ANG NANAY KO AY KAKAMATAY LANG… PERO KAGABI, NAKITA KO SIYANG NAKAUPO SA SALA, NAKANGITI SA AKIN NA PARA BANG HINDI SIYA UMALIS KAILANMAN. AT NANG LUMAPIT AKO, MAY BINULONG SIYA NA NAGPALAMIG NG AKING DUGO: “HUWAG KANG MAGTIWALA SA KAHIT NA SINO SA BAHAY NA ITO.”

Hindi ko alam kung panaginip ba iyon o bangungot.

Katatapos lang ng burol ni Mama. Pagod na pagod ako, pero hindi ako makatulog. Tahimik ang bahay, parang may kulang… o parang may nagtatago.

Nang marinig ko ang mahinang kaluskos sa sala, napabangon ako.

“May tao ba?” tanong ko, nanginginig ang boses.

Advertisements

Walang sumagot.

Dahan-dahan akong bumaba ng hagdan.

At doon ko siya nakita.

Nakatayo si Mama sa may bintana, suot pa rin ang puting damit na ipinasuot namin sa kanya sa kabaong.

“M-Ma?” bulong ko.

Ngumiti siya. Parehong ngiti na lagi niyang ginagawa kapag may tinatago siyang sikreto.

Lumapit ako, nanginginig ang tuhod.

“Hindi ka patay…” sabi ko, halos pabulong.

“Hindi lahat ng nakikita mo ay totoo,” sagot niya, mahina pero malinaw.

Gusto kong yakapin siya… pero may pumigil sa akin.

May kakaiba sa mga mata niya.

“Mama, ano’ng ibig mong sabihin?”

Bigla siyang tumingin sa itaas—sa kwarto ng Kuya ko.

“Siya…” bulong niya.

“Si Kuya?” tanong ko, naguguluhan.

“Hindi siya ang inaakala mo.”

Bago pa ako makapagtanong ulit, bigla siyang nawala.

Parang usok.

Napatakbo ako pabalik sa kwarto ko, pawis na pawis, nanginginig.

Kinabukasan, nagising ako sa ingay sa kusina.

Si Kuya.

Nagkakape, parang normal lang ang lahat.

“Uy, gising ka na?” bati niya.

Pinagmasdan ko siya.

Parehong mukha. Parehong boses.

Pero naalala ko ang sinabi ni Mama.

“Hindi siya ang inaakala mo.”

“Kuya…” maingat kong tanong, “nasaan ka kagabi?”

Tumigil siya sa pag-inom.

Dahan-dahan siyang ngumiti.

“Bakit mo tinatanong?”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

“May nakita kasi ako…” sagot ko.

Lumapit siya sa akin.

Sobrang lapit.

“Anong nakita mo?” bulong niya.

At doon ko napansin—

May sugat siya sa leeg.

Parehong sugat na nakita ko… sa katawan ni Mama bago siya ilibing.

At bigla niyang hinawakan ang kamay ko, mahigpit.

“Hindi mo dapat alam ‘yan.”

Napatingin ako sa likod niya…

At doon, sa salamin—

Hindi siya nag-iisa.

May isa pang nakatayo sa likod niya.

At kamukha niya rin.

Napahiyaw ako.

At sabay silang ngumiti.

Ang hiyaw ko ay naputol nang biglang takpan ni Kuya—o ng nilalang na kamukha ni Kuya—ang aking bibig. Ang kamay niya ay kasinglamig ng yelo, at ang amoy na nagmumula sa kanya ay hindi na amoy ng pamilyar na kape, kundi amoy ng basang lupa at tila nabubulok na bulaklak.

“Sshhh… huwag kang maingay, bunso,” bulong niya. Ang boses niya ay naging dalawa, tila may sumasabay na echo na galing sa ilalim ng lupa.

Sa salamin, ang pigura sa likuran niya ay dahan-dahang lumalapit. Magkamukhang-magkamukha sila ni Kuya, ngunit ang isa ay tila mas ‘sariwa’ ang balat, habang ang hawak ako ay may bahagyang kulay-abo ang mga kuko. Sabay silang ngumingiti, at ang kanilang mga mata ay walang kislap—tila dalawang itim na butas na humihigop ng liwanag sa kusina.

Ang Dalawang Mukha ng Kasinungalingan

“Sino… sino kayo?” naibulalas ko nang bahagyang lumuwag ang pagkakahawak niya.

Ang nasa harap ko ay tumawa, isang tuyot na tawa. “Ako ang kuya mo. At siya rin,” turo niya sa repleksyon sa salamin na ngayon ay lumabas na mula sa anino at tumayo sa tabi namin. “Kami ang iniwan ni Mama para magbantay sa iyo. Hindi ba niya sinabi? Ang pamilya natin ay hindi natatapos sa huling hininga.”

