“Anong ginagawa niyo sa anak ko?!” sigaw ko habang pilit na kinukuha ang bote mula sa kamay ni Ricardo.
Mabilis na itinago ni Ricardo ang maliit na pakete sa kanyang bulsa. Ang kanyang mukha na dati ay puno ng pagmamahal ay napalitan ng isang ekspresyong hindi ko kayang ipaliwanag—parang takot na may kasamang determinasyon.
“Celine, para sa kabutihan mo rin ito. Para sa atin,” mahinang sabi ni Ricardo, pero hindi siya makatingin nang diretso sa aking mga mata.
Humakbang paitaas ang biyenan ko, si Doña Imelda. Ang kanyang mga mata ay nanlilisik habang nakatingin sa akin. “Huwag kang OA, Celine. Isang simpleng pampakalma lang ‘yan. Masyado ka na kasing nagiging matigas ang ulo. Gusto mong umalis? Gusto mong iwan ang anak mo?”

“Lalasonin niyo ang sarili ninyong dugo at laman para lang kontrolin ako?” nanginginig ang buong katawan ko sa galit at takot. “Mga hayop kayo! Lalayas na kami ng bata ngayon din!”
Tumakbo ako patungo sa silid ni Baby Lara para kunin siya, pero bago ko pa mahawakan ang door knob, narinig ko ang tunog ng susi. Ni-lock nila ang pinto mula sa labas.
“Ricardo! Buksan mo ito! Ang anak ko!” pagmamakaawa ko habang hinahampas ang pinto.
Narinig ko ang yabag ng sapatos ni Doña Imelda na papalapit sa akin. “Sayang ka, Celine. Akala ko matalino ka. Hindi mo ba naisip kung bakit sa loob ng tatlong taon ninyong pagsasama, hindi ka man lang nagkasakit kahit kailan?”
Tumigil ako sa paghampas. Totoo, kahit isang ubo o sipon, hindi ko naranasan simula nang tumira ako sa mansyong ito.
“Ang pulbos na iyon…” bulong ko, ang kaba sa dibdib ko ay parang sasabog na.
“Iyon ang nagpapanatili sa iyong malakas… at nagpapanatili sa iyong ‘nakatali’ sa amin,” tawa ni Doña Imelda. “At ngayon, sisiguraduhin naming ang apo ko naman ang susunod na hindi makakaalis sa piling namin.”
Biglang bumukas ang pinto, pero hindi si Ricardo ang pumasok. Isang lalaking naka-uniporme ng pulis ang bumungad sa akin, pero imbes na tulungan ako, nagbigay siya ng galang kay Doña Imelda.
“Handa na ang lahat, Madam. Ang mga papeles para ideklarang ‘insane’ ang asawa ni Sir Ricardo ay tapos na,” sabi ng pulis.
Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Lumingon ako kay Ricardo na nasa likuran nila, at doon ko nakita ang hawak niyang papel na may piraso ng buhok ko at isang litratong hindi ko kailanman nakita…
Ang litratong hawak ni Ricardo ay hindi lamang basta larawan. Ito ay isang kuha sa loob ng isang madilim at kalyadong silid—isang tagpo kung saan ako ay nakaupo sa sahig, magulo ang buhok, at may hawak na kutsilyo habang tumatawa sa harap ng isang duguang manika.
“Hindi ako ‘yan…” bulong ko. Ang boses ko ay halos hindi lumabas sa lalamunan ko. “Kailan… kailan niyo kinuha ‘yan? Hindi ko maalala ang sandaling ‘yan!”
“Iyan ang epekto ng ‘pulbos’ na sinasabi ni Mama, Celine,” malamig na sabi ni Ricardo. Ang boses niya ay wala nang emosyon, tila isang robot na sumusunod sa utos. “May mga gabi na nawawala ka sa sarili mo. May mga oras na hindi mo alam ang ginagawa mo. Kinukunan namin ng video at larawan ang bawat pagwawala mo para sa sandaling ito.”
“Sinadya niyo…” Napasandal ako sa pader, unti-unting nawawalan ng lakas. “Nilalason niyo ang isipan ko para magmukha akong baliw! Para makuha niyo si Lara!”
“Hindi lang si Lara, iha,” sabat ni Doña Imelda habang dahan-dahang lumalapit sa akin. Hinawakan niya ang aking baba at itinaas ito nang pwersahan. “Ang pamilya namin ay may mahabang kasaysayan ng ‘perpeksyon.’ Hindi namin hahayaang isang hamak na babaeng tulad mo ang magdala ng bahid sa aming pangalan sa pamamagitan ng pakikipagdiborsyo. Kung aalis ka, aalis kang walang dangal, walang anak, at walang boses.”
Ang Piitan ng Katotohanan
Bago pa ako makasigaw muli, naramdaman ko ang isang matulis na tusok sa aking braso. Ang pulis na kasama nila ay may hawak nang heringga. Agad na dinaloy ng likido ang lamig sa aking mga ugat. Unti-unting lumabo ang paningin ko. Ang huling nakita ko ay ang anino ni Ricardo na tumatalikod, bitbit ang mga papeles na sisira sa aking pagkatao.
Nagising ako sa isang silid na pamilyar—ang sarili kong kwarto, pero may kung anong kakaiba. Ang mga bintana ay may rehas na bakal sa labas. Ang pinto ay pinalitan ng mabigat na kahoy na walang door knob sa loob.
“Lara… Baby Lara…” tawag ko, pero ang tanging sumasagot sa akin ay ang katahimikan ng mansyon.
