Nung hiniwalayan ako ni Paolo Lorenzo para piliin ang kapatid ko, akala ko madudurog ako, iiyak, at magwawala — pero sa huli, wala akong ginawa.
Kinuha ko lang ang dambuhalang separation pay, at umalis nang malinis.
Sa simula’t simula pa lang, alam ko na ang totoo — isa lang akong pamalit. Isang “proxy” para sa kapatid kong si Samantha.
Tinrabaho ko ang pagiging “stand-in,” tinanggap ang pera ng lalaki — hindi pwedeng mawala ang pera, at lalong hindi pwedeng ibigay ang puso.
Nang bumalik si Paolo para hanapin ako, ngumiti lang ako at tumanggi:
“Pasensya na, puno na ang schedule ko, hindi na tumatanggap ng bagong booking.”
Part 1
Sabi ni Samantha, isa raw akong “kabit na walang delicadeza.”
Namumula ang mukha niya sa galit habang kaharap ko — pareho kami ng mahabang buhok, parehong disenyo ng simpleng bestida. Ang pagkakaiba lang, mahina siya, habang ako ay palaban.
Itinuro niya ang mukha ko, nanginginig ang boses sa galit:
“Julia! Isang taon lang akong nawala sa ibang bansa, tinukso mo na agad si Paolo?! Wala ka bang hiya!”
Naghalukipkip ako at tinaasan siya ng kilay:
“Ano ba ‘yang hiya na ‘yan, nakakain ba ‘yan?”
Nangatal siya, naglandas ang luha sa kanyang mga mata:
“Akala mo ba nanalo ka na? Maniwala ka, ako pa rin ang mahal niya. Isang hamak na panakip-butas ka lang na hindi mo man lang namamalayan!”
Niyakap ko ang sarili ko at mahinang natawa:
“Hindi ko alam kung sino ang mahal niya, pero gabi-gabi siyang natutulog sa tabi ko, at higit pa sa isang beses kung gumalaw.”
Iniangat ko ang ulo ko para ipakita ang bakas ng halik sa aking leeg:
“Bago pa mawala ang lumang marka, may bago na naman. Kung hindi lang ako maingat sa pag-inom ng pills, baka may pamangkin ka na ngayon.”
Namula ang mga mata ni Samantha, nanginginig ang daliri niya sa pagturo sa akin:
“Julia! Paanong may isang babaeng kasing-garapal mo ang kadugo ko!”
Napayuko ako at mapait na natawa.
Sa totoo lang, hindi ko rin alam kung bakit iisa lang ang tatay namin.
Pero sumagot pa rin ako nang may galang:
“Siguro kasi pareho lang kami ng nanay mo. Nang-agaw ng asawa ng iba, sumingit sa isang kasal — kaya ka nga nabuo, ikaw na anak sa labas.”
“Hayop ka…” Namula siya nang husto, parang pusang naapakan ang buntot, at itinaas ang kamay para sampalin ako.
Hinawakan ko ang pisngi ko, nagtaas ng kilay, at agad siyang binalikan ng isang malakas na sampal na umalingawngaw sa silid.
Lumaki siyang laki sa layaw, habang ako ay lumaki sa kalye — hindi hamak na mas malakas ako sa kanya.
Namula ang pisngi ni Samantha, bumuhos ang luha niya na parang naputol na kuwintas ng perlas, at gulat na napaatras ng dalawang hakbang.
Kinuha ko ang cellphone ko para tawagan ang guard para palayasin siya.
Hindi ko inaasahan na biglang magniningning ang mga mata niya, hahawak sa pisngi, at tatakbo palabas ng pinto habang sumisigaw:
“Paolo! Natatakot ako!”
Natigilan ako. Lumingon ako — isang matangkad na pigura ang nakatayo na roon, balot ng lamig ang buong katawan, at madilim ang mukha.
Nandito na si Paolo Lorenzo.
