Hindi maaari, sabi niya sa sarili. Hindi maaari.

Hindi maaari, sabi niya sa sarili. Hindi maaari.

Ngunit ang kamay ni Carmen ay nasa pisngi pa rin niya, nanginginig, magaan, na parang lumampas na siya ng apatnapung taon para mahanap ang eksaktong puntong iyon sa mukha nito. Pakiramdam ni Leonardo ay may nabasag sa loob niya. Hindi lang iyon bakas. Ito ay alaala. Isang alaalang walang salita, nakabaon nang napakalalim, binubuo ng mga amoy, mga lumang kanta, isang haplos sa noo noong siya ay nilalagnat at isang boses ng babae na minsang tumawag sa kanya ng “aking Leo” sa dilim ng isang silid ng mga bata.

“Paano niya nasabi?” halos walang boses niyang tanong.

Nakatitig sa kanya si Carmen. Ang kanyang mga mata, na nanlalabo dahil sa katandaan at kapabayaan, ay tila nahihirapan sa isang napakakapal na hamog. Muling ginalaw niya ang kanyang mga labi.

—Leo…

Advertisements

Isang nakakahiyang tawa ang pinakawalan ng direktor ng nursing home.

“Minsan, paulit-ulit mong inuulit ang mga pangalan, Ginoong Ortega. Huwag kang humanga. May mga araw na sinasabi niya ang “Toño”, ang iba naman ay “María”, at minsan naman ay wala.”

Ngunit hindi na siya pinakinggan ni Leonardo.

Mas yumuko pa siya, hanggang sa marating niya ang taas ni Carmen.

“Kilala mo ba ako?” bulong niya. Kilala mo ba kung sino ako?

Kumunot ang noo ng matandang babae, na para bang nasaktan siya sa pisikal na aspeto ng tanong. Patuloy na hinaplos ng mga daliri nito ang mukha niya. Pagkatapos ay dahan-dahan itong bumaba sa buhol ng kurbata niya at tumigil doon. May luhang tumulo sa isa sa kanyang kulubot na pisngi.

“Ang anak ko,” bulong niya.

Napakaikli nito kaya marahil ay walang ibang nakapansin nito. Ngunit napansin ito ni Leonardo.

Nakaramdam siya ng suntok sa kanyang dibdib. Mabilis siyang tumayo at kinailangan niyang sumandal sa sandalan ng upuan upang hindi siya mahilo. Dali-dali siyang inalok ng punong-guro ng tubig, tinanong kung maayos ba ang kanyang pakiramdam, iginiit na nagkataon lang ang lahat. Huminga siya nang malalim, tinakpan ang kanyang mukha ng kamay at nagtanong, hindi na sa boses ng isang tama at kontroladong negosyante, kundi sa pagmamadali ng isang batang muling ipinanganak sa kanyang loob:

“Gusto kong makita lahat ng mayroon sila tungkol sa kanya. Kahit ano. Kita, file, mga gamit, mga litrato, mga sulat, kahit ano.”

Nag-alangan ang babaeng may pulang buhok.

“Sir, naiintindihan po ninyo na may mga protocol…

Kinuha ni Leonardo ang kanyang pitaka. Hindi para suhulan siya, kundi dahil sa buong buhay niya ay nilutas niya ang mundo gamit ang mga tseke, at sa sandaling iyon ay naniwala siyang makakabili rin siya ng mga sagot. Ngunit nang makita niya ang kilos ng babae habang tinitingnan ang pera, nahiya siya sa sarili. Itinabi niyang muli ang pitaka.

“Pasensya na,” sabi niya, habang hirap na hirap lumunok. Ayokong gawin iyon. Basta… Kailangan kong malaman kung sino siya. Pakiusap.

Binabaan ng direktor ang kanyang boses.

“Hindi kumpleto ang maliit na naroon. Matagal na itong nandito. Dinala ito ng isang lalaking nagsabing malayong pamangkin niya. Nagbayad siya nang anim na buwan bago ang lahat at nawala. Pagkatapos noon, wala nang bumalik. Nabasa ng baha ang lumang file at marami ang nawala.”

“Anong lalaki?”

“Hindi ko na masyadong matandaan. Bago ko pa iyon pinatakbo. Pero puwede kang tumingin sa mga kahon, kung talagang interesado ka.”

“Mas interesado ako rito kaysa sa kahit ano pa man ngayon.”

Tumango ang babae, ngayon ay mas seryoso na. Hiniling niya rito na hintayin siya sa opisina.