Lumipas ang mga araw na tila isang malabong panaginip. Pinapakain nila ako ng pagkaing may halong gamot na nagpapatulog sa akin sa halos buong araw. Ngunit may isang bagay silang hindi alam: ang aking katawan ay unti-unti nang bumubuo ng tolerance sa kanilang lason. Dahil sa tatlong taong pagpapakain nila sa akin ng “pulbos,” ang sistema ko ay naging sanay na. Pilit kong isinusuka ang bawat tableta sa tuwing aalis ang katulong na nagbabantay sa akin.
Ang Pag-aalsa sa Dilim
Isang gabi, narinig ko ang mahinang pag-iyak ni Lara mula sa kabilang silid. Ang iyak na iyon ang nagsilbing kape na gumising sa bawat hibla ng aking kalamnan. Kailangan kong kumilos.
Ginamit ko ang isang matulis na hairpin na itinago ko sa ilalim ng kutson. Salamat sa panonood ko ng mga dokumentaryo tungkol sa lock-picking noong bored ako sa mansyon, nagawa kong buksan ang pinto matapos ang ilang oras na pagpupursige.
Dahan-dahan akong lumabas. Madilim ang hallway. Habang naglalakad patungo sa silid ni Lara, nadaanan ko ang opisina ni Doña Imelda. Bahagyang nakabukas ang pinto at narinig ko ang mahinang usapan.
“Sigurado ka ba, Ricardo? Kapag nailipat na ang lahat ng shares ni Celine mula sa kumpanya ng tatay niya sa pangalan mo, maaari na natin siyang ‘ipa-rehabilitate’ nang tuluyan sa probinsya,” sabi ni Doña Imelda.
“Opo, Ma. Ang kailangan na lang ay ang pirma niya sa huling dokumento. Pero kailangan nating dahan-dahanin. Baka mahalata ng mga abogado ng pamilya niya,” sagot ni Ricardo.
Doon ko nalaman ang lahat. Hindi lang pala tungkol sa “perpeksyon” ang lahat. Ang pamilya ko, bagaman pumanaw na ang aking mga magulang, ay may iniwang malaking trust fund at shares sa isang shipping company na hindi ko pa pwedeng galawin hangga’t hindi ako nag-a-trenta anyos. Pinakasalan ako ni Ricardo para sa perang iyon.
Ang Madugong Pagtakas
Pumasok ako sa silid ni Lara. Natutulog siya nang mahimbing, pero napansin ko ang maliit na patch sa kanyang braso—ang parehong pulbos na ibinibigay nila sa akin ay sinisimulan na nilang iturok sa kanya para maging masunurin.
“Hinding-hindi ko hahayaang maging katulad kita, anak,” bulong ko habang maingat siyang binabalot sa kumot.
Bitbit ang aking anak, dumaan ako sa servants’ stairs. Pero sa kasamaang palad, bumungad sa akin ang pulis na nakita ko noong isang araw. Si Officer Santos.
“Saan ka pupunta, Mrs. Galvez?” ngisi niya habang hinahawakan ang kanyang baril. “Bawal lumabas ang mga pasyenteng may sakit sa utak.”
Hindi ako nag-isip. Kinuha ko ang isang mabigat na estatwa ng banga sa gilid at buong lakas na inihampas sa kanyang ulo. Bumagsak siya, duguang hindi gumagalaw. Kinuha ko ang kanyang baril at ang mga susi ng sasakyan sa kanyang bulsa.
Ang Huling Harapan
Sa may pintuan ng garahe, hinarang ako ni Ricardo. Hawak niya ang isang flashlight at mukhang galing sa paghahanap sa akin.
“Celine, ibigay mo sa akin ang bata. Delikado ka, hindi mo alam ang ginagawa mo!” sigaw niya, pilit pa ring nagpapanggap na nag-aalala.
Itinutok ko ang baril sa kanya. Ang aking kamay ay hindi nanginginig. “Alam ko na ang lahat, Ricardo. Ang pera, ang lason, ang huwad na pagmamahal mo. Isang hakbang pa, at sisiguraduhin kong hindi ka na makakakita ng bukas.”
“Hindi mo magagawa ‘yan, Celine. Hindi ka mamamatay-tao,” dahan-dahan siyang lumapit.
“Subukan mo ako,” sabi ko nang may malamig na determinasyon. “Ang babaeng minahal mo ay pinatay niyo na. Ang kaharap mo ngayon ay ang ina na gagawin ang lahat para sa kanyang anak.”
Binaril ko ang gulong ng kanyang sasakyan at ang isa pang sasakyang nakaparada. Sa gulat niya, nagkaroon ako ng pagkakataong sumakay sa kotse ni Officer Santos. Pinaharurot ko ang sasakyan palabas ng gate, winawasak ang bakal na harang na tila ba winawasak ko na rin ang tatlong taon ng aking pagkakabilanggo.
Bagong Bukas
Habang nagmamaneho palayo sa mansyon ng mga Galvez, nakita ko sa side mirror ang papalayong anino ng impiyernong tinawag kong tahanan. Hawak ko ang kamay ni Lara na nagsisimula nang magising.
Mayroon akong ebidensya. Ang cellphone ni Officer Santos na nakuha ko ay naglalaman ng mga voice recordings ng mga utos ni Doña Imelda. Ang mga letratong ginamit nila laban sa akin? Gagamitin ko ang mga iyon para ipakita ang kanilang sistematikong pang-aabuso.
Hindi pa tapos ang laban. May mga abogado akong kailangang tawagan, at may mga katotohanang kailangang ibunyag sa buong mundo. Pero sa ngayon, habang sumisikat ang araw sa abot-tanaw, alam ko ang isang bagay:
Kami ay malaya na. At ang lason na itinanim nila sa aking sistema ay naging penicilin na nagpatibay sa aking paninindigan. Hindi na muling yuyuko ang isang Celine.