Nakatayo ako sa likod ng makapal na kurtina ng library, hindi makapaniwala sa bilis ng mga pangyayari. Si Tita Miranda, ang babaeng itinuring kong pangalawang ina matapos mawala si Mama, ay kalmado lang na itinatapon ang mga tunay na tableta sa basurahan.
“Konting tiis na lang, Alberto,” bulong niya sa sarili habang nakatingin sa portrait ni Papa. “Pagkatapos ng anunsyo mo mamaya, hindi mo na kailangang mag-alala sa yaman mo. Ako na ang bahala sa lahat.”

Nanginginig ang aking mga kamay habang hawak ko ang aking cellphone. Gusto kong sumigaw, gusto kong tumakbo kay Papa na nasa kabilang silid at naghahanda na para sa pinakamahalagang talumpati ng kanyang buhay. Pero alam kong sa sandaling magpakita ako, itatapon lang ni Miranda ang lahat ng ebidensya.
“Handa na ba ang lahat?” biglang pumasok si Kuya Enzo, ang panganay na anak ni Miranda sa unang asawa.
“Ayos na, anak,” sagot ni Miranda nang may matalim na ngiti. “Tiyak na hindi kakayanin ng puso ng Papa mo ang ‘sorpresa’ na inihanda natin sa harap ng mga reporter.”
“Siguraduhin mong hindi makakaabot si Sofia sa hall,” seryosong dagdag ni Enzo. “Siya lang ang tanging makakahadlang sa pagpirma ng bagong testamento.”
Nagmadali akong lumabas sa likod ng library, pilit na iniisip kung paano makakarating sa main hall nang hindi nila napapansin. Ngunit bago pa ako makarating sa dulo ng pasilyo, naramdaman ko ang isang matigas na bagay na tumama sa aking likuran.
“Saan ka pupunta, Sofia?” tanong ng isang pamilyar na boses.
Lumingon ako at nakita ko ang driver naming si Mang Cardo, ang taong akala ko ay tapat sa amin, na may hawak na baril at nakaturo sa akin.
“Huwag ka nang gumawa ng ingay kung ayaw mong mauna pa sa tatay mo,” banta niya habang itinutulak ako patungo sa basement.
Sa loob ng main hall, narinig ko na ang palakpakan ng mga tao. Nagsisimula na si Papa. Bawat salitang binibigkas niya ay naglalapit sa kanya sa panganib. Kailangan kong makatakas, kailangan kong iligtas si Papa bago siya uminom ng tubig na nasa harap niya.
Ngunit pagdating namin sa basement, nanlaki ang aking mga mata nang makita kong hindi lang ako ang nandoon.
Napatigil ang tibok ng puso ko sa nakita ko. Sa isang sulok ng madilim at malamig na basement, nakatali at may busal sa bibig ang pinsan kong si Julian, ang tanging abogado ng pamilya na pinagkakatiwalaan ni Papa. Duguan ang kanyang baro at tila nanghihina na, ngunit ang mas nakakagulat ay ang taong nakaupo sa harap niya—isang lalaking matagal na naming inakalang patay na.
“Tito Valer?” pabulong kong tawag.
Ang kapatid ni Papa na si Valeriano, na balita’y namatay sa isang aksidente sa dagat limang taon na ang nakakaraan, ay dahan-dahang tumayo. Hindi siya ang biktima rito. Hawak niya ang isang syringe na may lamang malinaw na likido.
“Sofia, ang galing mo talagang magtago,” sabi ni Tito Valer habang lumalapit sa akin. “Pero katulad ng Papa mo, masyado kang nagtitiwala sa maling tao. Akala mo ba ay si Miranda lang ang may gusto sa kumpanya? Siya ang nagbigay ng pondo, pero ako ang utak ng lahat ng ito.”
Ang Sabwatan sa Dilim
Doon ko napagtagpi-tagpi ang lahat. Si Tito Valer ay hindi namatay; nagtago siya sa ilalim ng proteksyon ni Miranda para dahan-dahang ubusin ang yaman ni Papa mula sa loob. Si Mang Cardo, si Enzo, at si Miranda ay mga tauhan lang sa mas malaking laro ng paghihiganti ni Tito Valer dahil sa pagiging paboritong anak ni Papa.
“Bakit, Tito? Binigay ni Papa ang lahat sa’yo!” sigaw ko habang pilit na kumakawala sa hawak ni Mang Cardo.
“Binigay? Ipinamukha niya sa akin na mahina ako!” bulyaw niya. “Ngayong gabi, habang nagtatalumpati siya, ang gamot na pinalitan ni Miranda ay sisiguraduhing hihinto ang puso niya sa harap ng buong bansa. At dahil si Julian ay ‘nawawala’, ang pekeng testamento na hawak ko ang magiging batas.”
Lumingon si Tito Valer kay Mang Cardo. “Itali mo na ‘yan sa tabi ni Julian. Pagkatapos ng gabi na ito, susunugin ang basement na ito. Isang malungkot na aksidente: ang magpinsan at ang driver na sinubukang iligtas sila, natupok sa apoy.”