Habang papalayo siya, muling tiningnan ni Leonardo si Carmen. Patuloy niya itong pinagmamasdan na parang natatakot siyang mawala ito. Muli siyang lumuhod, maingat na hinawakan ang tuyot niyang kamay, at sinabi, nang may lambing na hindi malalaman ninuman sa kanyang piling:

“Babalik ako.” Hindi na ako muling aalis sa buhay mo nang walang pang-unawa.

Pinagdikit ni Carmen ang mga daliri niya sa mga daliri nito nang may nakakagulat na lakas para sa isang taong napakarupok.

“Ramona,” bulong niya, at may isa pa siyang sinabi. Hindi… hindi…

Ang pangalan ay bumagsak kay Leonardo na parang isang balde ng tubig na nagyeyelo.

Ramona.

Ang tiyahin niya.

Ang babaeng nagpalaki sa kanya.

Ang babaeng buong buhay niya ay nagsabi sa kanya na patay na ang mga magulang niya.

Tumigil siya nang ilang segundo, at sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon ay natakot siya sa isang katotohanan bago niya ito lubusang nalaman.

 

 

Amoy pinainit na kape at basang papel ang opisina ng asylum. Hinalughog ng direktor ang isang yupi-yupi na metal na kabinet, pagkatapos ay dalawang lumang kahon, at sa wakas ay dumating na may dalang isang kulay kremang folder na luma na at tila naghihiwa-hiwalay sa pagitan ng kanyang mga daliri.

“Ganito o wala lang,” aniya.

Binuksan ito ni Leonardo gamit ang mga kamay na malamya.

May isang entry sheet na may mga kupas na letra. Isang pangalang naka-type:  Carmen Ruiz de Ortega .

Malabo ang kaniyang paningin.

Ruiz de Ortega.

Apelyido ng kanyang ama.

Sa ibaba: tinatayang edad noong na-admit, tatlumpu’t apat na taon. Katayuan: kapansanan sa pag-iisip, hindi natukoy na trauma. Responsableng kamag-anak:  Ramona Villaseñor .

Nakaramdam si Leonardo ng pagtunog sa kanyang mga tainga.

“Hindi,” bulong niya. Hindi.

Tiningnan siya ng prinsipal nang may awa.

Mayroon ding luma at halos hindi mabasang medikal na sulat, na binanggit ang “bahagyang pagkawala ng memorya,” “mga yugto ng paghihiwalay,” “matinding pagkabalisa,” at isang bagay na nagpasikip sa kanyang panga hanggang sa sumakit ito: “inulit ng pasyente ang pangalang Leonardo at sinabing kinuha nila ang kanyang anak.”

Inilapag niya ang folder sa mesa at tinakpan ang bibig gamit ang kamay.

Hindi na siya umiyak simula noong libing ni Ramona. Kahit noong araw na iyon ay hindi pa rin siya umiyak nang maayos. Ito ay ginawang isang elegante, mahusay, milyonaryo, at walang laman na makina sa loob ng maraming taon. Ngunit sa maliit na opisina na iyon, kasabay ng ingay ng telebisyon sa nursing home sa malayo at ang amoy ng basang pumapasok sa kanyang mamahaling damit, walang pahintulot na tumulo ang kanyang mga luha.

“Anong nangyari sa iyo?” tanong niya, nabasag ang boses. Sino ang may gawa nito sa kanya?

Dahan-dahang itinanggi ng direktor.

“Hindi ko alam. Pero kung ang babaeng iyon ay kung sino nga ba siya sa tingin mo… may nagbura nito nang kusa.”

Isinara ni Leonardo ang folder at tumayo.

“Babalik na ako.”

“Ngayon?”

“Ngayon.” Pero kailangan ko munang makipagkita sa isang tao.

Hindi na ito isang bugso ng damdamin. Isa na itong pakikipag-date sa nakaraan.

 

 

Nanatili ang bahay ni Ramona simula nang siya ay mamatay: mga kurtinang may puntas, mga santo sa isang istante at ang amoy ng pinatuyong lavender na dumikit sa kanyang mga damit. Ngayon ay tinitirhan na ito ni Teresa, isang malayong pinsan na halos hindi namamahala sa pagpapanatiling bukas nito habang inaayos ang ilang papeles ng mana. Nang dumating si Leonardo at hiniling na pumasok sa lumang silid ni Ramona, pinapasok siya ng babae nang walang tanong. Tiyak na may nakita siyang kung ano sa mukha nito, dahil hindi man lang niya sinubukang ibuhos ang kape o kausapin ito.