Hinila niya si Samantha sa kanyang bisig, marahang tinatapik ang likod nito para patahanin. Ang haplos niya ay sobrang lambing na nagpalamig sa puso ko.
Tumingala si Samantha, at habang nasa yakap ni Paolo, nginisian niya ako nang may pang-uuyam.
Mapait akong napangiti.
Sa paraan ng pagyakap niya rito, alam ko na — talo ako sa laban na ito.
Sabagay. Isa lang naman akong ginamit niya noong nag-away sila at umalis si Samantha papuntang ibang bansa, dahil lang sa magkamukha kami.
At saka, ako naman ang kusang nag-alok ng sarili ko.
Isang pamalit — paano nga ba matatalo ang orihinal?
Pinilit ko pa ring ngumiti at naglakad palapit sa kanya, balak kunin ang kanyang briefcase:
“Paolo, nandiyan ka na pala.”
Tiningnan ako ni Paolo, ang mukha niya ay tila sa isang estranghero, punong-puno ng lamig.
Samantalang kagabi lang ay kayakap ko siya, at kaninang umaga lang ay iginayak ko pa ang kurbata niya bago siya ihatid sa pinto.
Pero ngayon, magkayakap sila — habang ako ay mukhang isang panggulo.
Lumubog ang katiting na pag-asa sa puso ko.
Humihikbi si Samantha sa dibdib niya:
“Paolo, pinagsisisihan ko ang lahat… Kung hindi lang ako umalis, hindi sana kita nawala.”
Yumuko si Paolo, ang mga mata niya ay puno ng pagmamahal habang hinahaplos ang buhok ni Samantha.
Sa bawat haplos niya, paunti-unting nauupos ang pag-asa ko.
Nang tumigil na sa pag-iyak si Samantha, tumingala siya at tiningnan ako nang malamig, pero ang tanong niya ay para sa babaeng nasa bisig niya:
“Sinaktan ka ba ni Julia?”
Nagtagis ang bagang ko, hindi ako kumibo.
Suminghot si Samantha:
“Mainit lang talaga ang ulo ni Ate Julia… Biglaan din kasi ang dating ko, natural lang na magalit siya.”
Ang tono ng boses niya ay mahina at mukhang kaawa-awa.
Ipinikit ko ang aking mga mata at nanatiling tahimik.
Ang tingin ni Paolo ay sapat na para masabi ang lahat.
Kahit ano pang sabihin ko, walang silbi. Ang isang pamalit ay walang karapatang magsalita.
Alam kong talo na ako.
Gaya ng nanay ko na natalo sa nanay niya noon. Talo sa lahat.
Siningkitan ako ng mata ni Paolo, bumaba ang tono ng boses:
“Julia, sa unang araw pa lang sinabi ko na sa iyo — dapat alam mo ang lugar mo.”
Kinagat ko ang labi ko, ngumiti nang mapait, at idinipa ang aking mga kamay:
“Sir Paolo, alam na alam ko ang lugar ko. Ang teleseryeng ito ninyong dalawa, aalis na ako.”
Bahagya siyang natigilan, hindi nagsalita..
Yumuko ako para ayusin ang emosyon ko, pagkatapos ay nag-angat ng tingin na may suot na ngiti:
“Tawagan mo na lang ako, Sir. Pag-usapan natin ang tungkol sa separation settlement natin.”
Pagkatapos kong magsalita, tumalikod na ako at lumabas ng mansyon.
Kahit magulo ang loob ko, nanatiling gising ang isip ko.
Alam ko na sa mga ganitong pagkakataon, habang mas mabilis kang sumuko, mas malaki ang perang ibibigay niya — ganyan ang pagkatao ni Paolo Lorenzo.
Mukhang pera na kung mukhang pera. Nawala na ang lalaki, hindi pwedeng mawala pati ang pera.
Paghakbang ko sa labas ng pinto, narinig ko ang pagtawag niya mula sa likuran:
“Julia.”
Tumigil ang tibok ng puso ko sandali, lumingon ako sa kanya — may bahid pa rin ng malabong pag-asa.
