akong saktan.
Ngunit nagpatuloy ang kilusan.
Mabagal.
Sinadya.
Para bang alam niya na nararamdaman ko iyon.
Kinabukasan, bumalik ang doktor na may mas seryosong ekspresyon.
“Nakausap ko na ang kasamahan ko,” sabi niya. At kailangan mong maghanda para sa isang bagay na mahirap marinig.
Napalunok ako nang mariin.
“Sabihin mo sa akin.”
“Ang bagay ay hindi lamang isang lalagyan,” paliwanag niya. Ito ay isang biyolohikal na aparato sa paghahatid.
“Hindi ko maintindihan.”
“Ito ay dinisenyo upang panatilihing buhay at protektahan ang isang bagay.”
Nawala ang hangin sa baga ko.
“Buhay?”
Tumango siya.
“At ang paraan ng pagkabukas nito—” Posibleng lumabas na ang nilalaman nito.
Nakaramdam ako ng sigaw na bumara sa lalamunan ko.
“Sa loob ko?”
“Oo.”
Inilapit ko ang mga kamay ko sa tiyan ko, nanginginig.
“Pero… ang baby ko…
“Maayos ang anak mo,” pagtiyak niya sa akin. Pero hindi lang siya nag-iisa.
Nagsimulang tumulo ang mga luha nang hindi mapigilan.
“Ano ang ginawa nila sa akin?”
“Hindi ako sigurado,” sagot niya. Pero sa tingin ko ginagamit ng asawa mo at ng nanay niya ang pagbubuntis mo bilang panakip. Ang matris ay isang perpektong lugar para pagtakpan ang isang bagay. Walang naghihinala.
“Itago ang ano?”
“Iyan ang kailangan nating alamin bago pa mahuli ang lahat.”
Nang gabing iyon, nagbago ang lahat.
Biglang nagsimula ang sakit.
Mabilis.
Malalim.
Parang may kung anong bagay sa loob ko… gumagalaw nang may layunin.
Natumba ako sa lupa, habang sumisigaw.
Tumakbo ang doktor.
“May nangyayari!” sigaw ko. “Layuan mo ako!” “Layuan mo ako!”
Dali-dali nila akong dinala sa operating room.
Pero walang oras para sa ganap na anesthesia.
Hindi ko na matiis ang sakit.
At saka ko naramdaman.
May gumagalaw.
Isang bagay na hindi sumunod sa natural na landas ng panganganak.
Isang bagay na… tumataas.
“Hindi,” hingal kong sabi. Hindi, hindi, hindi…
Sumigaw ng utos ang doktor. Naging magulo ang lahat.
At sa gitna ng kaguluhang iyon, nakaramdam ako ng matinding lamig na dumadaloy sa akin.
Pagkatapos…
Katahimikan.
Biglang nawala ang sakit.
Sobra-sobra nang sabay-sabay.
Nanatili akong nakatayo nang hindi gumagalaw.
“Tapos na ba?” bulong ko.
Walang sumagot.
Iminulat ko ang aking mga mata.
At nakita ko ang mga mukha.
Ang takot sa kanila.
“Anong problema?” tanong ko, halos hindi marinig ang boses ko.
Dahan-dahang lumapit ang doktor.
“Kailangan kong manatili kang kalmado,” aniya.
“Ang sanggol ko?”
“Maayos naman ang kalagayan ng sanggol mo.”
“Kaya… ano?”
Nagkaroon ng isang segundo ng katahimikan na tila walang hanggan.
“Wala na ‘yan sa loob mo.”
“Ano?”
Napalunok siya ng laway.
“Iyon lang.”
Isang kalabog ang umalingawngaw sa pinto ng operating room.
Lumingon silang lahat.
Isa na namang suntok.
Mas malakas.
“Buksan mo ako!” sigaw ng isang pamilyar na boses.
Javier.
Nanlamig ang dugo ko.
“Alam kong nandyan iyan!” patuloy niya. Buksan mo na sa akin ngayon!
Tumingin sa akin ang doktor.
“Kailangan ka naming ilabas dito.
“At…” iyon? tanong ko, nababasag ang boses ko.
Umiling siya.
“Hindi na ito nakasalalay sa amin.
Isang ikatlong suntok.
Nagsimulang bumigay ang pinto.
At sa sandaling iyon, mula sa kung saan sa ospital, may narinig.
Isang tunog.
Hindi tao.
Walang hayop.
May kung anong namamagitan sa kanilang dalawa.
Isang bagay na nagpaparalisa sa lahat.
“Ano iyon?” Bulong ng isang nars.
Walang sumagot.
Pero alam ko.
Naramdaman ko ito.
Dahil sa unang pagkakataon simula nang magsimula ang lahat…
Wala na iyon sa loob ko.
Nasa labas siya.
At nagugutom ako.
Hindi ko na nakita si Javier.
Hindi rin si Carmen.
Nang gabing iyon, inilikas ang ospital. May mga nakalilitong ulat, mga kontradiksyon, mga opisyal na bersyon na walang ipinaliwanag. “Pagkabigo ng istruktura,” sabi ng ilan. “Insidente sa biyolohiya,” pahiwatig ng iba.
Pero alam ko ang totoo.
O kahit papaano, isang bahagi nito.
Tinulungan ako ni Dr. Morales na mawala. Binago ko ang pangalan ko. Ng lungsod. Ng buhay.
Isinilang ang aking sanggol makalipas ang ilang linggo.
Sano.
Perpekto.
Pero minsan, kapag pinapanood ko siyang matulog…
May nararamdaman ako.
Isang presensya.
Isang anino na hindi nabibilang sa mundong ito.
At sa mga gabing pinakamatahimik…
Kapag umiihip ang hangin sa isang tiyak na direksyon…
I swear, naririnig ko na naman ulit ang tunog na ‘yon.
Yung hindi tao.
Yung nagpapaalala sa akin…
Yung mga lumalabas sa akin…
Hindi siya natagpuan kailanman.
At iyon, sa kung saan…
Patuloy itong lumalaki.