Kilalang-kilala ni Leonardo ang silid na iyon. Binisita niya ito nang maraming taon, lalo na noong bata pa siya, noong nagsusuklay pa si Ramona para pumasok sa paaralan at sinabi rito na ang kanyang ina ay “nakahiga na kasama ng mga anghel.” Sa harap ng aparador, nakaramdam siya ng panibagong pagkasuklam. Lahat ng dating tila proteksyon para sa kanya ay amoy kulong na ngayon.

Binuksan niya ang mga drawer, mga kahon na panahi, mga sobre, at mga lumang libro.

Wala.

Hanggang sa may nakita siyang maliit na baul sa ilalim ng kama.

May susi ito, pero pinilit niya itong itulak gamit ang sundang mula sa pugon. Nabitawan ang takip dahil sa tuyong kaluskos.

May mga sulat sa loob.

Marami.

Lahat ay nakatali gamit ang asul na laso.

Sa unang sobre, sa nanginginig na sulat-kamay ng babae, binasa niya:  Para sa anak kong si Leonardo, noong pinayagan nila akong makita siya .

Nanghina ang kaniyang mga tuhod.

Umupo siya sa sahig at binuksan ang sulat nang may matinding pag-iingat, na para bang natatakot siyang mapunit hindi ang papel, kundi ang oras.

“Anak, anim na taong gulang ka na ngayon. Pinakiusapan ko si Ramona na isama ako rito kahit sa kanto, kahit na nakatago sa likod ng puno. Sinabi ko sa kanya na wala akong pakialam kung galit ka sa akin, gusto ko lang makita ka mula sa malayo at malaman kung paulit-ulit mong pinipilipit ang bibig mo kapag nagagalit ka tulad ng tatay mo…”

Kinailangan tumigil ni Leonardo. Inilagay niya ang isang kamay sa kanyang dibdib. Naalala niya, nang hindi sinasadya, isang malayong hapon noong elementarya. Sumumpa siyang makakakita ng isang babae sa kabilang panig ng bakod, isang babaeng umiiyak habang nakatingin sa kanya. Sinabi niya kay Ramona at sumagot ito na baliw siya sa kapitbahayan, na hindi na siya titingnan muli kung lilitaw itong muli.

Nagpatuloy siya sa pagbabasa.

Sulat nang sulat.

Buong taon na nakalimbag sa papel.

Sumulat si Carmen mula sa mga klinika, mga hiniram na bahay, mga klinika ng mga doktor, palaging sinusubukang pahintulutan si Ramona na makita ang kanyang anak. Sinabi niya na nagising siya sa isang ospital pagkatapos ng “pagkahulog,” na patay na ang kanyang asawa, na tiniyak sa kanya ni Ramona na si Leonardo ay ipinadala sa malalayong kamag-anak para sa kanyang kapakanan, na hindi siya matatag at dapat munang magpagaling. Pagkatapos, nang gusto niya itong hanapin, mas mahusay na naitago na ito ni Ramona.

Sa isang sumunod na liham, na isinulat sa mas magulo at hindi maayos na sulat-kamay, ikinuwento ni Carmen ang isang bagay na mas malala: ang umano’y aksidente kung saan namatay ang kanyang “mga magulang” ay hindi isang pangkaraniwang aksidente. Nahulog sa bangin ang sasakyan ng kanyang asawa matapos niyang matuklasan na ang sarili niyang kapatid na si Ramona ay matagal nang naglilihis ng pera mula sa negosyo ng pamilya. May mga kaso. May mga pagbabanta. Pagkatapos ay ang alitan. Nakaligtas si Carmen, ngunit may pinsala sa ulo at ilang buwan ng kalituhan. Sinamantala ni Ramona.

Binitawan ni Leonardo ang sulat.

Lumingon ang silid.

Ang akala lang niya ay isang arkitekturang itinayo sa kabulukan ang alam niya tungkol sa kanyang kabataan.

Hindi siya iniligtas ng tiyahin niya.

Ninakaw niya ito.

At inilibing niya nang buhay ang kaniyang ina.

Umiyak siya noon nang higit pa sa dati: walang dignidad, walang kagandahan, walang kakayahang tumigil. Umiyak siya para sa batang naiwan na walang ina. Para sa babaeng gumugol ng mga dekada sa pagsulat ng mga liham na walang naghatid. Ng matandang babae sa harap ng maruming bintana ng nursing home. Ng kanyang sarili, nauwi sa tagumpay at karangyaan habang ang ugat ng kanyang buhay ay nabubulok sa isang sirang silyang may armchair.