Tumingala rin si Samantha, yakap-yakap siya nang mahigpit, humihikbi na parang isang kawawang kuting.
Tiningnan ako ni Paolo, pagkatapos ay tiningnan si Samantha, at sa huli ay yumuko siya para punasan ang luha nito. Pagkatapos ay sinabi niya sa akin sa isang tonong walang pakialam:
“Mag-usap tayo mamayang gabi.”
Nagpatuloy ako sa paglalakad, tinanggap ang pagkatalo sa sugal na pinasok ko.
Nang gabing iyon, bumalik si Paolo sa unit ko. Hindi sa mansyon niya, kundi sa condo na ibinigay niya sa akin para “itago” ako.
Pumasok siya na may dalang envelope. Ang amoy ng mamahaling pabango niya na dati ay nagpapakaba sa puso ko, ngayon ay nagpapaalala na lang sa akin na tapos na ang shift ko.
“Julia, ito ang kailangan mo,” mariin niyang sabi habang inilalapag ang envelope sa mesa.
Binuksan ko iyon. Isang tseke na may pitong zero at isang titulo ng lupa sa Tagaytay. Sapat na para mabuhay ako nang marangya habangbuhay.
“Salamat, Sir Paolo. Ang galante mo pa rin hanggang sa huli,” sabi ko habang tinitiklop ang tseke.
“Bakit hindi ka man lang umiyak?” tanong niya, ang boses niya ay puno ng pagtataka at… inis? “Isang taon tayong nagsama. Ganyan ka ba kadesperada sa pera?”
Tumingin ako nang diretso sa kanyang mga mata. “Sir, diba sabi mo ‘alamin ko ang lugar ko’? Ang lugar ko ay isang empleyado. Ngayong bumalik na ang CEO, kailangan na ng retrenchment. Bakit ako iiyak sa bonus?”
Bigla niyang hinablot ang braso ko, hinila ako palapit. “Julia, huwag mo akong subukan. Alam kong ginagaya mo lang si Samantha. Alam kong nasasaktan ka.”
Natawa ako nang malakas, isang tawang puno ng pang-uuyam. “Paolo, nagkakamali ka. Si Samantha ay umiiyak para makuha ka. Ako? Nagtatrabaho ako para makuha ang pera mo. Huwag mong masyadong mataasan ang tingin sa sarili mo. Hindi ka ganoon kamahal-mahal.”
Isang malakas na kalabog ang narinig namin sa pinto. Si Samantha.
Nakatingin si Samantha sa aming dalawa, hingal na hingal at nanlilisik ang mga mata. Mukhang sinundan niya si Paolo hanggang dito sa unit ko. Sa isang iglap, nawala ang imahe ng “kawawang kuting” na ipinakita niya kanina sa mansyon.
“Anong ginagawa mo rito, Paolo?! Akala ko ba tapos na kayo?” sigaw ni Samantha habang mabilis na lumalapit. “At ikaw, Julia! Talagang hindi mo titigilan ang lalaki ko hangga’t hindi mo nauubos ang laman ng bulsa niya?”
Dahan-dahang binitiwan ni Paolo ang braso ko. Ang lamig sa kanyang mga mata ay bumalik habang nakatingin kay Samantha, pero bago pa siya makapagsalita, inunahan ko na siya.
Ipinakita ko ang tseke sa harap ng mukha ni Samantha. “Huwag kang mag-alala, Sis. Bayad na ako. Ito ang huling transaction namin kaya huwag kang masyadong high blood, baka masira ang ‘fragile’ mong imahe.”
“Julia, tumigil ka,” babala ni Paolo sa akin, pero hindi ko siya pinansin.
Hinarap ko si Samantha nang buong tapang. “Isang taon ko siyang inalagaan habang nagpapakasaya ka sa ibang bansa. Isang taon kong tiniis ang amoy ng pabango niya, ang pagiging sumpungin niya, at ang pagtulog sa tabi ng lalaking ang tanging nakikita sa akin ay ang mukha mo. Tingin mo ba gagawin ko ‘yun nang libre?”