Napaatras ako hanggang sa sumadsad ang likod ko sa lababo. Ang sugat sa leeg ni Kuya—ang mismong sugat na nakita ko kay Mama sa kabaong na sinabi ng punerarya na sanhi ng ‘aksidente’—ay nagsimulang umitim. Tila may gumagalaw sa ilalim ng balat niya.

“Anong ginawa niyo kay Mama?” tanong ko, pilit na nagpapalakas ng loob kahit na ang buong katawan ko ay nanginginig sa takot.

Ang ikalawang ‘Kuya’ ang sumagot. Ang boses niya ay mas malalim, mas nakakangilabot. “Hindi kami ang gumawa noon. Siya ang pumili nito. Para mabuhay kami, kailangang may magbigay. Ang buhay ay isang palitan, bunso. Isang utang na kailangang bayaran ng dugo.”

Bigla kong naalala ang babala ni Mama kagabi. “Hindi siya ang inaakala mo.” Hindi pala tinutukoy ni Mama ang isang tao lang. Tinutukoy niya ang kabuuan ng pagkatao ni Kuya—na ang kapatid ko ay hindi na ang taong kinalakihan ko.


Ang Lihim sa Ilalim ng Bahay

Sa isang iglap, namatay ang ilaw sa kusina. Sa gitna ng kadiliman, naramdaman ko ang paghatak sa akin pababa. Hindi sa sahig, kundi tila lumulubog ako sa isang malalim at malapot na putik. Sinubukan kong kumawag, ngunit ang mga kamay nila ay tila mga baging na nakapulupot sa aking mga braso.

Nang muling magliwanag, wala na ako sa kusina. Nasa silong kami ng bahay—isang bahagi ng lumang mansyon na matagal nang ipinako ang pinto at ipinagbawal ni Mama na pasukin. Amoy na amoy dito ang kandila at malansang dugo.

Sa gitna ng silid, may isang altar. Doon nakalagay ang mga larawan namin—ni Mama, ni Kuya, at ako. Ngunit ang larawan ko ay may nakatusok na itim na karayom sa tapat ng puso.

“Dito nagsimula ang lahat,” sabi ng isang boses. Hindi ko na alam kung alin sa dalawa ang nagsalita. “Matagal nang may sakit si Kuya, hindi ba? Noong bata pa kayo, muntik na siyang mamatay sa lagnat. Pero hindi pumayag si Mama. Gumawa siya ng paraan.”

Nanlaki ang mga mata ko. Naalala ko ang kwento ni Mama noon, na milagro raw ang pagkagaling ni Kuya. Na may ‘santong’ dinasalan si Mama kaya ito nabuhay.

“Hindi santo ang tinawag niya,” dugtong ng nilalang. “Hiningi niya ang tulong ng Kambal ng Dilim. Isang kaluluwa, dalawang katawan. Ang isa ay nasa mundo ng mga tao, ang isa ay nasa kabilang ibayo. Pero bawat sampung taon, kailangan ng bagong sisidlan. Kailangan ng bagong dugo upang manatiling buhay ang kasunduan.”

“Si Mama…” pabulong kong sabi. “Ibinigay niya ang buhay niya para kay Kuya?”

“At ngayon,” lumapit ang dalawang Kuya sa akin, ang kanilang mga mukha ay tila natutunaw at nagsasama, “Ito na ang oras para sa susunod na alay. Para manatili kaming dalawa rito… kailangan namin ang iyong puso.”


Ang Pagbabalik ni Mama

Hahawakan na sana nila ako nang biglang humangin nang malakas sa loob ng saradong silid. Ang mga kandila ay namatay at ang tanging liwanag ay nagmula sa isang puting pigura na lumitaw sa gitna namin.

Si Mama. Ngunit hindi na siya ang nakangiting Mama na nakita ko kagabi. Ngayon, ang kanyang mukha ay puno ng pait at pagsisisi. Ang puting damit niya ay puno na ng putik at dugo.

“Sobra na!” sigaw ni Mama. Ang boses niya ay tila kulog na yumanig sa buong silid. “Ibinigay ko ang lahat! Pinaglingkuran ko ang kasunduan! Pero huwag ang anak ko. Huwag ang bunso ko!”

“Huli na, Maria,” sabi ng kambal na Kuya. “Ang kontrata ay nakasulat sa dugo. Ang buhay mo ay pambayad lang sa nakaraang sampung taon. Para sa susunod na dekada, ang bunso ang kailangan.”

Nagkaroon ng kaguluhan. Naglabas si Mama ng isang matalim na enerhiya, tila pilit na itinataboy ang mga nilalang na iyon. “Takbo!” sigaw niya sa akin. “Takbo sa itaas, kunin mo ang itim na libro sa loob ng kabaong ko! Sunugin mo ito! Iyon ang tanging paraan!”

Sa takot at adrenaline, nagawa kong makawala sa pagkakahawak ng kambal. Tumakbo ako paakyat sa hagdan, narinig ko ang galit na ungol ng mga nilalang at ang pagpiyok ng boses ni Mama habang sinusubukan silang pigilan.


Ang Laban sa Kwarto ng Patay

Hingal na hingal akong nakarating sa sala. Ang kabaong ni Mama ay wala na doon—nailibing na siya kahapon. Ngunit naalala ko, may isang maliit na replika ng kabaong na itinatabi ni Mama sa kanyang cabinet, isang ‘memento mori’ na sabi niya ay tradisyon ng pamilya.

Pumunta ako sa kwarto ni Mama. Ginalugad ko ang lahat. Doon, sa pinakailalim ng kanyang aparador, nahanap ko ang maliit na kahon na hugis kabaong. Pagbukas ko, hindi alahas ang laman, kundi isang manipis na librong balat ng tao ang pabalat.

Naramdaman ko ang pagyanig ng sahig. Paakyat na sila.

“Ibigay mo sa amin ‘yan!” ang sigaw ni Kuya ay hindi na boses ng tao. Tila itong kaskas ng bakal sa semento.

Mabilis akong kumuha ng lighter sa ibabaw ng mesa. Ngunit bago ko pa maiklik ito, tila tumigil ang oras. Ang pinto ay bumukas at pumasok si Kuya—ang tunay na Kuya? O ang isa sa kanila?

Umiiyak siya. “Tulungan mo ako… bunso… hindi ko na kaya…”

Naguluhan ako. Ang Kuya na ito ay mukhang takot na takot, may mga luha sa mata. “Sinasaktan nila ako sa loob. Sunugin mo na… bilis!”

Ngunit sa likod niya, nakita ko ang repleksyon sa salamin ng kwarto ni Mama. Sa salamin, ang Kuya na umiiyak sa harap ko ay may hawak na kutsilyo na nakatago sa kanyang likod, at ang kanyang mukha sa repleksyon ay nakangisi nang nakakatakot.

“Hindi lahat ng nakikita mo ay totoo,” ang tinig ni Mama ay umalingawngaw sa isip ko.

Hindi ko sinunog ang libro. Sa halip, ibinuhos ko ang alcohol na nasa mesa sa mismong repleksyon sa salamin at doon ko itinapon ang sindi ng lighter.

Isang nakakabinging tili ang bumalot sa bahay. Ang ‘Kuya’ sa harap ko ay biglang naging abo, at ang buong salamin ay nagbitak-bitak hanggang sa mabasag. Ang apoy ay hindi ordinaryong apoy—ito ay kulay asul na tila kumakain ng masamang enerhiya.


Ang Wakas o Ang Simula?

Nang mawala ang usok, tahimik na ang lahat. Ang bahay ay bumalik sa dati nitong katahimikan, ngunit ang bigat sa hangin ay nawala na.

Napaupo ako sa sahig, yakap-yakap ang sarili ko. Maya-maya, narinig ko ang mahinang katok sa pinto.

“Bunso?”

Dahan-dahan akong tumingin. Si Kuya. Nakatayo siya sa pinto, mukhang pagod, gulo-gulo ang buhok, at wala na ang sugat sa leeg. Ang kanyang mga mata… may kislap na muli. May buhay.

“Anong nangyari? Nakatulog ako sa sofa, tapos nagising ako dahil sa ingay,” sabi niya, tila walang maalala sa mga naganap sa kusina o sa silong.

Lumapit ako sa kanya at niyakap ko siya nang mahigpit. “Wala, Kuya. Masamang panaginip lang.”

Ngunit habang nakayakap ako sa kanya, napatingin ako sa sahig. Sa tapat ng mga paa ni Kuya, walang anino.

At sa dulo ng pasilyo, nakita ko ang anino ni Mama na nakatayo, nakatingin sa amin. Hindi siya nakangiti. Itinaas niya ang kanyang daliri sa kanyang labi—isang senyales na manahimik.

Doon ko narealize: Ang sinunog ko ay ang librong nagbubuklod sa kanila, ngunit ang kasunduan ay hindi basta-basta natatapos sa apoy.

“Tara na, kain na tayo,” sabi ni Kuya. “Gutom na ako. Parang ang tagal kong hindi kumain.”

Sumunod ako sa kanya pababa sa kusina. Pero bago ako lumabas ng kwarto, tinignan ko ang basag na salamin. Sa isang piraso ng bubog na naiwan sa frame, nakita ko ang sarili ko.

Ang aking repleksyon ay hindi sumasabay sa aking paggalaw. Ang aking repleksyon ay nanatiling nakatayo, nakangisi, at may hawak na itim na karayom.

Hindi ko alam kung panaginip ba iyon o bangungot. Ang alam ko lang, sa bahay na ito, ang kamatayan ay simula lamang ng isang mas masalimuot na laro. At ngayon, ako na ang taya.

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *