.Binuksan ko ang pinto. Bumungad sa akin ang aking abogado at dalawang security personnel na agad na yumukod. Ang katahimikan sa loob ng bahay ni Damon ay nabasag lamang ng mahinang tunog ng pag-iyak ng bunso nilang anak sa kabilang silid, ngunit dito sa sala, tila tumigil ang oras.
“Madam Anita, handa na po ang lahat ng papeles para sa inyong pag-alis,” anunsyo ng aking abogado, si Mr. Henderson, habang iniaabot sa akin ang isang itim na leather na folder.
Lumingon ako kay Damon. Ang kanyang mukha ay halo-halong gulat, pagkalito, at unti-unting pagkapahiya. “Nay… anong ibig sabihin nito? Sino ang mga taong ito? Limousine? Abogado?”
Ngumiti ako nang mapait. “Ang sampung dolyar na hiningi ko kanina, Damon? Iyon ang huling pagkakataon mo. Gusto ko lang makita kung ang anak na itinaguyod ko ng mag-isa ay hahayaan ang sarili niyang ina na mamatay dahil lang sa presyo ng isang refill ng gamot.”
Lumapit si Kalia, nanginginig ang mga kamay habang pilit na inaayos ang kanyang silk robe. “Anita… b-biro lang naman ‘yun kanina. Alam mo namang stressed lang kami sa mga gastusin… P-pasok muna kayo, magtimpla tayo ng bagong kape.”
Tiningnan ko siya nang diretso sa mata—ang babaeng gustong pagtrabahuhin ang isang matandang may sakit sa puso para lang hindi maging “pabigat.”
“Huwag na, Kalia. Baka maubos ko pa ang ‘mahalagang’ kape niyo,” sabi ko. Inilabas ko ang lottery ticket mula sa aking bulsa at ipinakita ito sa kanila. “Limampu’t pitong milyong dolyar. Iyan ang halaga ng ‘pabigat’ na itinataboy niyo.”
Napasinghap si Damon. Akma siyang lalapit para hawakan ang kamay ko, pero humarang ang aking security. “Nay, patawad. Hindi ko lang naisip… akala ko kasi—”
“Akala mo ay wala na akong silbi dahil wala na akong maibibigay,” putol ko sa kanya. “Damon, binigyan kita ng buhay, edukasyon, at pagmamahal. Pero ngayong gabi, napatunayan mong ang lahat ng iyon ay itinapon mo dahil lang sa impluwensya ng pera at maling tao.”
Binuksan ni Mr. Henderson ang folder. “Mr. Damon, nais ko ring ipaalam sa inyo na ang bahay na tinitirhan ninyo ngayon ay binili ng isang anonymous corporation tatlong linggo na ang nakalipas. Ang korporasyong iyon ay pag-aari ng iyong ina. Dahil sa inyong ipinakitang pagtrato sa kanya, mayroon kayong tatlumpung araw para lisanin ang property na ito.”
Nanlaki ang mga mata ni Kalia. “Ano?! Hindi niyo pwedeng gawin ‘yan! Saan kami pupunta?”
Humarap ako sa pinto, hindi na lumilingon. “Sabi mo kanina, Kalia, ‘maghanap ng trabaho.’ Siguro ay panahon na para sundin niyo ang sarili niyang payo. Maraming opening sa Walmart, ‘di ba?”
Sumakay ako sa puting limousine. Habang umaandar ang sasakyan palayo, nakita ko sa side mirror si Damon na nakatayo sa labas ng pinto, nakayuko at hawak ang kanyang ulo, habang si Kalia ay galit na nakikipag-away sa kanya.
Sa loob ng sasakyan, inilabas ko ang aking gamot. May bago nang bote na naghihintay sa akin sa upuan—refilled, paid, at handa na. Uminom ako ng isang tablet at naramdaman ko ang paghupa ng kaba sa aking dibdib.
Hindi na masakit ang puso ko. Hindi dahil sa gamot, kundi dahil sa wakas, malaya na ako. Ang 57 milyon ay malaking halaga, pero ang kapayapaan ng isip na nakuha ko matapos malaman ang katotohanan? Iyon ang tunay na jackpot.