Lalong namutla si Samantha sa galit. “Hayop ka! Pinakasalan mo lang siya para sa pera!”
“Correction: Hindi kami kasal. At oo, para sa pera,” pagtatama ko habang prenteng nakasandal sa pader. “Kaya ngayong nandito ka na, sa’yo na siya. Selyado na ang contract, nakuha ko na ang separation pay ko. You can have the man, I’ll take the millions. Fair trade, ‘di ba?”
Tumingin ako kay Paolo na ngayon ay nakakuyom ang mga palad. “Sir, pakilabas na ang fiancée mo. Baka makasuhan pa ako ng trespass kapag nagtagal pa kayo rito sa unit ko.”
“Unit mo?” singhal ni Samantha. “Unit ito ni Paolo!”
“Basahin mo ang title sa envelope, Samantha. Gift ito sa akin ni Paolo bilang ‘severance package,’” ngisi ko sa kanya. “Kaya kung ayaw niyo talagang lumabas, baka kailanganin ko nang tumawag ng security para sa dalawang intruder.”
Hindi nakapagsalita si Paolo. Tinitigan niya ako nang matagal, tila naghahanap ng kahit katiting na bakas ng Julia na “stand-in” ni Samantha—ang Julia na malambing, masunurin, at tila baliw na baliw sa kanya. Pero wala siyang nahanap. Ang Julia na nasa harap niya ngayon ay ang orihinal na ako: palaban, matigas, at praktikal.
“Let’s go, Samantha,” maikling sabi ni Paolo sabay hila sa kapatid ko palabas.
Bago siya tuluyang makalabas, lumingon siya sa akin. “Julia… totoo ba? Wala ka talagang naramdaman kahit konti?”
Hindi ako sumagot. Nanatili akong nakatayo hanggang sa marinig ko ang pagsara ng pinto.
Nang masiguro kong wala na sila, doon lang ako nanghina. Napaupo ako sa sahig, hawak ang tsekeng nagkakahalaga ng milyun-milyon. Ito ang gusto ko, ‘di ba? Ito ang pinagtrabahuhan ko.
Pinunasan ko ang isang butil ng luhang tumakas sa mata ko. “Puno na ang schedule ko, Paolo. Hindi na ako tumatanggap ng bagong booking para sa pusong durog.”
Kinuha ko ang cellphone ko at nag-book ng one-way ticket papuntang Switzerland. Oras na para gastusin ang sahod ng isang “proxy.”
Nakatayo ako sa harap ng aking gallery sa Zurich nang makita ko ang isang pamilyar na pigura sa labas ng glass window. Isang lalaking naka-suit, mukhang pagod, at may dalang bouquet ng paborito kong bulaklak—hindi paborito ni Samantha, kundi ang paborito ko.
Si Paolo Lorenzo.
Ngumiti ako nang tipid at lumabas para harapin siya.
“Pasensya na, Mr. Lorenzo,” panimula ko bago pa siya makapagsalita. “Puno na ang schedule ko, at gaya ng sabi ko noon… hindi na ako tumatanggap ng bagong booking. Lalo na kung ang client ay kailangang mamili sa pagitan ng orihinal at ng proxy.”
“Julia, wala na kami ni Samantha. Matagal na,” paos niyang sabi. “Nalaman ko ang totoo. Nalaman ko ang lahat ng ginawa mo para sa akin na hindi niya kayang gawin.”
“Mabuti naman kung ganoon,” sagot ko habang isinusuot ang aking sunglasses. “Pero tapos na ang shift ko, Paolo. At sa pagkakataong ito, hindi na pera ang presyo ko—dahil sapat na ang meron ako para bilhin ang sarili kong kaligayahan na wala ka.”
Tinalikuran ko siya at naglakad palayo, bitbit ang katotohanang sa larong ito, ako ang tunay na nanalo.