“Hindi ito maaari,” bulong ko habang nanginginig ang aking mga kamay.
Hinanap ko ang aking phone sa bulsa para tingnan muli ang litrato. Doon sa screen, kitang-kita ang suot kong pulang jacket at ang background ng lumang simbahan sa likod ko. Eksaktong-eksakto sa nakaukit sa marmol na nasa harap ko ngayon.
Pero ang petsa ng kamatayan sa lapida… bukas pa lang iyon.
“Excuse me, Miss? Bawal na pong manatili dito, malapit na kaming magsarado,” sabi ng isang boses mula sa likuran ko.
Mabilis akong lumingon. Isang matandang sepulturero ang nakatayo doon, hawak ang isang lumang lampara. Ang kanyang mukha ay tila pamilyar, pero hindi ko matandaan kung saan ko siya nakita.
“Sino… sino ang nakalibing dito?” tanong ko habang itinuturo ang lapida.
Tumingin ang matanda sa pangalan at ngumiti nang dahan-dahan. “Ah, iyan ba? Iyan ang may-ari ng lupang kinatatayuan mo ngayon. Sabi nila, bawat dalawampung taon ay bumabalik siya para bawiin ang lahat ng pag-aari niya.”
Biglang tumunog ang phone ko. Isang tawag mula sa isang “Unknown Number.” Kahit takot na takot, sinagot ko ito.
“Salamat sa paglipat ng pera, Sarah,” sabi ng isang boses sa kabilang linya. Ang boses na iyon… boses ko iyon! “Ngayon, kailangan ko na lang ang huling bagay na hawak mo.”
“Ano ang kailangan mo?!” sigaw ko.
“Ang katawan mo,” sagot ng boses sabay tawa nang malakas.
Kasabay nito, naramdaman ko ang isang malakas na hila mula sa ilalim ng lupa. Ang mga damo sa paligid ng lapida ay biglang naging parang mga kamay na pilit akong ibinabaon sa putikan.
Tumingin ako sa sepulturero para humingi ng tulong, pero laking gulat ko nang makitang wala na siyang mukha. Ang tanging naroon na lang ay ang screen ng isang cellphone na nagpapakita ng countdown timer.
Sampung segundo na lang ang natitira.

Nagsimulang gumuho ang mundo sa paligid ko. Ang bawat segundo sa countdown timer na nasa mukha ng sepulturero ay tila isang dagok ng martilyo sa aking dibdib.
9… 8… 7…
Pilit kong iwinaksi ang mga damong parang mga galamay na humihigpit sa aking mga binti. Ang putik ay tila naging kumunoy—mainit, malapot, at amoy bulok na laman. Sinubukan kong sumigaw, pero ang hangin sa aking baga ay tila ninanakaw ng boses na kamukha ng sa akin na naririnig ko pa rin sa kabilang linya ng cellphone.
“Huwag kang lumaban, Sarah,” bulong ng boses mula sa phone na hawak ko pa rin. “Mas masakit kung mananatili kang gising habang kinukuha ko ang bawat hibla ng iyong hininga.”
3… 2… 1… 0.
Biglang tumigil ang lahat. Ang ingay ng kuliglig, ang kalos ng hangin, at ang tawa ng boses sa phone—lahat ay naglaho. Ang tanging natira ay ang nakabibinging katahimikan at ang dilim na kasing itim ng uling.
Ang Pagkakakulong sa Kadiliman
Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nawalan ng malay. Nang idilat ko ang aking mga mata, wala akong makita kundi ang sarili kong repleksyon… sa loob ng isang screen?
Sinubukan kong ikilos ang aking mga kamay, pero nararamdaman ko ang kakaibang pagka-ipit. Hindi ako nakahiga sa putik. Hindi ako nasa sementeryo. Nakatitig ako sa isang maliwanag na liwanag na hugis parihaba. Sa labas ng parihabang iyon, nakita ko ang isang silid.
Ang aking silid.
Nakita ko ang sarili ko—o ang bagay na kumuha ng katawan ko—na nakatayo sa harap ng salamin. Suot niya ang aking pulang jacket. Hinahaplos niya ang kanyang mukha nang may halong tuwa at pananabik.
“Napakaganda,” sabi niya gamit ang boses ko. “Mas sariwa kaysa sa huling katawan na ginamit ko.”
Napagtanto ko ang katotohanan na mas masahol pa sa kamatayan: Nasa loob ako ng sarili kong cellphone. Ako ang naging “Unknown Caller.” Ako na ang digital na multo na nakakulong sa likod ng screen, habang ang halimaw mula sa sementeryo ay malayang naglalakad gamit ang aking balat at buto.