Nang sa wakas ay makatayo na siya, kinuha niya ang lahat ng baraha. Sa ilalim ng laso ay may nakita siyang isa pa: isang litrato.

Mga limang taong gulang na siguro siya. Kayakap ako ng isang dalaga, maitim ang buhok at pagod ang ngiti, ngunit puno ng liwanag.

Carmen.

Hindi kulubot, hindi nawala, hindi pinabayaan.

Ang kanyang ina.

At sa likod ng litrato, sulat-kamay gamit ang halos nabura nang tinta:

“Kaya huwag mong kalimutan ang hitsura ko noong akin ka pa.”

Idiniin ni Leonardo ang litrato sa kanyang dibdib at lumabas ng bahay na may naaagnas na mukha.

 

 

Bumalik siya sa asylum bago magtakip-silim.

Dala niya ang mga sulat, ang litrato at isang desisyong hindi na maaaring baligtarin.

Nasa tabi pa rin ng bintana si Carmen. Pagpasok niya sa common room, itinaas niya ang ulo na parang ang tagal na niyang hinihintay ito. Dumiretso si Leonardo sa kanya, lumuhod muli at sa pagkakataong ito ay wala na siyang pakialam sa mga staff, sa principal, sa mga resident, kahit sino.

“Nay,” sabi niya.

Biglang lumabas ang salita.

Unti-unting namula ang mga mata ni Carmen. Nanginginig ang kanyang bibig.

Ipinakita sa kanya ni Leonardo ang litrato.

“Natagpuan kita,” bulong niya. Huli na kitang natagpuan, pero natagpuan din kita.

Hinawakan ni Carmen ang larawan. Hinawakan niya ito na parang gumagawa ng himala. Pagkatapos ay tiningnan niya ito nang matagal. At pagkatapos, nang may kalinawan na nagpatahimik maging sa telebisyon sa background, sinabi niya:

“Sinulay niya ang buhok mo ng tubig… Kasi ayaw mo ng gel.”

Humagulgol si Leonardo.

Totoo iyon. Isang maliit na katotohanang pang-tahanan, imposibleng imbentuhin. Galit na galit siya kay gel simula pa noong bata pa siya. Lagi siyang pinagtatawanan ni Ramona at sinasabing “tuso” ito.

“Opo,” sagot niya, habang umiiyak nang walang pag-asa. Opo, Nay.

Hinaplos ni Carmen ang buhok niya na parang hindi lumipas ang apatnapung taon, na parang kasya pa rin siya sa mga bisig nito. At saka niya sinabi ang katagang lalong nagpaiyak sa kanya:

“Patawarin mo ako sa pagkatagal bago ako nakabalik sa iyo. Hindi kita iniwan kailanman.”

Isinandal ni Leonardo ang noo sa kanyang mga tuhod at umiyak na parang isang nawawalang bata na sa wakas ay nakahanap ng tahanan.

Dahil iyon ang bagay na hindi niya matiis: buong buhay niya ay naniwala siyang pinabayaan na siya. At ang katotohanan ay walang hanggan na mas malupit. Hinanap siya ng kanyang ina. Tinawag niya ito sa pamamagitan ng mga liham. Hinintay niya ito. Nagmakaawa siya sa mundo na ibalik ito. Hindi ang ina ang nabigo. Kundi ang mundo ang naghiwalay sa kanila.

Nang makapagsalita na siya, hinawakan niya ang mga kamay nito nang may paggalang at pagmamalasakit.

“Hindi ko rin alam, Nay. Sumusumpa ako na hindi ko alam.”

Dahan-dahang tumango si Carmen, na parang may bahagi sa kanya na naunawaan iyon sa loob ng ilang dekada.

Sabi ni Ramona… kung makita kita… magugulat ka. Na mas makakabuti sa iyo kung wala ako. Na hindi na ako sapat na mabuti para maging nanay mo.

Tumingala si Leonardo. Ang sakit ay may halong malamig na galit.

“Nagsinungaling siya sa iyo. Nagsinungaling siya sa ating dalawa.”

Pumikit sandali si Carmen.

“Nalalanta na ako. Kapag hindi mo na kayang lumaban nang husto, titigil ka na sa paniniwala kahit sa mga alaala mo.”

Nakaramdam siya ng isa pang dagok sa loob niya. Iyon mismo ang nangyari sa kanya: siya ay binagabag hanggang sa punto na itinuring siya ng buong mundo na parang isang lumang piraso ng muwebles.