Ang Oras ng Pagkilos
Habang itinatali ni Mang Cardo ang mga kamay ko, naramdaman ko ang isang matigas na bagay sa bulsa ng aking jacket. Ang maliit na gunting na kinuha ko sa library kanina! Sinimulan kong kiskisin ang lubid habang si Tito Valer ay abala sa pakikipag-usap sa radyo kay Enzo.
“Mom, ready na si Papa uminom ng tubig. 30 seconds,” boses ni Enzo mula sa walkie-talkie.
Hindi ako pwedeng mabigo. Sa isang mabilis na galaw, napatid ko ang lubid. Siniko ko si Mang Cardo sa kanyang sikmura at mabilis na kinuha ang baril na nakasukbit sa kanyang baywang. Hindi ako marunong bumaril, pero sapat na ang takot na dulot nito.
“Huwag kayong gagalaw!” sigaw ko. “Tito Valer, bitawan mo ang syringe!”
Nagulat sila sa aking tapang. Sa sandaling iyon, sumigaw si Julian sa likod ng busal niya at ginamit ang natitirang lakas para itumba ang lamesang kinalalagyan ng mga kemikal ni Tito Valer. Nagkaroon ng maliit na pagsabog at usok.
Ang Karera sa Main Hall
Hindi ko na hinintay na humupa ang usok. Patakbo akong umakyat sa hagdan ng basement, diretso sa main hall. Naririnig ko na ang papatapos na salita ni Papa.
“…at sa gabing ito, ibinibigay ko ang buong pamamahala ng aking mga ari-arian sa—”
“PAPA, HUWAG!” sigaw ko habang binabagtas ang gitna ng malaking ballroom.
Lahat ng mata ay lumingon sa akin. Ang mga camera ng media, ang mga business tycoon, at ang mga reporter. Duguan ang aking damit at gulo-gulo ang buhok. Nakita ko ang panlalamig ng mukha ni Miranda at Enzo na nakatayo sa tabi ni Papa.
“Sofia? Anong nangyari sa’yo?” tanong ni Papa, akmang iinom na ng tubig mula sa baso.
Bago pa sumayad ang baso sa kanyang labi, tinabig ko ito. Nabagsak ang kristal at kumalat ang tubig sa sahig. Isang aso ng isa sa mga bisita ang lumapit at dilaan ang tubig. Sa loob ng ilang segundo, ang aso ay nangisay at bumagsak.
Natahimik ang buong hall. Ang bulung-bulungan ay napalitan ng kilabot.
Ang Pagbagsak ng mga Traydor
“Miranda… Enzo… ano ito?” nanginig ang boses ni Papa.
“Pa, nilalason ka nila! Pinalitan nila ang mga gamot mo!” hiyaw ko habang itinuturo ang cellphone ko. “Naka-record ang lahat! Ang usapan nila ni Tito Valer sa library!”
Sinubukan ni Enzo na tumakas, ngunit hinarang siya ng mga security guard na kanina pa palang inalerto ni Julian gamit ang isang panic button sa basement na hindi napansin ni Valer. Pumasok din ang mga pulis, kasama si Julian na inalalayan ng ibang tauhan.
“Tapos na ang laro, Miranda,” sabi ni Julian, habang hawak ang mga tunay na tableta na nakuha niya bago siya dinukot. “At Valeriano? Buhay ka pa pala, pero sa loob ng rehas mo na itutuloy ang pagtatago mo.”
Nakita ko ang pagguho ng mundo ni Miranda. Ang kanyang matalim na ngiti ay napalitan ng desperasyon. Sinubukan niyang lumapit kay Papa para humingi ng tawad, pero hinarangan siya ng mga awtoridad.
Pagkatapos ng Unos
Niyakap ako ni Papa nang mahigpit. “Patawarin mo ako, Sofia. Masyado akong naging bulag.”
“Ang mahalaga, Pa, ligtas ka na,” bulong ko.
Lumipas ang mga buwan. Si Miranda, Enzo, at Tito Valer ay naharap sa patung-patong na kasong frustrated murder at falsification of documents. Ang kumpanya ay unti-unting nakabangon, at sa pagkakataong ito, ako na ang katulong ni Papa sa bawat desisyon.
Isang hapon, habang nag-aayos ako ng mga gamit ni Papa sa library, nakakita ako ng isang lumang sulat mula kay Mama. Nakasulat doon: “Ingatan mo ang ating anak, Alberto. Siya ang magiging lakas mo kapag ang lahat ay tila kadiliman na.”
Ngumiti ako at tumingin sa portrait ni Papa. Ang yaman ay pwedeng mawala, ang kumpanya ay pwedeng gumuho, pero ang katotohanan at pagmamahal ng pamilya ang tunay na pundasyon na hindi kailanman matitibag ng anumang lason o traydor.