Ang Siklo ng Dalawampung Taon
Habang pinapanood ko ang impostor mula sa loob ng screen, unti-unting bumalik ang mga alaala na hindi akin. Nakita ko ang kasaysayan ng lupang iyon—ang sementeryo na dati palang isang marangyang mansyon. Ang may-ari na si Doña Saturnina ay namatay noong 1926, ngunit bago siya nalagutan ng hininga, gumamit siya ng isang itim na ritwal upang ilipat ang kanyang kamalayan sa isang bagay na hindi tumatanda.
Noon, ito ay isang locket. Pagkatapos, isang lumang litrato. At ngayon, sa modernong panahon, pumasok siya sa teknolohiya—sa signal ng cellphone.
“Sarah,” tawag niya sa screen, tila alam niyang nakatingin ako. “Huwag kang mag-alala. Aalagaan ko ang buhay mo. Bukas, sa petsang nakaukit sa lapida, opisyal nang ‘mamamatay’ si Sarah sa harap ng mundo. Isang aksidente sa kalsada, marahil? O isang pagpapakamatay dahil sa depresyon? Kahit ano pa man, ang mahalaga ay tapos na ang papel mo.”
Kinuha niya ang cellphone at inilagay sa loob ng isang mabigat na metal na kahon. Biglang nagdilim muli ang paligid ko. Naramdaman ko ang takot—ang takot na mabulok sa loob ng isang device hanggang sa maubos ang baterya at tuluyang maglaho ang aking kamalayan.
Ang Pag-asa sa Gitna ng Signal
Ngunit may isang bagay na hindi alam ni Doña Saturnina. Ang teknolohiya ay may sariling buhay. Bilang isang digital na nilalang, naramdaman ko ang daloy ng kuryente. Nakita ko ang mga signal ng Wi-Fi na parang mga hibla ng ginto sa dilim.
Sinubukan kong “isipin” ang aking sarili patungo sa mga hiblang iyon. Gamit ang huling lakas ng aking kalooban, pumasok ako sa cloud storage ng aking phone. Doon, nakita ko ang libu-libong litrato ko. Pinilit kong baguhin ang mga ito. Bawat selfie, bawat video, pinalitan ko ng isang babala.
Kinabukasan, habang naghahanda ang impostor para sa kanyang huling palabas—ang “kamatayan” ko—binuksan niya ang kanyang laptop para burahin ang lahat ng ebidensya ng aking pag-iral.
Laking gulat niya nang makita ang screen. Ang bawat folder, bawat icon, ay naging mukha ko na umiiyak ng dugo. Ang mga speakers ay naglabas ng isang nakakarinding ingay—ang tunog ng aking pagsigaw sa ilalim ng lupa.
“Hindi ka makakatakas, Saturnina!” ang mensaheng lumabas sa bawat window ng kanyang browser.
Ang Huling Paghaharap
Dahil sa takot, sinubukan niyang i-format ang lahat ng device, pero huli na. Ang signal ay kumalat na sa buong bahay. Ang smart TV, ang refrigerator, ang mga ilaw—lahat ay sumasailalim na sa aking kontrol.
Naramdaman ko ang paghina ng kanyang kapit sa aking katawan. Ang espiritu ni Saturnina ay sanay sa pisikal na mundo, sa lupa at marmol, pero wala siyang laban sa bilis ng fiber optics.
“Ito ang aking mundo ngayon!” sigaw ko sa pamamagitan ng mga smart speakers sa loob ng silid.
Nagkaroon ng short circuit. Isang malakas na pagsabog ng kuryente ang tumama sa katawan kong hawak niya. Sa isang iglap, naramdaman ko ang isang malakas na vacuum. Hinila ako pabalik—mula sa screen, patungo sa mga ugat, hanggang sa maramdaman ko muli ang tibok ng aking puso.
Nagising ako sa sahig ng aking kwarto, hinihingal at basang-basa ng pawis. Ang cellphone ko sa tabi ko ay umuusok at tunaw na ang screen.
Dahan-dahan akong tumayo at tumingin sa salamin. Ako na ba talaga ito? Hinawakan ko ang aking mukha. Mainit. Buhay.
Ngunit nang tingnan ko ang aking mga mata sa salamin, napansin ko ang isang maliit na detalye na nagpatigil sa tibok ng puso ko. Sa gitna ng aking balintataw (pupil), may isang maliit na puting numero na kumikislap.
Isang countdown timer.
At nagsimula itong tumakbo mula sa dalawampung taon.