“Hindi na,” sabi niya. Hindi ka na magpapalipas ng gabi rito.

Ang punong-guro, na maingat na nanatiling nasa malayo, ay maingat na lumapit.

“Ginoong Ortega, para maalis ang isang residente, kailangan naming suriin ang mga kondisyon, dokumento, kapasidad sa pangangalaga…

Tumayo si Leonardo.

“Isama ninyo kung sino man ang kailangan. Mga abogado, doktor, social worker. Magiging maayos din ang lahat. Hindi ko ito aakuin na parang isang taong binibili ang pagkakasala gamit ang pera. Isasama ko siya na parang isang anak.”

Tumango ang babae, humanga sa tono na hindi na parang tono ng isang pilantropong mahilig sa litrato, kundi ng isang sugatang lalaki na sa wakas ay alam na kung saan ilalagay ang kanyang lakas.

Nang gabing iyon, hindi pa niya ito maalis, ngunit nanatili siya kay Carmen hanggang sa matapos ang mga pagbisita. Binasahan niya ito ng dalawang liham. Naiintindihan niya ito paminsan-minsan, minsan ay naliligaw siya, ngunit sa tuwing naririnig niya ang “anak kong si Leonardo” ay pinipisil niya ang mga daliri nito.

Bago umalis ay hinalikan niya muna ang noo nito.

“Pupunta ako rito nang maaga bukas.”

Ngumiti si Carmen nang may napakatagal na kapayapaan.

“Sa hapon, Leo.”

Pumikit siya. Wala nang tumawag sa kanya nang ganoon simula nang mamatay si Ramona. At ngayon, sa unang pagkakataon, hindi na parang kasinungalingan ang pangalang iyon para sa kanya.

 

 

Pagkalipas ng tatlong linggo, hindi na nakatira si Carmen sa nursing home.

Inihanda ni Leonardo ang isang bahagi ng kanyang bahay para sa kanya, kasama ang isang nars, doktor, at isang malaking bintana kung saan pumapasok ang liwanag ng umaga. Hindi isang malungkot na ilaw ng isang mamasa-masang pasilyo, kundi isang buhay na ilaw. Dinalhan niya siya ng mga paso ng bulaklak, isang tumba-tumba, at isang maliit na radyo na nagpapatugtog ng malambot na bolero sa hapon. Natuklasan niya na kung minsan ay nakakalimutan ni Carmen kung anong araw na, ngunit hindi niya nakakalimutan ang ilang mahahalagang bagay: kung ano ang pangalan nito, na noong bata pa siya ay gusto niya ng mainit na rice pudding, at na walang dapat umuwi at makakita ng dilim.

Sinasabi niya ang huli gabi-gabi, bago niya pinatay ang lampara.

Sinimulan din ni Leonardo na imbestigahan ang nakaraan ni Ramona. Ang kanyang natuklasan ay sapat na upang kamuhian siya at kahabagan ang napakalaking kawalan na maaaring dala nito. Ngunit hindi niya ibinalik ang nawala sa kanya. Kaya hinayaan niya ang mga abogado na gawin ang kanilang mga gawain at itinuon ang kanyang galit sa isang bagay na mas kapaki-pakinabang: binili niya ang nursing home ng San Felipe, hindi para gawin itong hotel o negosyo, kundi para basagin ang paghihirap na naging normal sa mga taong iniwan. Binago niya ito. Pinahusay nito ang mga suweldo. Hiniling niya ang mga marangal na dokumento. Ipinagbabawal nito ang isang taong maging “walang miyembro ng pamilya” nang walang tunay na imbestigasyon.

Pero ang pinakamahalaga ay hindi iyon.

Ang pinakamahalagang bagay ay isang maulan na hapon nang si Carmen, na nakaupo sa tabi ng bagong bintana ng kanyang silid, ay niyaya siyang lumapit.

Yumuko si Leonardo.

Inayos niya ang kwelyo ng kanyang kamiseta, na parang isa pa rin itong batang gusgusin, at sinabi sa kanya sa mahina ngunit napakalinaw na boses:

“Hahanapin kitang muli.” Kahit na kapalit nito ay isa na namang buhay ang aking maibibigay.

Pumikit siya at ipinatong ang noo sa kamay ng kanyang ina.

At naunawaan niya na may mga lalaking ipinanganak na milyonaryo.

At ang iba pa na, pagkatapos ng apatnapung taon ng kadiliman, ay sa wakas ay natuklasan kung saan nakabaon ang lahat ng kanilang kayamanan.

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *