
Nakatingin si Nicole sa akin—naka-dress ng kulay pula, hawak ang isang mamahaling bote ng alak, at may ngiting tila nanunukso. Sa likod ko, naramdaman ko ang paglapit ng asawa ko, si tyler. Bakas sa mukha niya ang kaba na baka gumawa ako ng eksena, pero higit sa lahat, ang excitement na makita ang babaeng pilit niyang isinusupalpal sa buhay namin.
“Hi, I’m Nicole,” bati niya nang may halong pabebe. “Hope it’s not too awkward.”
Ngumiti ako nang malapad—yung ngiting pang-commercial, yung walang bakas ng pait.
“Hindi naman,” sagot ko. “In fact, perfect ang timing mo. Tyler, halika rito.”
Lumapit si Tyler, medyo naguguluhan pero bilib na bilib sa “maturity” ko. Inakbayan niya ako, pero dahan-dahan akong kumawala.
“Everyone, listen up!” malakas kong sabi kaya tumahimik ang buong room. Maging ang music ay hininaan ni Ava, gaya ng napag-usapan namin. “Gusto ko lang mag-propose ng isang toast para sa housewarming na ito.”
Itinaas ko ang baso ko. Nakita ko ang pagtataka sa mga mata ni Tyler. Akala niya ay magpapasalamat ako sa “bagong chapter” namin.
“Kay Tyler,” panimula ko. “Salamat sa pagtuturo sa akin kung ano ang ibig sabihin ng pagiging ‘mature.’ Salamat sa pagpapaalala na sa loob ng bahay na ito, may isang taong mas mahalaga kaysa sa asawa mo.”
Tumingin ako kay Nicole. “At kay Nicole, salamat sa pagdating. Dahil sa’yo, naging madali ang desisyon ko.”
“Clara, anong ginagawa mo?” bulong ni Tyler, pilit na ngumingiti sa harap ng mga bisita.
Hindi ko siya pinansin. Inabot ko ang gym bag ko na kanina ko pa itinago sa likod ng sofa at kinuha ang isang envelope. Inilapag ko ito sa ibabaw ng bote ng alak na hawak ni Nicole.
“Happy housewarming, Tyler. At Nicole, since gustong-gusto mo ang space na ’to, sa’yo na ’to. Binayaran ko na ang kalahati ng renta para sa buwan na ito bilang ‘exit fee’ ko. Ang susunod na buwan, kayo na ang bahala.”
Nabitawan ni Nicole ang wine. Bumasag ito sa sahig, pulang-pula, parang ang galit na dapat ay naramdaman ko pero pinili kong huwag ilabas.
“Ano?! Aalis ka?” sigaw ni Tyler, tuluyan nang nawala ang poise. “Dahil lang ba inimbitahan ko siya? Sabi mo okay lang! Sabi mo mature ka!”
“Mature nga ako, Tyler,” mahinahon kong sabi habang isinusukbit ang bag ko. “At bilang isang adult, alam ko na ang pagkakaiba ng ‘insecure’ sa ‘disrespected.’ Inimbitahan mo ang nakaraan mo sa ating kasalukuyan, kaya ibinibigay ko na sa’yo ang kinabukasan mo kasama siya. Walang away, walang sigawan. Just a clean break.”
Naglakad ako pabalik sa kwarto. Sa loob ng tatlong minuto, kinuha ko ang huling mga gamit ko—ang laptop at ang relo ng lolo ko. Paglabas ko, nakatayo pa rin silang dalawa sa pinto, pinagtitinginan ng lahat ng kaibigan namin. Ang “cool husband” image ni Tyler ay durog na durog.
“Wait, Clara! Hindi mo pwedeng gawin ’to! Paano ang mga gamit dito? Ang utang sa credit card?” habol ni Tyler.
Huminto ako sa tapat niya. “Ang mga gamit? Sige na, sa’yo na. Consider it a parting gift. Ang utang? Under your name lahat ’yun, ’di ba? Sabi mo kasi noon, ikaw ang ‘head of the family.’ So, be a man and handle it.”
Tumingin ako sa best friend ko. “Ava, let’s go.”
Habang naglalakad ako palabas ng apartment, narinig ko ang boses ni Nicole. “Tyler, ano ’to? I thought she was cool with this!”
At ang sagot ni Tyler na puno ng desperasyon: “Clara, bumalik ka rito! Hindi ko kaya ang renta rito nang mag-isa!”
Hindi ako lumingon. Pagsakay ko sa van, doon ko lang naramdaman ang malalim na paghinga. Hindi lungkot ang naramdaman ko, kundi gaan. Minsan, ang pinaka-mature na bagay na magagawa mo ay hindi ang manatili at umintindi, kundi ang talikuran ang mga taong hindi marunong magpahalaga.
Binuhay ko ang makina ng van.
“Saan tayo?” tanong ni Ava.
“Sa bagong chapter,” sagot ko. “Yung totoo na.”